Een zelf verzonnen wereld waar men de beschikking heeft over één van de vier elementen.
 

Welkom GUEST!
USERNAME
PASSWORD
Log me automatisch in bij elk bezoek: 
:: Ik ben mijn wachtwoord vergeten

Navigation

Season

Herfst
[ 8 tot 17°C ]

De herfst staat weer voor de deur en heeft scherpe winden en koude temperaturen met zich meegebracht, maar een mooie herfstdag is geen bijster zeldzaam fenomeen. De bladeren aan de bomen kleuren langzaam rood en bruin en door regelmatige regenbuien zijn er overal regenplassen te vinden.

Events

New Layout

ATF heeft een nieuwe layout, waarbij een aantal nieuwe functies zijn toegevoegd en aangepast. Klik op de volgende link om alle informatie over de nieuwe layout te kunnen lezen!

[ LINK ]


Miss 'little bit' Dependent [ CLOSED ]




http://i.imgur.com/ItXKsmp.png

29 Jaar
Beiden
Geen
avatar
Administrator


wo mei 06, 2015 5:05 pm
Ze kon de joelende Astrals niet eens zien door het felle licht.
Met haar mond een beetje open, zachtjes hijgend, stond ze daar. De ander persoon lag op de grond, stond ook niet meer op. Een man, veel groter dan het kleine meisje, maar toch was zij degene die nog stond.
“Ze flikt het hem weer hoor Astrals! The Lightning Beast!
Er kwamen eindelijk Astrals die ze wel kon zien, op haar niveau (of ja, ze waren groter maar je snapt wat ik bedoel), die de bewusteloze man meenamen. Zwijgend keek ze naar hoe de man weg weggesleept, iets wat ervoor zorgde dat ze haar mondhoeken een beetje naar achteren trok. Ja, zij was degene die hier verantwoordelijk voor was… Maar ze had hem niet disrespectvol behalend toch? Hij was eerder te persoon die gemeen was geweest. Hij had haar uitgelachen, onderschat en tja… Daar kreeg hij deze straf voor terug.
Iemand greep haar pols vast, trok deze omhoog. Ze reageerde er echter niet op, was het nu wel gewend. De Astrals aan de zijlijnen gingen los, schreeuwden zoveel en zo hard. Daarna kreeg ze haar welverdiende geld en liep ze weer weg – hoorde op de achtergrond nog hoe ze geprezen werd door de presentator.
 
Blij liep ze over de straat met haar sjaal. Hij was lekker warm en goed tegen de frisse nachten; een prima aankoop dus! Helemaal trots dat ze een goede beslissing had gemaakt met haar geld had ze niet eens door dat ze gevolgd werd. “HEY” Pas na dat woord bleef ze stilstaan, draaide zich een kwartslag om – de belletjes aan haar masker zachtjes ringelend. “Jij trut, we weten wel dat je vals hebt gespeeld!” Ze draaide zich volledig naar de mannen om en analyseerde ze vanachter haar masker. “Er was vast iemand anders in het publiek met belletjes, niet? Je bent nu op weg naar je partner, toch – je gaat hem de helft geven! Vieze valsspeler!” Ze zou bijna haar ogen rollen, wetende hoe deze situatie zou lopen – het was niet de eerste keer dat Astrals haar hiervoor beschuldigde.
Vroeger had ze zachtjes geprobeerd het uit te leggen, maar Astrals zoals dit waren niet voor rede vatbaar. Ze zakte alvast een beetje door haar knieën, hoorde voor zichzelf de belletjes al in slow motion rinkelen. Ze was klaar om op ze af te springen toen -
“Ah, daar zou je hem hebben!”

