Een zelf verzonnen wereld waar men de beschikking heeft over één van de vier elementen.
 

Welkom GUEST!
USERNAME
PASSWORD
Log me automatisch in bij elk bezoek: 
:: Ik ben mijn wachtwoord vergeten

Navigation

Season

Herfst
[ 8 tot 17°C ]

De herfst staat weer voor de deur en heeft scherpe winden en koude temperaturen met zich meegebracht, maar een mooie herfstdag is geen bijster zeldzaam fenomeen. De bladeren aan de bomen kleuren langzaam rood en bruin en door regelmatige regenbuien zijn er overal regenplassen te vinden.

Events

New Layout

ATF heeft een nieuwe layout, waarbij een aantal nieuwe functies zijn toegevoegd en aangepast. Klik op de volgende link om alle informatie over de nieuwe layout te kunnen lezen!

[ LINK ]


Midnight View




http://i61.tinypic.com/35hlfl1.jpg

17 Yrs.
Water
avatar
Student


za mei 09, 2015 5:52 pm
Ergens diep in de nacht was hij wakker geworden, zonder enkele reden. Hij was geen lichte slaper, had geen last van nachtmerries en had ook geen moeite met slapen. Dus lag de jongen fronsend naar zijn plafond te staren, luisterend naar het lichte gesnurk van zijn mede kamergenoten en het af en toe gewoel van hen. Hij beet op zijn lip en stond op, rekte zich uit en pakte zijn shirt van het einde van zijn bed. Hier zou hij voorlopig met al dat gesnurk geen rust krijgen en zo heel erg zin in slapen had hij niet. Gekleed in een zwarte joggingbroek en een zwart, ietwat slobberig shirt, slofte Soren richting de deur, zijn pakje sigaretten van het bureau pakkend. Zachtjes sloop hij de kamer uit en vervolgens sloot hij de deur achter zich. Nogmaals rekte de lange jongen zich uit en liep toen weg van de dorms. Ergens in zijn achterhoofd kwam het in hem op dat hij regels overtrad, het was immers na middernacht en je hoorde nu te slapen, maar hij had lak, zoals altijd, aan alles. De volledige stilte die nu zijn hoofd binnendrong deed hem goed. Elke dag had hij te maken met schreeuwende brugklas koters en chagrijnige laatstejaars. Soren zat er precies tussenin en het beviel hem niet helemaal. Daarbij, de school beviel hem ook niet. Het was zo verschrikkelijk saai. De lessen motiveerde hem niet, de Astrals waren irritant en er was nauwelijks iets van leuke activiteiten. Het was dan ook niet verbazend dat de jongen zich niet altijd in de lessen bevond en nauwelijks zijn huiswerk af had. Hij vond dat zijn element prima was ontwikkeld, en ja, zijn energie kon er ook wel mee door, al had Soren wel het gevoel dat het niet boven gemiddeld was.

De jongen liep langzaam de aan de linkerkant trappen af, dichtbij de leuning. Zijn linkeroog zag tenslotte niets en diepte was ook niet zijn sterkste vak. De band die hij normaliter voor het oog had lag nog op zijn kast, kwam hij tot de conclusie, dus mocht iemand hem nu tegen komen, dan zagen ze een troebel oog met een brandwond er om heen. Vuur, bah, hij haatte het element verschrikkelijk. Het enige waar hij het goed voor vond was om je sigaretten aan te steken en je warm te houden in de winter, voor de rest kon je zonder prima overleven.
Aangekomen in de kelder sloeg Soren rechtsaf, richting de Lounge. De jongen verwachtte niet dat er iemand zou zijn en binnengekomen slofte hij richting het raam om zo over het terrein uit te kunnen kijken. 's Nachts was de campus een stuk mooier, vooral nu het in het licht van de, bijna, volle maan stond. Soren stak een sigaret op en ademde de rook in, om deze vervolgens rustig uit te blazen. Met een hand in zijn zak bleef de jongen bij het raam staan om van het uitzicht te genieten.

