Een zelf verzonnen wereld waar men de beschikking heeft over één van de vier elementen.
 

Welkom GUEST!
USERNAME
PASSWORD
Log me automatisch in bij elk bezoek: 
:: Ik ben mijn wachtwoord vergeten

Navigation

Season

Herfst
[ 8 tot 17°C ]

De herfst staat weer voor de deur en heeft scherpe winden en koude temperaturen met zich meegebracht, maar een mooie herfstdag is geen bijster zeldzaam fenomeen. De bladeren aan de bomen kleuren langzaam rood en bruin en door regelmatige regenbuien zijn er overal regenplassen te vinden.

Events

New Layout

ATF heeft een nieuwe layout, waarbij een aantal nieuwe functies zijn toegevoegd en aangepast. Klik op de volgende link om alle informatie over de nieuwe layout te kunnen lezen!

[ LINK ]


The Grumpiest Of All




http://i63.tinypic.com/2wg9c8g.png

17 jaar
Negatief
Lucht

Student


di mei 26, 2015 4:51 pm
Zo. Er was dus een Host Club. Het was iets voor meisjes die over jongens wilden kwijlen en die teveel tijd over hadden, tijd die ze overduidelijk niet in léúke dingen staken. Wren viel in geen van deze twee groepen. Maar toch was ze onderweg naar de kwartieren van de Hostclub in haar tussenuur. Hmmm.. Verklaring hiervoor? Tja, Wren hoorde dan wel niet in de eerder genoemde categorieën, maar ze viel wel in een andere soort categorie die ook bijzondere interesse vertoonde in hostclubs. Meisjes die maar al te graag als prinsessen behandeld wilden worden, of ze het nu waren of niet. En ja, dat was een label dat gemakkelijk op Wren geplakt kon worden.
Het meisje liep dan nu ook, met wat geld in haar hand geklemd, vrolijk richting de lagere delen van de school. Kom maar op met die gastvrijheid, ze wilde wel eens zien hoe goed die gozers daarin waren.

Zelfverzekerd opende ze de hoge deuren, bijna alsof ze een Wild Western pub inliep. Ze miste nog net de sporen aan haar schoenen en de geladen revolver aan haar riem. Wren keek even om zich heen en zocht een plek om het geld neer te gooien, maar aangezien ze nog niemand zag om het te innen besloot ze het bij zich te houden. Misschien moest die host zelf het wel innen, wie weet? En anders gratis, vond zij ook prima.
Nou, bij wie zou ze eens gaan zitten? Een kleine frons verscheen op haar gezicht. Hier had ze nog niet over nagedacht. Sowieso was het verwarrend om iedereen in pak te zien; ze leken ineens zo op elkaar! Het zou verboden moeten worden.

Hmmm.. werkte Allen hier niet? Ze zag hem alleen nog niet en om eerlijk te zijn wilde ze ook niet naar hem toe, omdat hij haar waarschijnlijk alleen maar uit zou lachen. De stoere Wren, in de kelder om zich een kopje thee in te laten schenken. Tja, Allen wist ook wel dat Wren als niets anders dan een keizerin behandeld wilde worden. Maar de gok om op haar eerste visite hier al uitgelachen te kunnen worden.. die nam ze niet. Een andere kleur haar ving haar blik en ze kneep haar ogen even halfdicht, probeerde op die persoon te focussen. Was dat niet haar geliefde Xavier? Haha. Muhahaha. Dat kwam goed uit.
Wren begon naar de persoon toe te lopen die volgens haar Xavier was en plofte aan zijn tafeltje bij een stoel neer. 'Heeeeey, wie hebben we hier,' zei ze opgewekt en blij, hoewel haar lach een slagje gemener was. Ze kon zich wel voorstellen waarom Xav hier was; keiharde cash. Er zat geen greintje oprechte charmantheid in de jongen. Wren was wel benieuwd hoe nou net hij dit werk zou doen; van bijvoorbeeld Hero, die hier ook scheen rond te hangen, kon ze zich nog wel wat inbeelden. Die probeerde al zo smooth te doen. Maar Xavier was een donker wolkje, hoe deed die dat? Wren hield zichzelf tegen om niet opgewekt in haar handen te wrijven. 'En, krijg ik thee van je?' merkte ze liefjes op tegen de jongen tegenover haar. Kom maar op.

