Een zelf verzonnen wereld waar men de beschikking heeft over één van de vier elementen.
 

Welkom GUEST!
USERNAME
PASSWORD
Log me automatisch in bij elk bezoek: 
:: Ik ben mijn wachtwoord vergeten

Navigation

Season

Herfst
[ 8 tot 17°C ]

De herfst staat weer voor de deur en heeft scherpe winden en koude temperaturen met zich meegebracht, maar een mooie herfstdag is geen bijster zeldzaam fenomeen. De bladeren aan de bomen kleuren langzaam rood en bruin en door regelmatige regenbuien zijn er overal regenplassen te vinden.

Events

New Layout

ATF heeft een nieuwe layout, waarbij een aantal nieuwe functies zijn toegevoegd en aangepast. Klik op de volgende link om alle informatie over de nieuwe layout te kunnen lezen!

[ LINK ]


It's not a Trap




http://i1302.photobucket.com/albums/ag133/MightyCape/A%20Iconn_zpsgarfwntk.jpg

17
Negatief
Vuur

Administrator


vr mei 29, 2015 5:27 pm
Vier stukjes tape waren er nodig om het papiertje vast te maken, maar toen hing hij er toch ook echt: Tijdelijke aanbieding van RHHC: Gratis taart voor de eerste 5 bezoekers! Hoekige blokletters, met een dikke zwarte pen geschreven. En eromheen wat rode hartjes om het realistischer te maken- al leken sommige figuren meer op een mislukte butt. Handenwrijvend stond Allen aan de andere kant van de witgeverfde deur. Tape was niet goed voor de lak, maar dat boeide hem zo weinig dat het bezwaar niet eens in hem op was gekomen toen hij het briefje aan de deur ducttapede.

Het was dan ook een geniaal idee, zomaar in hem opgekomen terwijl hij was aan de snaren van de akoestische gitaar had lopen trekken om een muzikale indruk te wekken. Dat vonden meisjes blijkbaar een meerwaarde waarvoor betaald zou worden. Maar dit idee was nóg beter dan zijn gitaarspel (wat niet moeilijk was). Dus werd het instrument zielig achtergelaten op zijn bed en was Allen onmiddellijk naar de Host club geraced. Er was niet veel voor nodig om dit een geslaagde grap te maken, dit was een typisch geval van back to basics. Alle benodigdheden waren binnen handbereik.

Een emmer gevuld met ijskoud water werd bovenop de deur gepositioneerd. Allen had er nog wat relatief verlepte rozenblaadjes in gestrooid, zodat hij met een flinke portie geluk mogelijk nog in staat zou zijn om het als een romantische actie te promoten. Uit de voorraadkast haalde hij een taartbodem, die gevuld werd met bergen slagroom, wat kersen uit blik en felgekleurde snoepjes. Het was een bende, maar het was wel een taart.

Nu restte hem nog maar één ding: wachten. Totdat een onschuldig prinsesje naar binnen huppelde in de hoop op een gratis lekkernij, en kletsnat geregend werd. Ongeduldig stond hij daar, de taartbodem balancerend op zijn ene handpalm. Hij had er zo'n zin in, kon echt niet wachten tot er iemand in zijn val liep. Kom op, sneller! Is er nou echt niemand geïnteresseerd? Stelletje anorexia trutten, hoe konden ze cake weerstaan?! Toen er geklop klonk aarzelde hij dan ook geen seconde om de deur wijd open te gooien. SPLASH. Wie een kuil graaft voor een ander...

Verdwaasd keek hij de deur uit, zijn hand rustte nog steeds op de deurknop en de verrassingstaart, eindbestemming; het gezicht van de lieftallige dame, was even vergeten. Fuck. Een rilling liep over zijn rug toen een straaltje water zijn weg vond naar zijn ondergoed. Fuck firetruck. Met een blik van een net gestrafte puppy (whyyy master?) en het uiterlijk van een verzopen kat keek hij recht in de ogen van niemand minder dan Wren. Ultimate fuck -not literally or maybe very literally. "W-wat doe jíj hier?" Hakkelde hij, niet in staat om te verbergen dat dit een valstrik was geweest, die zich keihard tegen zijn maker had gekeerd. Zij, van alle Astrals. Wat deed iemand zoals zij hier? "Waarom klopte je aan," beklaagde hij zich met een mengeling van schaamte en boosheid. Het was haar schuld dat dit gebeurd was. En bij een eerste of tweedejaars had hij zich er nog onderuit kunnen lullen met een smoesje, als een uniek, supergeheim Wet Wednesday Event. Ook al was het donderdag ochtend. Maar tegen Wren had doen alsof dit hoorde geen zin. Zij zou er zo doorheen kijken en zien, zien dat zijn hele grap in het water was gevallen.

[Goose opdracht van een mislukte prank. Eerste post gereserveerd voor Wrenn~]



Weird is just a side-effect of awesome!
Profiel bekijken



http://i63.tinypic.com/2wg9c8g.png

17 jaar
Negatief
Lucht

Student


za mei 30, 2015 11:30 pm
Wren ademde scherp in en keek met grote ogen naar het bordje dat op de deur stond. Taart. Gratis taart. Haar ochtend was gelijk twintig keer beter geworden dan toen ze met dat verkeerde been uit bed gestapt was! Het meisje keek naar het bordje, kwijlde zowat bij de gedachte aan voedsel. Niet onbelangrijk; gratis voedsel. Waarom ze twijfelde om naar binnen te gaan? Tja, het was van de Hostclub en ze wist nog niet wat ze van die bende geldbeluste jongens moest vinden. Ze waren hilarisch, zeker, maar ze wist nog niet hoe gevaarlijk deze Astrals waren. Hoe je er ook naar keek, Allen zat bij deze club en tja.. dat was eigenlijk de reden dat Wren deze deur nog niet open gegooid had.
De kans was namelijk enorm groot dat meneer de prankster daar stond te wachten met een taart om in iemands gezicht te gooien, de gezichten van de eerste 'vijf gelukkige prinsessen'. En Wren was te trots om zo in de maling genomen te worden; het zou toch wat zijn! Zij was juist de grappenmaker hier en dat mocht niemand van haar afnemen. Maar hoe ging ze voorkomen dat dit misging? Het meisje fronste en dacht even diep na, tot ze zich wat bedacht. Ze zou gewoon kloppen.