[Eerste post voor Aiko]
Profiel bekijken



http://i61.tinypic.com/35hlfl1.jpg

14
Water
avatar
Student


za mei 09, 2015 6:17 pm
Aiko was halverwege de nacht op gestaan om de brief van haar ouders opnieuw te lezen. De bezorgdheid van haar was duidelijk aanwezig. Een griepepidemie was het dorpje aan het teisteren en dat maakte dat ze door de zorgen niet kon slapen. Nog niet zo lang geleden was zij degene geweest die voor de gezondheid in het dorp had gezorgd. Nu was ze er niet om de zieke te genezen en de eerste dokter was een zware tocht en enkele kilometers verder. Die reis konden maar enkele in het dorpje maken. Vaak waren juist die Astrals nodig om de zieken te verzorgen. Het liefst wou Aiko dan ook terug naar huis om haar taak uit te voeren. Enkel wist ze zeker dat, dat niet kon.

Dus was ze uit haar slaapkamer die ze deelde met een paar andere leerlingen de weg naar beneden begonnen. Haar mitella had ze in haar kamer laten liggen zodat ze niemand anders wakker maakte. Terwijl ze haar linkerhand -waar ze de opgevouwen brief in had- op de trapleuning legde dacht ze even na. Het schoolhoofd zou haar vast geen toestemming geven om naar huis te gaan. Stilletjes en dus op haar tenen verliet ze de slaapvertrekken om zo richting de kelder te lopen. Ze was duidelijk in gedachten verzonken toen ze daar -na lang zoeken- eindelijk aan kwam. In tegenstelling tot wat ze verwacht had was ze niet alleen.

Een ouderejaars stond bij het raam te roken. Aiko had ook de lounge betreden en liep langzaam op de jongen af. Ze ging naast hem bij het raam staan, en zuchtte. Voordat ze met haar hand een beetje rook weg wuifde. 'Hoi,' zei ze bijna op een fluistertoon terwijl haar blik naar de tiener zijn oog gleed. Enkel zei ze er niets over. Ze vroeg zich wel af of ze in staat zou zijn geweest de verwonding te beperken of te genezen. Waarschijnlijk wel, haar kennende zou het zijn gelukt. Behalve haarzelf kon ze iedereen genezen. Nu was ze de brief even vergeten.

Haar ogen stonden vermoeid en waterig. Tot overmaat van ramp voelde ze al tranen in haar ogen vormen. De zorgen voor haar dorpje werden haar te veel. Haar linkerhand bewoog al naar haar wang om de tranen weg te vegen. Ze moest zichzelf sterk houden, zoals altijd. Dit deed haar denken aan de nachtmerries die ze steeds vaker had. Haar overleden oma kwam er in voor. In haar nachtmerries vroeg ze zich altijd af of haar verantwoordelijkheid te vroeg was gekomen. Als haar oma was blijven leven.. had ze zich dan zo gevoeld? Vast niet.

Ze haalde diep adem terwijl ze haar stille tranen probeerde te stoppen. Waarom moest ze nu net bij een wildvreemde in huilen uitbarsten! Ze sloot haar ogen even voordat ze tussen haar tranen door naar buiten keek.

Haar felgekleurde pyjama viel duidelijk op in het donker. Het was paars gestreept. Iets wat vele waarschijnlijk vrouwlijk zouden noemen. Toch vond Aiko dat donkerpaars bij sommige jongens ook stond. Rikka High was nog steeds niet haar thuis geworden. Ze had zich dan wel aangepast enkel bleef de heimwee sterk aanwezig. Aiko knipperde snel met haar ogen in de hoop de tranen te verminderen. Haar helderblauwe ogen waren nu nog lichter terwijl ze haar best deed het huilen te stoppen.