[Sowieso met dearie Xav~]



"Hands UP like a Rollercoaster
This love is taking over!"
<3 Credits to Ani
Profiel bekijken



http://i61.tinypic.com/35hlfl1.jpg

17 years 'ld
Beiden
Geen

Student


di mei 26, 2015 8:24 pm


if you can't handle me at my worst, too bad, i don't have a best



Thee zetten was een rustig taakje. Water in de koker gieten, wachten tot het kookte terwijl het zachtjes borrelde, water overgieten in een theepot, gedroogde theebladeren en kruiden in een theefilter stoppen, dan in het hete water laten zakken en laten intrekken. Het voelde even weer alsof hij thuis was, alsof hij weer theebladeren en kruiden bijeen bond in een bundeltje en het liet weken in een hete pot met water. De familie hield van thee en zijn moeder vond het alleen maar goed om haar zoon te leren hoe hij goede thee moest zetten. Uiteindelijk stond hij vaker in de week op een krukje en probeerde hij verschillende kruiden en specerijen in de thee uit. Sommigen waren niet te drinken, hij had vaak de vreselijkste combinaties gemaakt, maar sommige waren verrassend lekker geweest. Hij had een hoop kennis over thee opgedaan door het experimenteren. Nu had hij rozen toegevoegd aan zijn thee, om in the mood van de host club te blijven. Heh.

Hij gaapte even en liep terug naar zijn tafeltje, waar hij rustig plaats nam op een stoel. Hij leunde zijn kin op zijn hand en keek wat verveeld voor zich uit. Hij vroeg zich al lang niet meer af wat hij hier nou precies deed, hij was het gaan accepteren. Ja, hij zat in een Host Club - hij, of all people. Hij was nog steeds verbaasd dat hij dit überhaupt deed, dat hij ervoor koos om blozende oppervlakkige meisjes te bedienen en te verwennen met zijn... knapheid? Leuke karakter? Wist hij veel, hij verdiende goed met de club en dat was het belangrijkst. Daarnaast hoefde hij niet eens netjes te zijn. Hij gedroeg zich 9 van de 10 keer niet eens als een zoetsappige gastheer en het werkte prima - tenzij hij het in de buurt van Ludwig deed, dan kreeg hij een spray water in zijn gezicht.

Xavier keek op toen de deuren van de Host Club open gingen en er een cliënt naar binnen stapte. Oh shit, oh nee. Niet zij. Neeeee. Hij was al klaar om op te staan en weg te lopen, gewoon zodat ze niet bij hem zou aanschuiven, maar haar doelwit stond al vast. Ze had hem al gezien en ja, ze was al op weg in haar verschrikkelijke blauwe gedaante. De prinses die haar host slechts terreur zou brengen en die host moest hij nu net zijn. Waar was die Springs als hij nodig was? Xavier zuchtte diep en wachtte maar af tot ze ging zitten. Normaal zou hij proberen om neutraal te kijken, maar nu was de frons niet van zijn gezicht te vegen. 'Welkom niet welkom in the Host Club, Wren.' zei hij en hij zwoor dat haar lachje iets onheilspellends had. Ja, dit vond ze zeker hilarisch, ha ha. Ze kwam met de vraag of hij nog thee voor haar had, waar hij even een ader bij voelde kloppen. Gosh. Hij leunde wat naar voren en kantelde zijn hoofd, zijn wenkbrauw wat omhoog getrokken. 'Niet totdat je eerst betaalt. Wij Hosts willen zeker weten dat onze prinsesjes betaald hebben, anders vergeten de schoonheden het en lopen ze weg zonder ons bedankt te hebben voor onze service. Dat hebben we liever niet.'