Klopklop, haar vuist tegen de deur. De klop klonk ongeduldig, want hoewel Wren met zichzelf afsprak dat ze voorzichtig zou zijn, kwam daar in de praktijk nog niet veel van terecht. Als die deur niet binnen een minuut openging, ging ze alsnog zelf naar binnen. Ze moest en ze zou taart hebben. En wel nu. Er werd gelukkig snel en enthousiast op haar geklop gereageerd en de befaamde redhead trok de deur open.. met hilarische gevolgen. Wren knipperde wat verdwaasd met haar ogen, staarde de jongen aan, die ineens zeiknat voor haar stond. 'Allen..' zei Wren, keek hem verbaasd aan. 'WHAHAHAHA, ALLEN,' krijste ze nog geen drie seconden later, toen de pracht van dit moment op haar indaalde. Allen, de grote Allen, was in zijn eigen grap getrapt! Had zijn eigen val vol overtuiging geactiveerd!
'I-ik,' hikte Wren van de lach, terwijl ze wat verder naar voren kwam en zich nogal ongelukkig tegen de deurpost omhoog probeerde te houden. 'Ik wilde.. wilde TAART,' zei ze, terwijl ze denkbeeldige tranen uit haar ogen veegde. 'Gratis.. gratis taart,' hikte het meisje verder, terwijl ze haar armen om haar buik klemde en lachte. Dat ze dit nog mee mocht maken. Wren probeerde weer wat rechter te gaan staan, maar doordat ze hard lachte kon ze geen goede grip vinden op de muur of op de vloer. En dan lag er nog eens een flinke, gladde plas water op de grond.. 'HAHAHA- AAAHH,' klonk haar lach/gil ontzettend charmant door de ruimte, toen Wren uitgleed en met een flinke plof op de grond neerkwakte. Voordeel was dat ze er toch vrij dichtbij was, dus erg hard kwam het niet aan.

Het lachen zou haar echter wel vergaan als ze merkte wat ze veroorzaakte door weer op te staan. Uit de muur waar ze tegenaan gevallen was, stak toevallig per ongeluk precies een spijker uit de muur, met een scherp, slecht afgerond kopje. Ergens was het goed dat ze een broek aan had en geen jurk, anders had ze een tetanusprik kunnen halen, maar dit was ook niet iets waar Wren blij mee zou zijn; de spijker liet aan de zijkant van haar been een enorme scheur in haar broek achter, wat ze niet doorhad in haar krampachtige poging om lachend overeind te komen. 'Ik klopte, omdat ik taart wilde,' lachte ze, terwijl ze aan het opstaan was. 'Maar ik dacht dat jij er zou staan met die taart om hem in m'n gezicht te duwen,' zei ze, terwijl ze nu weer stond - zich nog niet bewust van haar fashionblooper - en Allen met een brede grijns aankeek. 'Dus.. mag ik nu taart hebben?'

Pas toen ze de kou van het water dat door haar kleding was gelekt tegen haar huid begon te voelen, bewoog haar hand zich naar de 'wond' op haar broek. Shit! Even keek ze geschrokken, dekte de plek af met haar hand. Gelukkig was het op de zijkant, anders had dit wel eens heel awkward kunnen zijn. 'Goddammit, Allen, kijk nou wat je gedaan hebt!' riep ze ineens uit, het lachen was haar nu even vergaan. Het was toch zijn schuld, met dat stomme bordje en.. en.. Ze wilde ontzettend boos worden, maar zodra ze naar de half verzopen ginger keek, verdween haar woede gelijk weer. Het was rot, maar ze stond niet alleen voor lul. Het was te zien dat haar woedende blik verzachtte voor een grijns, waarna ze een arm om Allen heen probeerde te slingeren en hem richting de taart trok, die ze inmiddeld had gespot. 'Ik denk dat wij dat wel nodig hebben,' zei ze. 'En als je hier levend vandaan wil komen, blijft dit geheim,' zei ze er, even vrolijk, achteraan.

[Goose opdracht; Wren scheurt uit broek~]



"Hands UP like a Rollercoaster
This love is taking over!"
<3 Credits to Ani
Profiel bekijken



http://i1302.photobucket.com/albums/ag133/MightyCape/A%20Iconn_zpsgarfwntk.jpg

17
Negatief
Vuur

Administrator


di jun 30, 2015 9:12 pm
Terwijl hij daar stond te wachten kroop er ongemerkt een charmant butler's grijnsje over zijn gezicht, iets wat hij vast en zeker van die Rezco dude had opgepikt. Die beleefde charmante smoelen van zijn mede Hosts waren gewoon besmettelijk! En de aandacht van de kwijlende meiden was van tijd tot tijd irritant, maar ook best verslavend. Toch kon het Allen's number 1 addiction nog altijd niet verslaan: Zijn neiging om ongein uit te halen. Hij was een impulsieve grappenmaker, die elke kans aangreep voor een lachwekkend moment; domme woordgrappen, praktische puns, propjes tegen de rug van de docent. Zijn niveau was misschien niet hoog, maar hij genoot er zelf enorm van. En dat was toch het belangrijkste?
Maar vandaag was het iemand anders die kon genieten van zijn voorbereidingen. Want toen hij de deur opende werd de zorgvuldig geplaatste emmer uit balans getrokken en over hem heen gekieperd. Een paar spetters wisten collateral damage te veroorzaken op het blauwharige kreng dat hem in zijn eigen val had gelokt, maar veel was het niet. Zeker niet in vergelijking met zijn kletsnatte bovenlijf. Waarom... Waarom was dit al de tweede keer dat hij helemaal nat werd wanneer hij in de buurt van Wren kwam? Het meisje hoorde wel ergens nat te zijn, verder had hij liever droge humor, damnit.

Rozenblaadjes hingen treurig in zijn haren, gelukkig nauwelijks zichtbaar tussen het felle oranje. Druipend van water was hij niet echt indrukwekkend, maar Wren was nog erger, ze stootte afschuwelijke kakelgeluiden uit en haar lichaam was vertrokken in spastische lachstuipen. Wat een feeks was het. Ze nam ruim haar tijd om hem belachelijk te maken en Allen wist niet zo goed wat hij ermee aan moest. Natuurlijk had hij wel vaker aan de ontvangende zijde van een grap gestaan, maar dan was de dader zijn broertje of een klasgenootje die hij kon afstraffen met een knokkelklap tegen de slaap van de desbetreffende mede-idioot. Met meiden lag dat wat delicater. Niet dat hij pertinent zou weigeren een vrouwelijke Astral te meppen als er iets belangrijks van af hing, maar Wren in een houdgreep nemen was nogal awkward, vooral sinds het kleine incidentje met de kleedkamers en de douches en een onhandige hand-landing.