Het geluk stond aan haar zijde, want binnen een paar minuten was ze klaar met huilen en snufte ze enkel nog wat na. Echt lawaaierig was ze niet. Ze wou niet alleen in een hoekje weg kruipen zoals ze vaker deed wanneer ze pijn of verdriet had. Haar ouders hadden haar sinds haar achtste niet zien huilen.

Nee, enkel haar oudere broer had haar nog wel eens huilend aangetroffen bij een van de vele beekjes in de bergen. Ze wreef met een van haar handen in haar wilde zwarte haar. Waaraan duidelijk te zien was dat ze net uit bed kwam. Afgezien van haar pyjama dan. Ze haalde nog een keer diep adem voordat ze de brief heropende.

Ooc: mobielpost dus hoop dat ie goed is..


Laatst aangepast door Aiko op za mei 09, 2015 7:45 pm; in totaal 1 keer bewerkt
Profiel bekijken



http://i61.tinypic.com/35hlfl1.jpg

17 Yrs.
Water
avatar
Student


za mei 09, 2015 7:27 pm

Achter hem hoorde hij het geschuifel van voetstappen. Een geërgerde zucht verliet zijn lippen, hij had geen zin in een diep gesprek, het was daar te laat voor. Of juist de perfecte tijd aangezien dat soort dingen altijd midden in de nacht gebeurde. Maar het was een wildvreemd meisje dat naast hem kwam staan. Kleiner als hem, duidelijk met donker haar. 'Hoi,' Klonk het voorzichtig vanuit haar mond. 'Hoi.' Beantwoorde Soren haar begroeting kort terug. 'Geen fijn aanzicht he?' Zei hij met een grijns toen hij haar gestaar vanuit zijn ooghoeken opmerkte. Het maakte hem niets meer uit of Astrals nu naar zijn blinde oog staarde. In het begin had de jongen zich altijd ongemakkelijk gevoeld als Astrals naar hem keken, ook al had hij de band op. Nu, jaren later, was hij daar uitgegroeid en gaf hij zero fucks over wat Astrals erover dachten. Langzaam rookte hij de sigaret op, net zo ver tot hij het bijna voelde branden aan zijn vingertoppen. Hij smeet de peuk neer op de grond en stapte er op met zijn blote voet. De jongen gromde even toen hij de hete as onder zijn voeten voelde maar het zou hoogstens een lichte brandwond worden en brandwonden had hij al genoeg dus het maakte hem niets uit. Soren bleef op zijn plek staan en keek even naar de na smeulende sigaret, vervolgens richtte hij zijn blik weer op de campus.
Naast hem klonk zacht gesnif, was ze nu werkelijk aan het huilen? Soren deed zijn best niet zijn mond open te trekken en er een vervelende opmerking erover te maken. Normaal had hij het gedaan maar nu was hij nog niet zo erg geïrriteerd. Daarbij, het leek al weer over te zijn. Het meisje opende een brief en dat trok Sorens zijn aandacht. Met een opgetrokken wenkbrauw keek hij ernaar. Misschien was er een dierbare van haar overleden? Of iets ergers? Niet dat de jongen zich daar in interesseerde, nee integendeel, het enige wat hem boeide was het idee dat ze iets had te vertellen, iets persoonlijks. Iets wat hem later misschien nog goed van pas kon komen. 'Alles oke?' Vroeg hij toen maar, proberend bezorgd te klinken.
Profiel bekijken



http://i21.servimg.com/u/f21/19/22/25/88/aweioj10.jpg

16
Negatief
Lucht
avatar
Student


za mei 09, 2015 8:31 pm
Met een ruk schoot Azra overeind in haar bed en angstig keek ze om zich heen, terwijl het zweet van haar voorhoofd liep. Haar ogen stonden wijd opengesperd en bang, terwijl haar pupillen zich aanpasten aan het donker van de kamer. Ze had een verschrikkelijke nachtmerrie gehad. Heel veel kon ze er zich niet meer van herinneren, maar ze wist wel dat het ging over een monster in de schaduw, die je levend verteerde als je ook maar één vingertop in deze schaduw hield. En overal om haar heen was schaduw, die langzaam steeds meer naar elkaar toekwamen - naar haar toekwamen, totdat ze bij haar waren en haar aanraakten. Toen werd ze wakker.