those empty walls
pretentious attention
dismissive apprehension
don't waste your time, on coffins today
when we decline, from the confines of our mind
don't waste your time, on coffins today
Profiel bekijken



http://i63.tinypic.com/2wg9c8g.png

17 jaar
Negatief
Lucht

Student


di mei 26, 2015 8:56 pm
Aha. Het wás Xav! Wren kon haar geluk bijna niet op, wat ook uit haar blik af te lezen was toen ze op de stoel bij Xav's tafeltje plofte. Vrolijk groette ze hem, kreeg een bijna (so close) even lieve begroeting terug. 'Danku, danku,' grijnsde ze naar Xav, zijn wat gemene opmerking negerend. Hij wist dat ze niets liever wilde horen; het betekende dat haar aanwezigheid het gewenste effect had. Wren ging wat rechter zitten en streek haar jurk glad, waarna ze als een échte prinses om thee vroeg. Of ja, dat was het plan. Ze was nog niet zo goed in zijn wat ze wilde zijn, maar ach, ze zou het stereotype wel aanpassen. Wie maalde daar nou om. De sproeterige jongen leek niet van plan zomaar op te geven en keek haar recht aan, vroeg zonder omhaal om geld. Ha. Dit was leuk, Xav speelde mee. Kijk, daarom hield ze nu zo van deze jongen. Een chagrijn tot op het bot, verschrikkelijk voorspelbaar, amusant om te pesten. Ze snapte wel dat sommige meisjes helemaal gek werden als ze die duistere blik zagen; het was te hilarisch voor woorden.

'Maar natuuuuuurlijk,' zei Wren, die zonder omhaal een twee muntjes (één van 1 en één van 2) op het tafeltje liet vallen. Ze schoof de muntjes toen tot op het randje van de tafel, helemaal naar Xav toe. 'Dan krijg ik nu toch wel thee van je, Xaaaav~' zei het meisje plagerig. Ah, hij moest eens weten dat ze dit alleen maar deed omdat ze hem mocht. Wren had rare manieren om affectie te laten zien, rare hersenkronkels die haar lieten besluiten of ze iemand mocht. Zo mocht ze vaak Astrals die meteen aardig tegen haar deden totaal niet, terwijl oude brompotten als Xavier gelijk in de favorietenlijst kwamen. Maar kom op, je deed toch alles voor die irritatie die van zijn gezicht af te lezen was?
'Hop hop, je gaat me niet laten verdrogen,' commandeerde Wren met een grijns. Ze keek toe en wachtte tot haar allerliefste verzoek uitgevoerd zou worden. Haha, het kostte misschien geld, maar voor dit vermaak zou ze een baantje gaan zoeken. 'Dus, Xav,' zei ze wat later, 'Ik zie dat jij je roeping gevonden hebt! Flirt,' zei ze, lachtte iets te hard om het nog een aanstekelijk, liefelijk lachje te laten zijn. 'Ik moet zeggen, dat pak staat je bééldig! Nooit geweten dat je zo romantisch was..' Ze was nu gewoon een beetje aan het vissen, probeerde op verschillende manieren een reactie uit te lokken. Ze wist dat het te duidelijk was, dat Xavier het gelijk zou zien; maar ergens hoopte ze dat hij er desondanks alsnog op zou reageren. Want voor die reactie deed ze het uiteindelijk.