Nu landde Wren met een luide plof op de grond. Ergens wilde Allen een opmerking maken over haar gewicht en de aardbeving die ze met haar val veroorzaakte, en hoe zij zeker weten geen extra cake moest eten. Maar terwijl zijn ogen onbewust over Wren's figuur gleden viel hem iets veel beters op. ''Nooooooppeee, ahahaha..'' De langgerekte klanken waren doorspekt met geproest en spuugdruppels. ''Nee, nee. Sorry, geen taart voor jou. Wij serveren alleen nette dames, niet aan Astrals die er... ZO.. uitzien. Met zulke...-'' Gelach stopte zijn eerste poging die zin af te maken, bulderend, totaal vergeten dat hij daarnet nog uitgeschaterd werd. Wijzend naar haar broek, lachend, werd een scheur in een stuk textiel opeens 100 keer grappiger. ''Met zulke cliëntele kan de Hostclub niet geassocieerd worden, hahaha.'' Nu leek ook Wren zich te realiseren wat er precies gaande was en leuk vond ze het niet. Bijna was hem het lachen vergaan, hij wist hoe venijnig Wren soms kon zijn. Bijna had hij zijn taart laten vallen om zijn handen beschermend voor zijn heilige zone te houden. Maar dat bleek niet nodig. Wat een geluk.

Allen stond al ietwat gebogen van het lachen en toen Wren hem nog wat dichter richting de slagroomlaag trok kreeg zijn fight or flight systeem het vonkje dat het nodig had om zijn meest primitieve instincten op te roepen. Met een ferme duw poogde hij Wren eindelijk kennis te laten maken met die taart die ze zo graag wilde, waarna hij zichzelf gauw losmaakte uit haar armen (oh hoe romantisch) en een paar stappen achteruit zette.

[Yay, molten brain post ;w; Hopelijk kan je er iets mee~]



Weird is just a side-effect of awesome!
Profiel bekijken



http://i63.tinypic.com/2wg9c8g.png

17 jaar
Negatief
Lucht

Student


vr jul 03, 2015 6:53 pm
Het was geweldig. Hoe vaak zag je Allen nou in zijn eigen grap trappen? Wren had meer geklopt uit de paranoïde overtuiging dat er iemand haar wat aan wilde doen achter die deur, dan dat ze dit had verwacht. Heerlijk, dat vond ze het. Hoe het water hem helemaal doorweekt had, hoe zielig hij daarbij keek. Ze had het niet meer. Natuurlijk probeerde ze enkele herinneringen aan hun random ontmoeting in de kleedkamers te negeren. Dat was ook met water geweest, ook met alleen hun twee. Maar daar ging het nu niet om; toen was het misschien awkward geweest, maar goed.. Nu moest ze alleen maar denken aan Allen en die doorweekte kop van hem.
Wren lachte akelig hard, kon zichzelf niet inhouden. Ze had geluk dat het nog vroeg was; anders had de hele Hostclub hun aangestaard. Wat later was ze nog blijer dat er bijna niemand was. In een onhandige poging te blijven staan, ondanks haar zere buikspieren, was ze naar beneden gevallen en had daarbij haar broek gescheurd. Het duurde even voor Wren het door had. Schaterlachend sleepte ze zichzelf weer omhoog, iedere keer als ze naar Allen keek werd het alleen maar erger. Tot hij haar ineens met een paar zinnen stil kreeg.

'Die er zo uitzien?' herhaalde ze, beledigd. Haar hand gleed ondertussen naar beneden, vond de rafelige randen van de wond die haar broek op had gelopen. Verdomme. In haar hoofd lekker verder scheldend bleef Wren even naar de broek kijken, in de verste verte niet blij met het feit dat Allen nu om haar kon lachen. Pardon, karma? Hadden wij geen afspraak? De lach die net op het gezicht van het meisje gestaan had, was ook in één klap weer weg. In plaats daarvan keek ze nu op, met een valse blik in haar ogen. Toch besloot ze nog enigszins vrolijk een compromis aan Allen voor te leggen. Als je nu gewoon braaf bent en meewerkt, samen met mij wat taart naar binnen werkt, dan zitten we helemaal prima. Zal ik niet achter je aan komen en je in je slaap proberen te elimineren. Pinky promise. Ze trok Allen wat omlaag zodat ze hem goed aan kon kijken. Maar in plaats van dat de sukkel nou naar haar luisterde..

Wrens hoofd belandde met een zachte plof in de dikke slagroomlaag op de taart. Ze had nog net de kans een geschrokken uitdrukking op te zetten, maar toen lag ze al facefirst in de taart. Het werd alleen maar beter. In haar schrikreactie had ze Allen losgelaten. Dit deed haar teveel denken aan het moment dat ze in ijskoud water geduwd was.. Nee, nee, daar moest ze nu niet aan denken, ze had belangrijkere dingen te doen. Ze had een reputatie te redden. Met haar nieuw verkregen vastberadenheid trok Wren haar hoofd terug uit de taart, om een simpelweg woedende blik op de ginger te werken. Had hij haar eerder al niet boos gemaakt, dan was het nu mis. Ze wist nog niet precies wat haar plan van aanpak was, maar hij zou ervan langs krijgen!
Wren haalde een paar keer haar hand over haar gezicht, in een poging zoveel mogelijk van de slagroom er vanaf te krijgen. Ook moest ze wat uit haar haren vissen. Hier probeerde ze zo weinig mogelijk tijd aan te besteden, terwijl ze woedend naar Allen bleef staren. 'Allen..' zei ze, onheilspellend zacht. 'Je weet dat je hier niet levend weg gaat komen, hé?' Ze streek haar haren weer naar achteren, keek of de jongen al van plan was om te bewegen. Hopelijk bleef hij nog even stil staan..

In de hoop dat ze een moment uit had gekozen waarop Allen even stil naar haar zou blijven staren om haar uit te lachen, reikte Wren met een hand naar de taart. Het was bijna een en al slagroom, wat het voor haar makkelijker maakte er met haar hand in te graven en een stuk uit te grijpen. Zonder verdere omhaal smeet ze dat zo snel mogelijk richting Allen. Hand terug, nieuwe ammo pakken, werpen en vuur! Nog een keer, nog een keer! Wren had nu taart in allebei haar handen en bleef de stukjes naar Allen smijten. 'Hier, sukkel! Eet jij maar lekker mee van je taart!' riep Wren naar de jongen, terwijl ze woest met de taart bleef smijten. Pas toen ze daar genoeg van had, reikte ze naar de slagroombus die er nog stond en begon daarmee richting Allen te rennen. 'En wat extra slagroom vind je ook niet erg, toch?' riep ze, waarna ze probeerde hem te vangen zodat ze lekker wat slagroom over zijn gezicht kon smeren. Zou hem leren! De gek.