OOC; Poooeeeppp
Maar eh, Selma - get your butt over here <'3


Evelyn ✲ Hero ✲ Mabel ✲



A heaven that only watches has no meaning.
Profiel bekijken



http://i61.tinypic.com/35hlfl1.jpg

15 jaar
Positief
Aarde
avatar
Student


wo mei 06, 2015 5:59 pm
Hij huppelde bijna van blijdschap. Met een tevreden glimlach om zijn lippen en het gloednieuwe bonsai boompje in zijn armen liep de kleine jongen door de straten. Had hij zijn geld beter aan een goede zomerjas uit kunnen geven? Ja, waarschijnlijk. Maar dit boompje was de laatste en er was korting en het was zo zielig dat Isaiah het niet had kunnen laten staan. Vandaar dat de jongen enkele minuten voor sluitingstijd het winkeltje in geglipt was en zijn waardevolle muntjes uitgegeven had. Waarom hij nu nog in Amabele was? Werk. De eigenares van het kledingwinkeltje waar Isaiah werkte vond het leuk hem langer dan eigenlijk mocht op de werkvloer te houden, en omdat de jongen iedere cent kon gebruiken, klaagde hij nooit. Ook al had hij nu niet goed kunnen leren voor zijn proef van morgen. Nou ja, hij kon het vast ook wel met vier uur slaap overleven in plaats van de gebruikelijke zes.

Hij sloeg net een hoek om toen hij aan het verre eind van de straat een groepje Astrals zag. 'Daar zou je hem hebben!' werd er geroepen. Huh? Zijn adem stokte in zijn keel terwijl hij wat verrast stil bleef staan. Wie? Wie was er? Nieuwsgierig en iet wat op zijn hoede keek de Astral om, maar toen hij niemand achter zich zag, besefte hij dat ze het over hem hadden. Oh. Daar klopte iets niet. Hij draaide zich wat verschrikt weer naar het groepje Astrals en nu hij deze beter bekeek, viel het hem op dat die mannen wel erg groot waren en dat meisje wel erg fragiel en klein. De houding die ze had aangenomen vertelde Isaiah al genoeg. Er was hier waarschijnlijk niks vriendelijks aan de hand en als er iets was waar Isaiah niet tegen kon, dan was het wel oneerlijke knokpartijen. Nu wist hij natuurlijk niet dat het roosharige meisje eigenlijk super goed kon knokken, maar ach. Op het eerste gezicht zag het eruit alsof zij in elkaar gemept zou gaan worden.

Dus greep Isaiah in. Niet dat je aan hem wat had, want zijn vuisten braken waarschijnlijk sneller dan dat waar hij ze naartoe sloegen, maar hij wist wel de technieken. "Hé," riep hij daarom verontwaardigd, hoewel hij daar eigenlijk niet de juiste stem voor had, "Wat denken jullie dat je aan het doen zijn? Laat haar eens met rust!" Hij zette zijn bonsai boompje op een stapeltje tegels en liep al mouwen opstropend richting het groepje Astrals. Naast het meisje bleef hij stilstaan, terwijl hij de vijanden met een boze frons aankeek. Vanuit zijn ooghoeken kon hij zien dat ze een vreemd masker op had en hoewel hij zich afvroeg waarom, drukte hij die gedachten weg. Dat kon hij altijd later nog vragen, maar dan moest hij wel zorgen dat hij nu niet helemaal in elkaar geslagen werd.

OOC : Wat is kwaliteit
Profiel bekijken



http://i.imgur.com/ItXKsmp.png

29 Jaar
Beiden
Geen
avatar
Administrator


wo mei 06, 2015 9:10 pm
Haar ogen schoten al verschillende kanten op, de situatie analyserend – kijkend naar hoe ze dit steegje in haar voordeel kon gebruiken. Springen was haar beste, hoger zijn dan zij. Niet alleen zorgde dat voor frustratie, waardoor de tegenstander verblind zou zijn, zo kon ze zo gemakkelijker op goede plekken raken.
Net toen ze haar plan had vastgesteld en ze door haar knieën zakte, hakken die een beetje omhoog kwamen, werd ze gestopt door de woorden van de man. Haar gezicht vertrok, wat niet echt te zien was achter haar masker – hooguit haar mondhoeken die iets naar achter trokken. Er konden geen onschuldige Astrals hierbij betrokken worden. Als een onschuldig persoon iets zou overkomen dankzij haar… O ze zou het zichzelf nooit kunnen vergeven.
 