Het enge was dat ze nu nog steeds in de 'schaduw' was, aangezien het zo helemaal donker was, en angstig stak ze de kaars aan die naast haar bed stond. Gelukkig. Geen monster te zien.
Toch was er wel iets anders, namelijk een hevige, hevige druk in haar blaas - Az moest nogal nodig naar de wc, out of nowhere. Snel trok ze de joggingbroek die ze onder haar bed geschoven had aan, en deed niet eens de moeite om een shirt aan te trekken. Nee, ze had toch gewoon een bh aan, en iedereen in deze kamer had hen wel is naakt gezien. Ze sliepen toch samen. Met een rilling raakte haar warme tenen de kouden vloer en langzaam kwam Az overeind, waarna ze met sprongetjes naar de wc liep zodat ze zo min mogelijk van de koude vloer aan hoefde te raken.

Toen ze klaar was hoorde ze stemmen, en een zacht gesnik. Wat nieuwsgierig wilde ze op het duo aflopen maar bedacht zich dat ze geen shirt aan had. Ach wat, dit was toch de meisjesdorm, right? Met langzame passen volgde ze het geluid, en ze concentreerde zich zo hard op de geluiden dat deze concentratie haar element aansprak en het zachtjes begon te waaien. Ze grinnikte zachtjes en kwam al snel op de plek waar ze twee astrals hoorde praatten. Ze was wat geschrokken een jongen te zien en vliegensvlug rende ze terug, haar kamer in, om een trui te pakken en die ze al teruglopend naar de plek van de andere twee astrals aantrok.

"Hee, wat is er?" Vroeg ze bezorgd, hé, dat meisje had ze vaker gezien. "Kunnen jullie ook niet slapen?" Vroeg ze daarna om de gedachtes van de huilende astral ergens anders heen te laten gaan. "Ik had een verschrikkelijke nachtmerrie." Deelde ze daarna mee, kletstante die ze was. Ze zette een stap naar voren en een pijn stak door haar voet heen, die ze met een gilletje terugtrok en ze zag dat ze in een smeulende sigaret was gaan staan. What the fuck? Maar al snel veranderde haar pijn in nieuwsgierigheid. "Wie heeft hier zitten roken?" Vroeg ze met een samenzweerderige grijns.


Profiel bekijken



http://i61.tinypic.com/35hlfl1.jpg

14
Water
avatar
Student


zo mei 10, 2015 1:14 pm
De zwartharige jongen was duidelijk groter, en waarschijnlijk dus ook ouder dan haar. Ze keek hem onbedoeld nog steeds aan. Hij was duidelijk niet in op een gesprek dus wou ze zich het liefst weg draaien totdat hij haar toch nog aansprak. 'Hoi.' Zodra hij door had gehad, dat ze heel even naar zijn linkeroog had gekeken, leek hij daar een opmerking op te maken. 'Geen fijn aanzicht he?' zei hij met een grijns nog wel. Was hij er dan trots op dat zijn oog verbrand was? Aiko begreep het niet helemaal waardoor ze haar antwoord kort hield. 'Nee, niet echt.' Haar stem was nog steeds stilletjes en verlegen, waardoor ze wist dat ze niet de sterkste indruk maakte, maar dat hoefde ook niet. Zwakheid was kracht, enkel wisten dat weinige. Tja, dat was dan misschien hun manier van denken, iets waar Aiko niet al te lang bij stil stond. De jongen rook rustig verder, iets wat Aiko ook wel had verwacht. Dat zou zij ook hebben gedaan, als ze zou roken en niets beters te doen had gehad. Wat ze overigens wel had. Ze had een brief te herlezen. Misschien zou ze dan beter een ander plekje op moeten zoeken. Enkel had ze daar te laat aan gedacht.