"Hands UP like a Rollercoaster
This love is taking over!"
<3 Credits to Ani
Profiel bekijken



http://i1302.photobucket.com/albums/ag133/MightyCape/A%20Iconn_zpsgarfwntk.jpg

17
Negatief
Vuur

Administrator


ma jul 27, 2015 11:22 pm
Soms kwam er een moment dat een man moest kiezen. Kiezen tussen de slimme, tevens de veiligste keuze, of de juiste oerdomme keuze. En er was een groots man voor nodig om de goede keuze te maken. De keuze die er op neer kwam dat hij het beruchte blauwe gevaar rechtstreeks uitdaagde. Met een taartgevecht. Iets wat Wren vast op de een of andere manier om zou buigen naar een oorlogsmisdaad en een reden om wraak op hem te nemen, tja, je weet hoe vrouwen zijn eh. Maar hij was een idioot met te veel lol in het leven om daar bang voor te zijn en zij was stiekem veel te grappig als je haar uitdaagde, dus hij deed het gewoon. Dumpte Wren's gezicht in de slagroom, net toen zij op een diplomatieke wijze deze dubbel genante situatie op probeerde te lossen. #yolonoragrets

Oeioei, ze leek wel te koken van woede. Haar rode wangen contrasteerden nogal met haar haren en het totaalplaatje bezorgde Allen nog een lachbui. Maar ze bleef maar staren. Hij had niemand vermoord ofzo. ''Weet je, ze zeggen dat het goed is voor je huid, slagroom,'' probeerde hij de situatie nog zeer tactvol te sussen. En toch gooide ze. Allen opende zijn mond nog, grappend. Om de sfeer weer luchtig en gezellig te maken. Het leek niet te werken. Ze bleef maar door gaan. Als een stoomwals op volle snelheid verpletterde ze zijn dromen. ''Nee, Wren, dat is zonde van de taart!'' Zelfs al was het slechts een simpele cakebodem, hij hield van taart in alle vormen, soorten en smaken. Dit misbaksel werd echter aan stukken gereten door Wren's klauwen en was reddeloos verloren. Dat Wren maar boos bleef vond hij niet leuk, nu stelde ze zich gewoon aan. Ze rende op hem af en hij liet de zielige restjes taart maar gewoon los om zijn handen vrij te maken. ''Oh, kóm op, het was maar een grapje,'' klonk het nu dan ook een stuk geïrriteerder. Zijn handen klemden zich om Wren's schouders heen en duwden haar van zich af, op armafstand. Toch kon hij niet voorkomen dat enkele slagroomklodders over zijn natte kleding sproeiden. ''Waarom wordt je altijd zo boos?'' vroeg hij haar, beschuldigend. Zo was er geen lol meer aan.



Weird is just a side-effect of awesome!
Profiel bekijken



http://i63.tinypic.com/2wg9c8g.png

17 jaar
Negatief
Lucht

Student


di jul 28, 2015 11:32 am
Aah, dit was zo vernederend! Eerst scheurde haar broek al door zijn stomme idee over gratis taart en nu duwde hij haar met haar gezicht in de verdomme taart! Hoe was dit nog grappig? Ze was ronduit woest. Slagroom is goed voor je huid, ja hoor. 'Probeer je het zelf even uit?' Wren bleef met de taart gooien, was niet van plan om te stoppen tot ze werkelijk niets meer had. Het was gewoon zo frustrerend! Iedere keer als er iets gebeurde werd ze helemaal uitgelachen, zelfs door Allen, haar partner in crime. Want natuurlijk was het allemaal grappig, leuk. Maar waarom kon hij haar nooit serieus nemen? Het was vemoeiend, simpelweg vermoeiend. Het was niet haar plan geweest zijn stomme grap te verpesten, ze was gewoon langs gekomen. En ja, toen had ze hem uitgelachen en was alles van kwaad tot erger gegaan. Maar dat was niet haar punt. Alles ging altijd maar om die grappen en zelfs als ze niet probeerde wat bij iemand uit te halen, werd ze alsnog uitgelachen. Om haar lengte, om haar haarkleur, om haar gedrag. Astrals vonden haar een komische verschijning en daarom pakte ze hen met liefde terug. Maar ze had even het idee gehad dat Allen haar niet alleen als een geinige smurf zag, maar ook wat serieuzer met haar om kon gaan. Maar nee, ze was gewoon de zoveelste die in de taart viel. Laat ook maar. Als ze serieus genomen wilde worden moest ze blijkbaar eerst een paar ogen uitkrauwen.

Zonde van de taart? Ja hoor! Natuurlijk betekende de taart alles. Wrens logica vervormde alles wat gezegd werd naar een negatieve opmerking. Ze kon er alleen maar bozer van worden. Het sloeg uiteindelijk allemaal nergens op; zoals bijna alle van Wrens woede uitbarstingen. Want dit was een mislukte grap van hem die toch weer veranderde in een mislukte grap voor haar. Er was helemaal niets aan deze situatie waarin ze serieus genomen kon worden en toch maakte dat haar nu juist boos. Hij had toch gewoon kunnen stoppen, had haar hoofd niet in de taart hoeven te duwen? En waarom was ze daarin getrapt? Ze had kunnen weten dat dat eraan kwam. Ze wilde gewoon niet door iedereen behandeld worden als de eerste de beste, als iemand die ze direct weer zouden vergeten. En zo voelde dat wel; Allen behandelde haar nu als ieder ander die deze kamer binnengelopen zou zijn. Als ze ergens niet tegenkon, was het een gebrek aan aandacht. En al helemaal van iemand die ze als een vriend zag. Dat was het gewoon, niemand besteedde aandacht aan haar, niemand nam haar serieus. Niemand zag dat haar gedrag simpelweg voortkwam uit aandachtzoekerij. Dus bleef ze maar doorgaan, tot ze het gedrag op zichzelf zo leuk vond dat het los van beginmotieven stond. Maar hoe dan ook; het had een bron.

Dit stormde allemaal door haar hoofd terwijl ze de stukken slagroom naar Allen wierp, tot haar nagels over de tafel schraapten en ze moest concluderen dat het op was. Met de slagroombus in de aanval dan maar! Het meisje rende op Allen af, wilde hem de volle laag geven, toen hij ineens zei dat het maar een grapje was en haar bij haar schouders vatte, haar rampage stopte. Wren snoof, liet de slagroombus vallen en sloeg haar armen over elkaar, waarbij ze protesterend haar hoofd draaide zodat ze wegkeek van Allen. En nu vond hij het ineens niet meer grappig? Kwam hij een beetje laat mee.
Zijn volgende vraag liet haar nog stoïcijnser wegkijken. 'Omdat,' begon ze, 'niemand me ooit serieus neemt, that's why!' Even leek het alsof ze er nog meer achteraan wilde zeggen, meer wilde roepen, maar ze deed het niet. Ze wist niet eens waarom ze dit zei. Ze wist ook niet hoe het klonk of hoe Allen dit nu weer op ging vatten. Het kwam voor hem waarschijnlijk nogal random uit het niets opgedoken, ineens een serieuze opmerking uit de kleine blauwe smurf. De mini dictator die een echte reden gaf en er niet met een bitchy opmerking onderuit probeerde te komen. Of dacht hij dat dit een slimme grap was van haar? nou ja, ze had het gezegd, niets meer aan te doen. 'En daar mag ik best boos om worden,' voegde ze er wat later nog aan toe. Dit was echt ontzettende vrouwenlogica, om iets dat waarschijnlijk al langer speelde op een niet ontzettend gerelateerd moment aan te halen. Maar ach, het was een soort van logica en het was typisch Wren. Niets aan te doen.