Ze smeekte wel duizendmaal in haar hoofd of de andere persoon, wie het ook was – ze weigerde zich om te draaien, gewoon door kon lopen. Dit alles kon laten zijn voor wat het was. Ze had alles prima onder controle, maar als een nieuw persoon erbij zou komen zou ze haar eerdere plan wegmoeten gooien.
Maar nee hoor.
De persoon kwam juist naar haar toe, kwam voor haar op. Ze liet haar hakken weer zakken en ging rechtstaan, kin omlaag en half naar de grond starend. Hij opperde zowat dat ze haar met rust lieten. De mannen had hier als reactie op dat ze begonnen te lachen. Met een ruk draaide ze zich een kwartslag om naar de jongen en pakte zijn arm vast. Ze keek naar hem, schudde haar hoofd – maar er kwam geen woord over haar lippen. Ze wilde duidelijk maken dat alles oké was, dat hij haar niet hoefde te helpen.
Het was echter al te laat: “Oké, genoeg spelletjes gespeeld: hier met dat geld!”
Haar ogen schoten naar de man die op haar afstapte en met een hand naar haar riem rijkte. In fractie van een seconde liet ze de jongen los en trapte ze de hand van de man hard weg (met behulp van goede techniek en d’r element ofc), waarna ze opsprong en hem eenzelfde trap verkocht op zijn wang. De man was geforceerd om zijn hoofd mee te laten draaien, zelfs ook zijn lichaam gedeeltelijk.
Al rinkelend kwam Eva neer op de grond, keek naar de mannen – hopend dat dit genoeg zou zijn. Maar opnieuw was er weer teleurstelling: “Lelijk kreng dat je bent!” snauwde de man, wilde haar vastpakken maar het meisje sprong heel simpel weg.“Wat staan jullie daar dan: pak ze! Pak ze allebei!” snauwde hij over zijn schouder naar de andere twee die daar maar stonden te staren.

ooc; ja het zijn er dus... 3 :'D
Leef je uit :3


Evelyn ✲ Hero ✲ Mabel ✲



A heaven that only watches has no meaning.
Profiel bekijken



http://i61.tinypic.com/35hlfl1.jpg

15 jaar
Positief
Aarde
avatar
Student


do mei 07, 2015 10:19 pm
Eenmaal dichtbij, waren die mannen toch een stuk groter. En breder. En ze hadden best grote spieren. Gulp. Toen ze hem vervolgens ook nog eens uitlachten, had Isaiah het gevoel dat hij werkelijk een muis in een slangenkooi was. Waarom was hij ook alweer niet heel hard weggerend? Oh ja, om het meisje dat naast hem stond. Het meisje dat zijn arm vastpakte met een greep die te sterk was voor iemand die er zo fragiel uitzag. Nu pas zag Isaiah dat ze een masker droeg dat de bovenkant van haar gezicht volledig verborg. Eng... Dit hele meisje was een beetje eng. Ze klopte gewoon niet. Maar veel zorgen kon Isaiah er niet om maken, want de mannen brulden iets over geld en gingen ten aanval.

Zodra het meisje hem los liet, zette Isaiah een stap naar achter en hief hij zijn armen, maar de man focuste zich enkel op haar en zijn kameraden keken toe. Isaiah's roodbruine ogen wijdde zich toen hij zag hoe soepel ze hem trapte, hoe natuurlijk het eruit zag. Wie was dit meisje? Wederom kon Isaiah er niet lang over piekeren, want de getrapte man spoorde zijn kameraden aan, die gemeen grijnzend nu ook op hen afliepen. Drie tegen twee... Dat was niet eerlijk. Dit hele gevecht was niet eerlijk en Isaiah had ook geen idee waar ze nou precies om vochten, maar hij wist dat ze hem niet zomaar zouden laten gaan. Er zat dus niks anders uit.

Vandaar dus dat de jongen met een vastberaden blik zijn armen hief, vuisten balden en op één van de twee afstoof. Deze leek Isaiah niet erg eng te vinden, wat hij hem ook niet kwalijk kon nemen, maar het zou hem wel te duur komen te staan. God, dit bracht hem terug naar oude tijden. Vlak voor de bulk man bleef de witharige jongen stilstaan, zette hij zijn benen wat uit elkaar voor extra grip en gooide hij vuist richting zijn gezicht. Behalve dat de jongen daar eigenlijk niet zo goed bij kon. En dat de ander eigenlijk sneller was. Met zijn brede armen, greep de man Isaiah's arm stevig vast en lachte, maar Isaiah handelde razendsnel. Hij pakte met zijn vrije hand de pols van de ander en beet hem in zijn hand. Terwijl de man het uitschreeuwde van pijn en schrik, vulde de zoute smaak van bloed Isaiah's mond. Maar hij liet niet los.