"Hands UP like a Rollercoaster
This love is taking over!"
<3 Credits to Ani
Profiel bekijken



http://i61.tinypic.com/35hlfl1.jpg

17 years 'ld
Beiden
Geen

Student


di mei 26, 2015 10:00 pm


if you can't handle me at my worst, too bad, i don't have a best



Dit. Kind. Ugh.
Als er iets was waar hij een hekel aan had, was dat de Astrals waarmee hij nog wel eens akkefietjes kon hebben langskwamen in de club om hem in zijn onnatuurlijke habitat te zien. Want ja, hij voelde zich hier grotendeels een vis op het droge en dat was te merken aan hoe geïrriteerd hij keek en aan hoe geforceerd lief hij moest doen. Als Dark type was het niet de bedoeling dat hij Astrals moest gaan beledigen, ze moesten juist gaan vallen voor zijn mysterieuze natuur, zijn geheimzinnige gedrag en zijn gevaarlijke stemming. Maar wauw, had dat nog even werk nodig. En omdat het werk nodig had, was hij nu slechts geïrriteerd aan het doen in zijn fancy mantelpakje - iets wat Astrals als Wren natuurlijk heerlijk vonden.
Maar goed, als zij hier nu was en als zij zo genoot van zijn irritatie, dan moest hij maar het tegenovergestelde doen: een goede host zijn, om haar geen aas te geven. Dus eigenlijk zoveel mogelijk Ludwig en Isaiah na doen.

Oh jeez.

'Bedankt voor je bijdrage, princess.' zei hij, ontzettend geforceerd bij het woord ''princess''. Hij pakte de munten van tafel en stond op van zijn plaats, schoof de munten in zijn zak en hoorde Wren al commanderen, alsof ze de fucking koningin was. Hij voelde een adertje kloppen bij haar command en keek even om naar Wren, kreeg de neigingen om dat kind te wurgen. 'Nee natuurlijk niet, dat is toch hoogstens... onwenselijk.' Hij deed niet eens zijn best om de sarcastische toon te verbergen. Hij keerde zich om en ging de vers gezette thee voor haar halen, hopend dat het experimentje toch niet zo goed was gegaan. Onwaarschijnlijk, sinds hij best een goede combinatie had gemaakt. Hij had ook nog eens rozen gebruikt, oh mijn god, dit werd alleen maar erger.

Xavier kwam terug met een dienblad waar twee kopjes thee op stonden, de kopjes rijk versierd met bijpassende schoteltjes. Ze waren delftsblauw versierd en het waren de enige kopjes die over waren, geweldig ook weer. Waarom werd dit alleen maar erger? Eerst de thee met rozengeur en smaak en dan nog het delftsblauw, wat paste hij haar haar? Nog even en hij zou de grond in zakken.
'Hier is je thee.' zei hij nogal bot, maar gaf zichzelf mentaal even een klap. Nee, dit was niet hoe Ludwig het deed. Hij zou gaan lopen babbelen over hoe de rozengeur en smaak geïnspireerd was door de schoonheid van de prinses. Gosh, dat kon hij toch niet zeggen? Dat kind was niet eens zo schoon, letterlijk en figuurlijk. Hij zette de kopjes neer, plaatste een klein bakje met suikerklonten op de tafel en legde het dienblad onder de tafel, waarna hij zelf ging zitten. 'Hope you enjoy.' zei hij afstandelijk, plots weer terug in zijn distant dark type-rol. Hij probeerde heel hard om niet te zuchten en nam maar een slok van zijn thee, die verrassend goed smaakte. Shit, geen torture met smerige thee dus. Lovely.
Ugh, begon ze weer met haar stomme woorden en haar gelach dat net te hard was om een lieflijke giechel te zijn. Het moest ook zo hilarisch voor haar zijn om hem in zijn volle glorie... dis-glorie te zien. 'Ja, het is een eer om hier te zitten met de schoonheden van de school.' zei hij, opnieuw kon hij het sarcasme niet verbergen, en zette zijn kopje weer neer. Hij keek Wren weer aan en ging bij haar ''compliment'' met een hand door zijn haar, iets wat hij volgens anderen moest doen om... aantrekkelijk te zijn? Hij deed het gewoon omdat ze hem complimenteerde over zijn pak want hij ging er geen doekjes om winden: hij zag er goed uit. 'Ik kan best romantisch zijn als ik wil.' zei hij en stak zijn hand naar haar uit om een lok van haar haar vast te pakken en om zijn vinger te winden. 'Je onderschat me zwaar, lieve Wren. Het doet mijn donkere zieltje pijn.'