"Hands UP like a Rollercoaster
This love is taking over!"
<3 Credits to Ani
Profiel bekijken



http://i1302.photobucket.com/albums/ag133/MightyCape/A%20Iconn_zpsgarfwntk.jpg

17
Negatief
Vuur

Administrator


za aug 08, 2015 8:14 pm
Het was gek hoe iets heerlijks zo ranzig aan kon voelen wanneer het op je gezicht spetterde. De klodders slagroom en de brokken taart zagen er absoluut niet appetijtelijk meer uit. En Wren was ook echt niet te pruimen wanneer ze zo ontzettend ziedend was. Ze gedroeg zich zo onredelijk! Ja, ok, hij had haar in de taart geduwd, maar dat was gewoon tophumor. Het was niet Allen's grootste talent om zich in iemand anders standpunt te verplaatsen, zeker niet als hij het zelf volkomen grappig vond.

Maar nu hij Wren tegengehouden had in haar slagroom-kamikaze-aanval leek alle fun uit de ruimte weg te sijpelen. Wren keek hem niet eens aan terwijl ze antwoord gaf. ''Maar,'' stamelde jongen. Deze verklaring was te hoog gegrepen voor zijn puberbrein om te begrijpen. Ze voelde zich niet serieus genomen. Omdat hij haar als een gelijkwaardige zag? Als een vriend, waarmee hij kon dollen, in plaats van als een girly girl waarop hij enkel indruk wilde maken en mee wilde sjansen.
Kom op, Allen, denk. Denk! Er zat vast een logica achter. Toch? Zelfs een meisje zou niet zonder reden zo kwaad worden. Toch? Of was ze soms in die tijd van de maand… Ja. Dat moest het wel zijn! Allen's blik lichtte op zodra hij die geniale ingeving verwerkt had. ''Ja, ja, ik snap het.'' Dit was echt heel slim van hem, bedacht hij. Want vrouwen moest je over het algemeen sowieso maar gewoon gelijk geven in een discussie, maar wanneer ze ook nog eens létterlijk bloed-chagrijnig waren kon je maar beter geen risico's nemen. Het was tijd om groot geschut in te zetten om de situatie te kalmeren. ''Wil je soms een stukje chocoladecake om het goed te maken, Wren?'' vroeg hij daarom terloops. Het perfecte geheime wapen.

Geniusss



Weird is just a side-effect of awesome!
Profiel bekijken



http://i63.tinypic.com/2wg9c8g.png

17 jaar
Negatief
Lucht

Student


di aug 11, 2015 9:10 pm
Er was een woede in haar die niet vaak aan de oppervlakte kwam, die explosiever was dan elke andere woede die ze normaliter liet zien. Wren was namelijk nogal lichtontvlambaar, werd boos om de onbenulligste dingen. Maar deze onbenullige woede was, voor ze het doorhad, omgeslagen in een woede die ze niet helemaal kon verklaren. Het enige waardoor ze echt wist dat het veranderd was, was door de hele atmosfeer in de kamer. Hoe ze ineens geen lol meer had met Allen. Alles leek koud, alsof het niet meer grappig was. Maar Wren besteedde daar nauwelijks aandacht aan, terwijl ze wraak probeerde te nemen op Allen door zijn misbaksel van een taart te vermoorden. Verdomme.

Ze bleef woest kijken, zelfs toen Allen haar terroristische aanslag gestopt had. Met haar armen over elkaar geslagen had ze zichzelf de meest afstandelijke en defensieve houding gegeven, compleet met een afgewende blik en een uiterst chagrijnige blik. En nu liep ze nog vage onzin vanuit een diep kamertje in haar brein te lullen ook, het moest niet gekker worden! Wren hield een zucht in, om haar postuur te behouden, maar toen lieten Allens woorden haar verrast naar de jongen omhoog kijken. Hij begreep het? Wow.
Wren snapte het zelf niet eens, dus Allen steeg alweer in haar waardering. Zelfs als hij het niet helemaal snapte, het feit dat hij dat zei moest toch wel wat betekenen? Hij probeerde het dan in ieder geval.. En aangezien zij er geen zak van snapte, dan kon ze het hem ook niet kwalijk nemen als hij er niet hélemaal uitkwam. Het meisje wist even niet wat ze moest zeggen, bleef de jongen aankijken. Dit had ze zelfs niet van Allen kunnen verwachten.

De verbaasde blik had haar woedende gezichtsuitdrukking alweer afgezwakt, waardoor het meisje er een stuk minder moordzuchtig en angstaanjagend uitzag. Hoewel ze haar armen nog steeds over elkaar geslagen hield, waren haar spieren minder aangespannen en zou je haar zo mee kunnen trekken als je een ruk aan haar arm gaf. Ze luisterde écht naar Allen, voor de verandering. Zijn voorstel sloeg door de laatste bres in de verdediging en het meisje liet haar armen eerst naast haar middel vallen terwijl ze erover nadacht, om ze daarna kort in de lucht op te heffen. 'Ja! Chocoladecake!' De woede was van haar gezicht gewist. Cake, ja, dat was echt wat ze nodig had nu! 'Jij trakteert?' zei ze, keek Allen aan met een nieuw doorgebroken lach op haar gezicht. Tja, zo snel als ze boos werd, zo snel was ze ook weer afgekoeld. Wrens brein had het ook een beetje opgegeven: haar eigen verklaring was wat hoog gegrepen, ze wist niet wat ze ermee moest. Dus had ze besloten dat helemaal te laten gaan. Het voorstel voor cake maakte het nieuwe moment alleen maar beter.