Ook niet toen de man hem een mep verkocht. Kort verschenen er zwarte vlekken rond de hoeken van zijn zicht, maar het zorgde er enkel voor dat Isa zijn kaken steviger op elkaar beet. Pas toen hij vanuit zijn ooghoeken Man nummer 3 op het meisje en Man nummer 1 af zag gaan, liet hij los. Het was niet moeilijk om te zien dat Isa de man niet zou kunnen bereiken voordat hij bij het gemaskerde meisje zou komen. Behalve als hij... Maar... Met een moeilijke blik op zijn gezicht, duwde hij zijn sputterende geweten aan de kant en trapte hij op de grond, wat ervoor zorgde dat de grond rondom Man nummer 3 trilde en hij zijn evenwicht verloor, terwijl hij Man nummer 2 nog altijd stevig aan zijn pols vasthield.


Hoe doe je vechten


Laatst aangepast door Isaiah op di mei 19, 2015 10:59 pm; in totaal 1 keer bewerkt
Profiel bekijken



http://i.imgur.com/ItXKsmp.png

29 Jaar
Beiden
Geen
avatar
Administrator


do mei 07, 2015 11:21 pm
Ondanks dat haar lichaam zachtjes protesteerde had ze geen andere keus dan weer in vechtmodus te gaan. Normaliter gunde ze zichzelf altijd de welverdiende rust die ze had verdiend na een nacht hard knokken, Marcus had haar geleerd goed op zichzelf te letten – maar dat hield in dat ze daardoor minder gaf om de Astrals om haar heen. De witharige jongen naast haar was onschuldig en omdat hij vriendelijk was, moest ze hem beschermen. Het was een natuurlijk iets, een drang die ze niet kon negeren.
 
De twee andere mannen kwamen ook eindelijk in beweging, iets wat ervoor zorgde dat ze haar kaken op elkaar klemde. Verdorie, het was niet genoeg geweest. Vaak was een warning shot genoeg om ervoor te zorgen dat ze haar met rust lieten, maar net nu er iemand anders bij was – werkte het niet. Het zou ook eens niet zo zijn. Ze beschouwde zich niet als een ongelukkig persoon, maar kon wel rollen met haar ogen om situaties als dit.
De jongen was echter een paar passen naar achteren gegaan, iets wat ervoor zorgde dat ze even niet meer op hem focuste – hij zou zich wel koest houden. Behendig ontweek ze de vuist van de man toen hij haar opnieuw probeerde te slaan, draaide zich zelfs soepel terwijl ze haar voet omhoog liet komen en gaf hem een harde klap in zijn zij met haar hak.
Ze wilde hem nog een klap geven, maar zag dat de jongen toch in beweging was gekomen. Jezus, kon echt niks ging goed vandaag. Snel analyseerde, probeerde een oplossing te vinden voor dit alles en zag pas een uitweg toen de ander een windvlaag richting een van de mannen stuurde die onwetend naar haar op weg was. Snel schoot ze onder man (nummer 1) door om omhoog te schieten en gebruik te maken van de wind van de ander die man nummer twee uit balans bracht. Ze schoot omhoog, waarna ze met haar voeten landde op het gezicht van man nummer drie. Deze viel naar achteren op de grond, waarna zij zich weer afzette (op zijn gezicht) en zich nu stortte op man nummer twee.
Los! commandeerde ze met een heldere stem, erop doelend dat de jongen moest stoppen met bijten. Ze richtte met haar hak op de arm van de man (nummer twee) waarop de jongen beet en raakte deze ook, dwong de man om omlaag te gaan. Het zou haar ook niks verbazen als ze zijn botten ook een beetje had gebroken.