De tranen waren namelijk al gestart, door haar heimwee en zorgen voor het dorpje. Ze beet op haar lip zodra ze merkte dat er nog iemand aankwam. 'Hee, wat is er?' Vroeg het blonde meisje, dat haar toch wat bekend voorkwam aan haar. Ze was inmiddels al bijna gestopt met huilen en snifte nog wat na. Ook de jongen leek zijn bezorgdheid, die ze bijzonder nep vond, uit te spreken. 'Alles oke?' Aiko schoot nu ineens in de lach, gewoon om het feit dat het zo, niet echt klonk. 'Ja, het gaat anders huil ik toch niet..' Murmelde ze onder haar adem door. 'Kunnen jullie ook niet slapen?' Vroeg het bekendere meisje. 'Nee, niet echt..' antwoorde ze vriendelijk terwijl ze nog wat na lachte. Waarom was ze nu vergeten dat de ander zo van praten hield? Ze keek haar met haar vriendelijke blauwe ogen aan terwijl ze nu niet meer reageerde op de jongen die naast haar stond. Ze sloot haar ogen even terwijl ze toen weer naar buiten keek. 'Ik had een verschrikkelijke nachtmerrie.' Deelde de blonde dame mee. 'Waarover?' Vroeg ze toen maar, tja, ze had geen betere reactie kunnen bedenken. Straks begon ze nog een heel verhaal te vertellen ook. Achja, dan was tenminste de aandacht niet bij haar en haar gesnik -of het nu van het huilen of van het lachen kwam of niet- dus echt erg vond ze het niet. Daarbij mocht ze het blonde grietje ook wel. Voordat ze haar had kunnen waarschuwen stond ze in de net opgebrande sigaret. 'P..., laat ook maar. Als je wilt kan ik het wel helen..' Mompelde ze toen, een klein beetje beschaamd. Tot ze opmerkte dat het meisje nu nieuwsgierig was. 'Hij..' Zei ze enkel als antwoord op haar vraag. Ze hield zelf niet van sigaretten. Die had ze dan ook niet nodig. Waarom zou ze überhaupt haar longen verpesten, daarbij vond ze die ook nog stinken ook. En ze wist de naam van de jongen niet, dus die kon ze ook niet geven.

Ze stond al op het punt om maar een andere plek op te zoeken en in het halfdonker haar brief te herlezen. Want dat was toch geweest wat ze was komen doen. Daarna zou ze beter toch weer naar bed gaan. Voordat een van de leraren of misschien zelfs het schoolhoofd door hadden dat er nog Astrals wakker waren. Tja, het schoolhoofd had ze al ontmoet en daarbij was ze tot de conclusie gekomen dat het schoolhoofd diende te worden gerespecteerd. Niet alleen om haar functie maar omdat ze een rechtvaardig persoon was. Ze moest zachtjes in zichzelf grinniken toen ze aan de grote hond van het schoolhoofd dacht. Die had haar toen in al zijn enthousiasme besprongen. De gevolgen waren wel wat minder grappig geweest, enkel de bezorgdheid van Fealwen was prettig geweest. Gelukkig voelde haar arm al stukken beter. Hopelijk mocht ze al snel weer schrijven, zodat ze haar ouders een fatsoenlijke brief kon terugsturen. Nog even wachtte ze op antwoord van de blondine voordat ze op zoek zou gaan naar een goede plek.
Profiel bekijken





Gesponsorde inhoud


 Soortgelijke onderwerpen
-
» Sunlight by twilight. Almost by midnight.
» Midnight worries [open]
» View of Wishart Lake [OPEN]