Nu schonk ze Allen dus een brede lach, heel anders dan drie seconden geleden. 'Waar gaan we cake halen? Heb je het hier staan? Ik geloof dat ik nog wat slagroom over heb...' zei Wren, die vol goede moed met de bus schudde. Cake, dat zou alles oplossen! Misschien had het een paar dagen tijd nodig, maar uiteindelijk loste chocolade alles op, dat wist ze zeker. Nu kon ze Allen wel omhelzen, blij als ze was met voedsel dat niet in haar neus geduwd zou worden. 'Nou, goed dan,' verzuchtte ze wat later, alsof Allen en zij al een heel gesprek gehad hadden. 'Het is je nu wel vergeven. Trouwens, je moet die grap nog een keer opnieuw doen! Dan stuur ik wel een paar Astrals naar beneden met een roddel over taart, dan werkt je val zeker!' Tja, een goede grap mocht niet gelijk ongedaan gemaakt worden doordat het één keer mislukte, toch?



"Hands UP like a Rollercoaster
This love is taking over!"
<3 Credits to Ani
Profiel bekijken



http://i1302.photobucket.com/albums/ag133/MightyCape/A%20Iconn_zpsgarfwntk.jpg

17
Negatief
Vuur

Administrator


do aug 20, 2015 5:40 pm
Vrouwen hé. Dat was zo ongeveer het resultaat van Allen's denk proces. Vrouwen waren ontzettend emotioneel, zeker wanneer ze hun maandelijkse bezigheden hadden en op zo'n moment had ruzie maken helemaal geen zin. Dan kon je maar beter gewoon een stukje chocolade aanbieden als vredesgeschenk. Dus toen Allen dat opperde keek hij Wren hoopvol, maar tegelijkertijd op zijn hoede voor een nieuwe vulkaanuitbarsting, aan. En het plan werkte gewoon! Chocoladecake. Waar hij dat vandaan ging halen wist hij nog niet helemaal, maar dat was een volgende stap in zijn plan. Improviseren, niet vooruit denken.

Wren vroeg hem met een lachje of hij haar zou trakteren. ''Ja, natuurlijk?'' antwoordde hij, met een aarzelend vraagteken aan het einde van zijn zin. Hij had hier niet echt ervaring mee en de totale meegaandheid die hij nu als tactiek gebruikte voelde nog erg onwennig aan. ''De voorraad hier is op, maar we kunnen naar het centrum gaan naar een café, toch?'' Eerst toestemming vragen, voordat hij op haar lange tenen trapte op de weg naar buiten en ze weer zo aangebrand zou reageren. Het was immers nog steeds code oranje.

Toen Wren voorstelde dat hij zijn grap nog eens moest uitproberen keek Allen haar een beetje vreemd aan. Dit klonk bijna als een valstrik van een irrationele Astral, om hem weer iets verkeerds te laten zeggen. Sommige Astrals zochten ook altijd een reden om boos te worden. ''Ja, ja,'' wuifde hij haar voorstel luchtig weg. ''Laten wij eerst maar eens gaan, hoe eerder de cake er is, hoe beter. En dan kunnen wij gezellig.. praten.. Samen.'' Hij zou haar superduper serieus nemen en ze zouden een goed gesprek hebben en hij was echt een genie dat hij dit zo bedacht had. Zo zou hij hun vriendschap wel weer repareren.



Weird is just a side-effect of awesome!
Profiel bekijken



http://i63.tinypic.com/2wg9c8g.png

17 jaar
Negatief
Lucht

Student


ma okt 19, 2015 8:51 am
Cake, cake, cake! Wren zou er bijna een dansje van kunnen maken, zo blij was ze met de belofte over chocoladecake. Niet alleen was het dat ze van chocolade hield, het was vooral de afleiding die het haar schonk. Ze was ontploft en dit was eigenlijk één van de eerste keren dat ze haar eigen irrationele woede niet eens begreep. Wren was immers een ster in het goedpraten van haar eigen acties. Nooit was het haar schuld; zij had altijd een reden om boos te worden, een ander in elkaar te slaan. Want dan had diegene haar maar niet zó aan moeten kijken, of zó'n toon in zijn of haar stem moeten hebben. Nu wist Wren eigenlijk niet hoeveel van de schuld ze bij Allen kon leggen en hoeveel het aan haarzelf lag en tja, dat verwarde haar.

Wren was zo bezig in gedachten dat ze Allens voorstel maar net hoorde. 'Centrum? Sure,' zei ze, haalde haar schouders op. Vandaag geen 'beslis jij maar waar we heen gaan, maar niet daar'-taferelen. Als ze cake wilde kon ze niet te kieskeurig zijn. Bovendien voelde Wren zich nu heel gul en lief naar Allen toe. De jongen probeerde zijn best te doen haar te begrijpen, zelfs al had ze zijn taart vermoordt en daarna een poging tot moord bij hem gedaan. Dat was toch bewonderingswaardig.

Praten. Samen. Okay. Wren fronste, wist niet helemaal wat ze daarvan moest vinden. Niet dat Allen een insensitieve zak was die niet in staat was om met haar te praten, maar het klonk zo geforceerd. Maar hij ging haar cake geven. Dus kon ze boeien om de eventuele emotioneel-vriendschappelijke obstakels die daarbij kwamen kijken? Nee. De cake was het doel en ze zou ervoor doormaken wat ze moest. Want als je Wren ergens op kon complimenteren, was het haar monsterlijke doorzettingsvermogen (voor onbenullige dingen).

'Nou, laten we gaan dan!' Wren negeerde het feit dat er niet op haar voorstel gereageerd werd, was het alweer bijna vergeten. 'Ik moet alleen.. eh.. even langs de Dorms,' zei ze opeens, terwijl ze naar haar broek keek. Zo wilde ze de stad niet in. Cake was geweldig, maar als je het stijlloos at zouden de cakegoden boos op je worden. (Let's timeskip the shit out of this). 'Maar ik zal opschieten!' Jeez, zelfs Wren zelf stond van haar plotse vriendelijkheid te kijken. Allen had onverwacht op de goede knopjes gedrukt en gewoon dat het hem gelukt was, had Wren zo perplex dat ze nog steeds vriendelijk reageerde. Allen moest vast denken dat ze aan het plotten was om hem te vermoorden. Maar ze meende het. Echt waar! Voor hoelang, dat was nog maar de vraag. Wren liep al naar de deur, negeerde de taartravage. Daar zou ze later wel weer over nadenken, toch? 'Ik ga!'