I dunno meng


Evelyn ✲ Hero ✲ Mabel ✲



A heaven that only watches has no meaning.
Profiel bekijken



http://i61.tinypic.com/35hlfl1.jpg

15 jaar
Positief
Aarde
avatar
Student


do mei 28, 2015 5:00 pm
Al snel was de jongen niet meer in staat zijn omgeving in zich op te nemen. Nee, hij focuste zich enkel op de boom van een man tegenover hem. Een man die hem met één goede, rake klap waarschijnlijk knock-out kon slaan. Waarom stond de jongen hier nu ook alweer te vechten? Oh ja, omdat het anders drie tegen één zou zijn. Hij liet zijn blik kort afdwalen naar het lichtharige meisje, die een verrassend goede vechter bleek te zijn. Had ze zijn hulp überhaupt wel nodig? Hij besloot maar te denken van wel, anders stond hij hier nu voor niks.

Zijn blik gleed echter weer snel terug naar zijn eigen tegenstander. De man had zijn arm losgelaten, waar Isaiah direct gebruik van maakte. Hij verplaatste, al bijtend zijn ene hand naar de pols van zijn ander en zette zijn andere hand op de man zijn onderarm, wat een beetje lastig was, maar wel lukte. Zodra zijn tengere vingers de stevige arm goed vasthadden, liet hij de man vrij uit zijn berenval aka tanden en draaide de ander zijn arm met ongekende precisie. Snap! Net op dat moment, enkele seconden nadat hij gestopt had met bijten, hoorde hij de heldere stem van het meisje. Voor het eerst. Denkende dat ze doelde op zijn handen, die de arm van de ander nog steeds stevig vasthielden, liet hij hem razendsnel los en maar goed ook.

Hij bleef echter niet staan toekijken. Terwijl de man naar beneden gebracht werd, kwam de witharige jongen razendsnel weer in actie en met een loeiharde zwaai sloeg hij de ander met zijn palmen tegelijkertijd op beide oren. Direct daarna gaf hij de ander een stoot onder de kin, waarna de man zijn ogen omhoog rolde en hij als een lompe zak neerviel. Zo. Een snelle blik om zich heen vertelde hem dat de man met wie het meisje vocht ook al neer was, wat betekende dat er nog maar één over was. Ook zag hij een stapel losse bakstenen liggen. Waarom die daar lagen wist hij niet, maar hij besloot dat hij er net zo goed gebruik van kon maken. Terwijl de andere man zijn evenwicht weer terug probeerde te vinden, de situatie in zich opnam en vervolgens weer op hen af kwam, pakte Isaiah één van de bakstenen en slingerde het rechthoekige ding richting hun laatste tegenstander. Zou dat genoeg zijn? Isaiah was nooit echt goed geweest in mikken, maar de man was wel erg moeilijk te missen met zijn grote lijf, right?


WOW EEN POST
Profiel bekijken



http://i.imgur.com/ItXKsmp.png

29 Jaar
Beiden
Geen
avatar
Administrator


vr mei 29, 2015 12:48 am
De jongen werkte wel mee, dacht ze. Nou ja hij had in ieder geval losgelaten, het was niet alsof ze zichzelf had kunnen stoppen als hij het niet deed dus dan had hij ook een probleem gehad. Ze was het niet gewend om met een partner te vechten, zelfs met Marcus had ze altijd in haar uppie gestaan tegenover haar tegenstanders. Tuig zoals dit was ze wel gewend, vandaar dat ze er ook helemaal geen moeite mee had om er ze wat aan te doen.
Het waren toch slechte Astrals.
Vandaar ook dat het krakende geluid wat ze hoorde toen ze de arm van de man tegen de grond duwde haar geen rillingen bezorgde - ze had wel vaker dingen gebroken van anderen. Zolang het van slechte Astrals was deed het haar niks, dan kon haar niks schelen.