those empty walls
pretentious attention
dismissive apprehension
don't waste your time, on coffins today
when we decline, from the confines of our mind
don't waste your time, on coffins today
Profiel bekijken



http://i63.tinypic.com/2wg9c8g.png

17 jaar
Negatief
Lucht

Student


di mei 26, 2015 10:32 pm
Ah, please! Dit was het vermaak dat ze zo hard nodig had, meer vermaak dan ze had durven hopen toen ze naar de hostclub kwam. Wren vond het heerlijk om voor een paar euromuntjes commando's uit te mogen delen aan de jongen die haar eigenlijk zou willen wurgen als ze dat deed. Maar ja, dat mocht alleen buiten werktijd. Maar Xav was niet de persoon die gauw opgaf - wat het amusanter maakte voor Wren, over het algemeen - maar nu was ze toch wel echt verrast. Hij kon het gewoon.
Dat hele hostgedoe, het rolde over zijn lippen. Misschien wat geforceerd, maar je zag Wrens wenkbrauwen wat omhoog gaan in verbazing, toen Xavier de oh zo gehaatte woorden uit zijn keel perste en zelfs vrij duidelijk hardop uitsprak. Wow. Misschien had ze hem onderschat. Prinses, ja hoor. Dat was een rangetje te laag voor Wren, maar daar begon ze de volgende keer wel over. Nu moest ze even deze nieuwe indruk op zich in laten werken. Xav was deep, deep down een gentleman?

Toch kon ze het niet laten nog wat opmerkingen te maken met haar hatelijke toontje, dat door Astrals die haar niet kenden gemakkelijk als aardig opgevat kon worden. Wren had, als ze hard haar best deed, de capaciteit om een gemene grap te maken en het te laten klinken alsof ze dat per ongeluk had gedaan. Maar iedereen die haar langer dan een dag kende, wist al dat dat nooit zo zou zijn. Wren wist vaak maar al te goed wat er uit haar mond kwam, en ze genoot ervan.
Aha! Betrapte ze hem daar op sarcasme? Hoewel Wren Xav liet praten en thee liet pakken zonder iets te zeggen, was er aan een kleine triomfantelijke uitdrukking op haar gezicht te zien dat ze huis wel merkte dat Xav hier nog niet zo goed in was. Sarcasme zat in hem ingebakken en het leek er niet zomaar uit te gaan. Maar wacht, dat spelletje kon zij ook spelen. De pérfecte gastvrouw. 'Vriendelijk bedankt,' grinnikte het meisje, toen ze het kopje aanpakte. 'Wat thoughtful van je, het servies past bij mij! En er zitten rozen in, hoe wist je dat dat mijn favoriete bloem was~' Wren deed haar best oprecht blij en verrast te klinken, maar het lukte niet helemaal. Dit was geweldig. Ze loog niet eens; rozen waren echt haar favoriete bloemen, niet alleen vanwege de gemene doornen. Ze nam een slokje van de thee, ervan overtuigd dat Xavier haar wilde vergiftigen. Maar tot haar grote verbazing smaakte de thee nog lekker ook. Indrukwekkend, fronste ze, tegen zichzelf. Diepe wateren en stille bodems, of hoe ging die uitspraak?