"Hands UP like a Rollercoaster
This love is taking over!"
<3 Credits to Ani
Profiel bekijken



http://i1302.photobucket.com/albums/ag133/MightyCape/A%20Iconn_zpsgarfwntk.jpg

17
Negatief
Vuur

Administrator


ma okt 19, 2015 2:24 pm
Had hij maar een pen en een notitieblok; een stomp potloodje en een servetje; iets! Hier moest hij echt aantekeningen bij maken, wanr dit was echt een wonderbaarlijk succesvol verhaal van hoe een dappere Host een monsterlijk wilde PMS meid temde. Met cake. Geen wonder dat vrouwen zo stereotypisch in de keuken thuishoorden, met de belofte van voedsel hield je ze zo onder de duim. Ludwig zou er niet al te blij mee zijn dat hij zijn clientèle meenam naar een café, aangezien dat betekende dat ze niet hier aten. Maar wat moest hij dán? De enige cake die hier op voorraad was was door gretige handen kapot gescheurd en gebruikt om Astrals mee te besmeuren.. Hij had geen keuze. En daarbij was de chocolade cake van de Buffalo Bistro onwijs lekker, met vloeibare kern, drie porties slagroom en vanille-ijs en ontelbaar veel calorieën. Ideaal voor een jongen in de groei, die zo ongeveer elk moment van de dag wel open stond voor vet voedsel.

Dat Wren nog even langs haar kamer wilde interpreteerde Allen meteen als nog een bevestiging van haar maandelijke probleempje. Wren was te stoer voor modeprobleempjes zoals een gescheurde broek, toch? Vooral omdat ze naar beneden keek, jeweetwel, naar 'daar beneden'. Ze moest vast ietss doen voordat ze weg konden. Niet dat hij er al te veel van af wist, moest hij tot zijn schaamte bekennen. De voorlichtingsstrategie van zijn ouders kwam neer op: Luister maar naar je broers, zij weten wel hoe dat allemaal gaat en kunnen het makkelijker uitleggen. En dat betekende dus dat er vrij weinig aandacht werd besteed aan de daadwerkelijke mechanismen en hormonen, maar wel werd geconcludeerd dat vrouwen gewoon tijdbommen werden, die enkel met chocolade onschadelijk gemaakt konden worden. En dat was ook makkelijker en minder vies, want denken aan die hele ramp die meiden elke maand door moesten maken was maar smerig. ''Is goed. Neem je tijd voor wat je moet eh doen. Dan pak ik m'n fiets en zie ik je bij de poort.'' Wren kreeg vrij pad. Allen had het idee dat hij zich niet hoefde te haasten, dus liep hij eerst nog even door de ruimte van de hostclub. Met zijn voet schopte hij de grootste brokken cake bij elkaar, maar toen hij geen makkelijke manier kon bedenken om het op te ruimen liet hij dat maar voor wat het was. Hij stapte op een slagroomvlek, glibberde een stukje en liet de rotzooi dan achter.

Allen kon meteen naar de stalling toe, hij had alles wat hij nodig had al in zijn broekzak. Sleutels, geld en aftands mobieltje. Dus nu hoefde hij enkel zijn barrel fiets als een koets voor te rijden en te wachten tot Wren haar probleem had opgelost.



Weird is just a side-effect of awesome!
Profiel bekijken



http://i63.tinypic.com/2wg9c8g.png

17 jaar
Negatief
Lucht

Student


ma okt 19, 2015 9:29 pm
Neem je tijd? Waar kwam deze meegaandheid vandaan? Was het haar eindelijk gelukt de overhand te krijgen door geweld? Meestal eindigde het met een Wren wiens gezicht even blauw kleurde als haar haren, door de vele blauwe plekken. Wren was iemand met een grote mond die snel anderen aanviel, maar ze dielf ook vaak het onderspit. Wat wilde je dan; met haar lengte en haar gebrek aan atletisch talent kon je niet verwachten dat ze ooit zou winnen. Haar enige voordeel was nog dat ze niet bang was om onderhandse technieken als bijten en haren trekken te gebruiken. Ach, als ze eindelijk een keer gewonnen had kon ze trots op zichzelf zijn. En die gedachte maakte de al vriendelijke Wren alleen nog maar meer tevreden met zichzelf, waardoor ze simpelweg lachte naar Allen en wuifde terwijl ze wegliep.

'Tot daar dan,' riep ze, voordat ze de deur vrolijk dichtramde. Nou, dat ging verrassend makkelijk. Zoals een Wren betaamde, was er niets meer over van haar complete rothumeur. Het was even snel weg als het gekomen was. Vooral omdat het verwarrend was, natuurlijk. Wren haatte het om na te denken over teveel gecompliceerde dingen, ook als het om haarzelf ging. Als het belangrijk was zou ze nog wel een keer achter de oplossing komen, zo werkte het ook met toetsen. Je ging erheen en als je iets niet wist kreeg je aan het einde de antwoorden om het uit te leggen. Wanneer je iets leerde was toch niet belangrijk. Wachten was de sleutel en met dit soort ingewikkelde dingen kon Wren heus wel wat geduld aan de dag leggen. Gewoon alles wegschuiven en vergeten, tadaa.

Ze probeerde een beetje door te lopen, omdat haar humeur nu door een positieve planeet werd ondersteund in het vijfde huis, jegens Allen. Vandaag was zijn Wren alignment helemaal prima! Het was verschrikkelijk eng om Wren zo te zien. Ze negeerde de kans om twee bruggertjes onderuit te trappen en te gebruiken als bowling bal compleet en beende door naar de Girl's Dorms, waar ze ook weer veel te enthousiast de deur open trok. 'Heeeeey!' blèrde ze naar de persoon die zat te studeren. 'Ik ben zo weer weg, geen zorgen!' Vervolgens begon ze luid door haar spullen te rommelen, trok verschillende laden en deuren onnodig hard open en sloot ze met dezelfde luide klap, net zolang totdat ze haar mooie spijkerbroek had gevonden. Die was nog niet vaal gewassen. Als de cakegoden nu niet blij zouden zijn, wist zij het ook niet meer.

'Doei, succes!' Wren gilde dit bijna in het oor van haar kamergenootje terwijl ze haar op haar schouder sloeg en toen vrolijk neuriënd weer wegging. De ander keek raar op, snapte er niets van; maar besloot er verder maar geen aandacht aan te besteden. Ze was in ieder geval weer op weg. Nieuwe broek - met de rest van haar outfit was absoluut niets mis, donder op - en ze had ook de taart en dergelijke van zichzelf afgeveegd voor ze vertrokken was. Anders mocht ze straks de lunchroom niet eens in omdat ze haar eigen eten meegenomen had.

Wren had haar tijd genomen, maar nu stapte ze opnieuw door. Zou ze haar eigen fiets moeten pakken? Ach wat, daar was ze te lui voor. Allen gaf haar zijn fiets maar, het was zijn schuld dat ze zoveel moeite had moeten doen. Niet dat ze het erg vond, maar vergevingsgezindheid en vredelievendheid hadden een zekere grens. 'IK BEN ER! ALLEEEEEN,' gilde ze, zodra ze bij de poort was. Ze probeerde de ginger te spotten en zodra ze hem zag rende ze naar hem toe, sloeg een arm joviaal om zijn schouder- alhoewel, ze probeerde het. In haar eigen hoofd kon ze er echt wel bij, maar hoe dat eruit zag in het echte leven... 'Laten we gaan!' Zo enthousiast was ze niet geweest sinds de ontvoering van bruggers en het ombouwen van lokalen. Tja, Wren vond het fijn van de bedrukkende, vage gevoelens af te zijn die ze had weggestopt. Ze kon een hoop TNT zijn, maar godzijdank was er ook een extreme kant aan haar blijheid. Ze parkeerde zichzelf op de bagagedrager op Allen's fiets en keek hem verwachtingsvol aan. Nou, kom maar op met die cake!