'PFFFFT,' lachtte Wren, met haar lippen op elkaar gedrukt om er geen thee uit te laten ontsnappen. JA HOOR. Xavier vond dit geweldig, met de schoonheden van de school. Snel zette ze haar kopje maar neer, om te voorkomen dat ze het over zichzelf heen zou gooien. 'Ahaha, ja, haha, ik snap het,' zei ze, wreef even een denkbeeldige lachtraan uit haar ogen. Hilarisch. Oh wacht, shit, ze probeerde een perfecte gast te zijn. Dat was heel even mislukt, maar gewoon die toon en dat hoofd.. Ze had het niet meer.
Wren wilde net naar haar thee reiken toen ze ineens iemand aan haar haar voelde zitten. Gelukkig was haar haar lang genoeg om haar nog soort van recht te laten zitten, in ieder geval werd ze nog niet over het tafeltje gesleurd. Met een gealarmeerde blik keek ze Xavier aan, verwerkte zijn woorden wat later. Dus dit vonden andere meiden romantisch? Oh. Misschien moest ze dat dan maar onthouden ofzo. Xavier leek zijn perfect host rol weer teruggekregen te hebben, noemde haar zelfs lief. Hij was in de flow. Wrens ogen gleden naar haar haren, ergens bang dat Xavier die hele pluk er gewoon uit zou trekken. Even twijfelde ze. Nog meer pesterige opmerkingen maken..? Ach wat, hij had haar haren toch al vast en hij was op werk. Risico's nemen was toch haar ding.

'Nou nou, ik moet toegeven dat je wel wat in huis hebt voor deze baan,' gaf Wren, nadat ze zichzelf gerustgesteld had, toe. 'Niet huilen hoor, je weet dat ik je nooit zou beledigen,' zei het meisje. Moest ze zo casual mogelijk uit haar theekopje proberen te drinken? Ja, tuurlijk! Ze ging het gewoon proberen! Al ging het wat awkward omdat ze eigenlijk haar hoofd niet zoveel durfde te bewegen nu Xav haar haren in zijn handen had. Je wist het nooit, ze moest uitkijken.. Maar om een rustig postuur te behouden besloot ze het maar gewoon te doen en nam de meest awkward nip uit een kopje thee die in de geschiedenis van theedrinken gedocumenteerd was. Smooth, Wren. Ach, ze had het zelf nooit door als ze er als een sukkel bij zat.
Wren besloot dat ze er zo ondertussen wel genoeg van had en zette haar kopje neer, waarna ze glimlachend naar Xav keek. 'En, hoe romantisch wil je vandaag zijn?' zei ze, glimlachte vrij schattig voor haar doen. 'Je hebt wel wat te bewijzen aan mij, met al die claims die je maakt.' Tja, Wren wilde hem nog een beetje latten flipperen als een vis die niet kon wennen aan zijn waterloze territorium. Hoe goed hij zich ook aanpaste, ze was in dit soort gevallen een bloedhond; er waren openingen in de verdediging waar ze nog wat mee kon. Terwijl ze sprak legde ze zacht haar hand op zijn hand, hoewel ze daar haar arm wel voor moest uitrekken. Damn, sinds wanneer was haar haar zo lang? Ze hoopte dat ze hem zo een beetje zou verrassen en begon rustig tegen zijn vingers te tikken, probeerde haar haren los te maken. Als hij nu een beetje schrok van die plotse affectie, zou ze nog wel eens succes kunnen hebben. Op dit soort momenten merkte je dat Wren wel degelijk meer IQ had dan een aardappel, maar dat het er gewoon op school niet uitkwam. Maar in deze situaties, als ze echt een uitdaging voelde. Reken dan maar dat ze alles gebruikte wat ze tot haar beschikking had. 'Vertel me eens over al die mooie prinsen en prinsessen die bij jou langskomen,' zei ze plagerig. Hoe mooi zou hij dat onder woorden gaan brengen?



"Hands UP like a Rollercoaster
This love is taking over!"
<3 Credits to Ani
Profiel bekijken





Gesponsorde inhoud


Vandaag om 6:00 am