"Hands UP like a Rollercoaster
This love is taking over!"
<3 Credits to Ani
Profiel bekijken



http://i1302.photobucket.com/albums/ag133/MightyCape/A%20Iconn_zpsgarfwntk.jpg

17
Negatief
Vuur

Administrator


wo okt 21, 2015 12:49 am
Allen ritste zijn versleten vest dicht en stak zijn sleuteltje in het slot van zijn fiets. Te lui om het kleine stukje tussen de fietsenstalling en de poort te lopen slingerde hij zijn been over de stang heen en gleed langzaam trappend richting zijn bestemming.  Daar moest hij nog eventjes wachten, maar uiteindelijk kwam Wren eraan lopen. Iets wat ze luid en duidelijk verkondigde, uiteraard. De andere Astrals keken verward op, vroegen zich waarschijnlijk af of zij iets met die rare blauwharige te maken hadden, die zo liep te krijsen. Ze had er zin in zo te zien. En Allen voelde zich niet al te snel beschaamd als Astrals iets geks deden, maar Wren was er wel erg goed in alle aandacht in de wijde omgeving trekken, zo zeer dat hij haar het liefste een toontje lager zou laten zingen. Dus zwaaide hij een arm in de lucht en wuifde halfslachtig naar haar.

Maar ongewenste aandacht of niet, het was nu tijd om te gaan, daar waren ze het in ieder geval over eens. ''Yes, op naar de cake!'' Spring maar achterop, princes, uw rijtuig staat klaar. Dat was de charmante uitnodiging die hij in theorie had willen gebruiken. Maar voordat hij het had kunnen anticiperen was dat al gebeurd. De fiets wankelde, en Allen wist de fiets moeite in evenwicht te houden, door zichzelf tegen het frame te duwen. De neiging om te vloeken en te lachen drongen zich tegelijk op en vermengden zich in een ongelovige ''Fuck.'' Dat ging maar net goed. ''Alles in orde, Wren?'' Aan zijn barrel kon niet veel meer kapot gaan, maar als Wren was gevallen of de spaken van de fiets had geraakt zou ze wellicht pijn kunnen hebben.



Weird is just a side-effect of awesome!
Profiel bekijken



http://i63.tinypic.com/2wg9c8g.png

17 jaar
Negatief
Lucht

Student


ma okt 26, 2015 12:46 pm
Aandacht, ja. Wren schreeuwde haar longen bijna uit haar lijf om de omgeving te laten weten dat zij hier aangekomen was. Niet alleen om de aandacht van Allen te trekken natuurlijk, maar de aandacht van iedereen in de buurt. Dat was een feit; een Wren zonder aandacht lag binnen drie dagen onder de grond.
Nu was het wel zo dat Wren extreem veel zin had in de cake, dus had ze besloten het bij die keiharde gil te laten en daarna iedereen weer terug te laten gaan naar zijn bezigheden. Zo bedachtzaam was ze dan ook wel weer. Ahem. Allen zwaaide terug naar haar. Wren merkte niet dat hij enigszins ongemakkelijk was door haar stompzinnige gedrag. Het was onnodig natuurlijk, al dat gegil, dat vertoon. Maar Wren vond het prima; ze zag niet eens dat anderen er niet zo'n fan van waren. Ach ja, het draaide toch ook een beetje om haar? Ze maakte zich geen zorgen.

Holy shit! Wren had zichzelf op de fiets willen gooien, zodat ze snel weg konden gaan; ze was er echter niet op berekend dat de fiets een oud barrel rijp voor de schroothoop was en zo snel als ze erop zat, zo snel lag ze er ook weer af. 'Auch,' gromde Wren. De fiets had meegegeven en was mee naar de zijkant geslingerd zodra zij erop was gaan zitten. Alleen was de fiets halverwege gestopt (Allen moest hem wel tegengehouden hebben) en zij.. tja, zij was doorgevallen. De fiets was te hoog voor haar, dus ze had nergens houvast kunnen vinden.
Heel charmant lag ze, haar hoofd was tegen de stenen grond van de poort gekomen. Gelukkig voor Wren was haar kont het eerst van de fiets afgeschoven en die had hard de grond geraakt. Toen pas was de bovenste helft van haar lichaam, bijna in slow motion, tegen de grond gegaan, de kracht van de klap al minder doordat ze al half lag. Haar benen waren ook naar beneden gevallen als haar hielen niet op de rand van de ietwat scheve bagagedrager waren blijven hangen. Gelukkig had ze een broek aan.

'Godver, dat deed pijn,' klaagde Wren, die zichzelf ruw - en veel te snel - overeind werkte, aan haar hoofd voelde. Gelukkig voor haar was ze langzaam gevallen en niet eens zo hard. Ze zag alleen sterretjes doordat ze te snel overeind wilde komen. Nu was het even spannend. Wat ging ze ermee doen? Wren keek chagrijnig, trok haar kleding recht. Wat moest ze hiervan vinden? Het feit dat Astrals naar haar keken boeide haar niet eens; haar hoofd deed zeer, haar kont deed zeer. Daar moest ze eerst even over uit komen.
Maar cake. Die gedachte schoot haar hoofd in, maakte alles weer irrelevant. Daar was ze voor gekomen. Dat was de hele zin van het leven vandaag. En als daar een paar obstakels bij kwamen kijken, dan was dat natuurlijk maar zo. Ze liet zich niet zo makkelijk stoppen. Wren schudde haar hoofd lichtjes en toverde toen weer een lach op haar gezicht, ging weer naast de fiets staan. 'Het gaat prima! Als jij me nu even vertelt hoe ik wel op deze fiets kan komen, dan kunnen we gaan!' Wonderbaarlijk genoeg zij ze dit met een zeldzame oprechte lach en was haar stem een normaal volume; had ze haar hoofd te hard geraakt? Nee, Wren wilde gewoon die cake. En ze zou ervoor doen wat nodig was.



"Hands UP like a Rollercoaster
This love is taking over!"
<3 Credits to Ani
Profiel bekijken





Gesponsorde inhoud


Vandaag om 6:06 am
 Soortgelijke onderwerpen
-
» Fire Magic Les: Fire Trap