Veilig vanachter haar masker keek ze naar hoe de jongen het heft weer in eigen handen nam en de man uitschakelde. Goedkeurend knikte ze naar hem, waarbij het belletje weer te klinken was - een eenzaam geluid dat door het steegje galmde. Net zoals haar stem eerder. Het was een helder en puur geluid.
Geruisloos stapte ze van de arm af, boog haar benen iets toen ze zich realiseerde dat er nog één man over was. Twee gehad, nog een te gaan - deden ze goed.
De witharige jongen besloot een steen te gooien, iets wat ervoor zorgde dat zij naar de man toe schoot. De steen raakte hem tegen zijn hoofd, hij lette blijkbaar niet goed op en was nog meer bezig geweest met het behouden van zijn evenwicht. De grote vent vloekte eens hard, maar had geen tijd om meer worden over zijn lippen te krijgen. Het meisje kwam steeds lager bij de grond, plaatste haar handen er uiteindelijk ook op en trapte hard tegen zijn enkel - trok zijn zool weg van de vloer en velde hem daarmee.
"Jij bitch," kreunde de man, die nog steeds niet bewusteloos was. Ze keek op hem neer: 'Laat dit een bericht zijn.'
Daarna draaide ze zich om, liep naar de jongen en versnelde haar pas. Ze pakte hem bij zijn pols, probeerde hem mee te trekken (ze blijft een kleine Eva en zonder gebruik van haar element is ze gewoon ielig). 'Kom.' Ze moesten weg hier. Ze zou hem later wel kunnen bedanken, maar deze plek was niet veilig.

ooc; oke dit staat vast vol met spelfouten. al mijn 'arceringen' zijn gone etc etc. heb geen zin om uit te leggen hoe en wat :U


Evelyn ✲ Hero ✲ Mabel ✲



A heaven that only watches has no meaning.
Profiel bekijken



http://i61.tinypic.com/35hlfl1.jpg

15 jaar
Positief
Aarde
avatar
Student


di jul 28, 2015 12:38 am
Hij keek met een moeilijke blik op zijn gezicht naar de vallende man, een man die hij uitgeschakeld had. Het was net iets te makkelijk geweest. De dingen die ooit zo bekend met hem waren waren allemaal net iets te snel naar hem terug gekeerd en hij was nog net iets te soepel. Ergens had hij verwacht, en stiekem ook wel gehoopt, dat hij nadat hij op Rikka aankwam, lui was geworden. Verroest, kon je het noemen. Maar blijkbaar wist hij alles nog maar al te goed. Ook de steen was meer op instinct gegooid dan iets anders. Het was een beetje jammer dat hij het zware ding moest gooien en dat hij niet gewoon met een zwaai van zijn hand het ding kon laten bewegen, maar ach, je kon niet alles hebben... Hij had de hoop op het ooit kunnen sturen van stenen ergens al een beetje opgegeven. Hij had het toch al zo vaak geprobeerd en iedere keer zonder succes. Dan zou hij het maar met zijn trouwe zandkorreltjes moeten doen...

De steen raakte zijn doelwit tegen het hoofd, waarna het gemaskerde meisje zijn benen onder hem uit trapte. Met een kreun en een harde klap kwam zijn lompe lijf tegen de stenen grond aan, waar hij vloekend bleef liggen. Het meisje sprak enkele, koude woorden tegen hem, waarna ze zich omdraaide en richting Isaiah liep. Wat nerveus keek de jongen om zich heen. De adrenaline pompte nog door zijn lijf, waardoor hij enigszins hijgde, maar hij had zijn portie actie toch echt al wel gehad. Toen ze zijn pols met haar kleinere handjes vastpakte, liet hij zich meetrekken, maar hij remde wel af toen ze langs zijn achtergelaten bonsai boompje kwamen. "W-Wacht," bracht hij uit terwijl hij voorzichtig zijn arm lostrok. Hij pakte het boompje voorzichtig op, waarna hij naar haar knikte dat ze weer verder konden.

Pas toen ze, naar zijn gevoel, ver genoeg weg waren, stopte de jongen weer. Lichtjes hijgend keek hij haar bezorgd op en neer, op zoek naar iets van schrammen of wonden of blauwe plekken. Uit reflex. "Gaat het? Wat wilde die mannen van je?" vroeg hij met een zacht stemmetje dat doordrenkt was van bezorgdheid. Zat ze in de problemen? Ze was zo klein... Zelfs nadat hij haar had zien vechten, was hij bezorgd voor haar. En dat terwijl hij haar helemaal niet kende...

MOAR POSTS


ISAIAH ///
i'm painting a picture of the things i wanted most to color in the darker sides of all my brightest hopes. but there's a monster standing where you should be so i paint you wings and i set you free.
♥ ♥ ♥ ♥ ♥
Profiel bekijken



http://i.imgur.com/ItXKsmp.png

29 Jaar
Beiden
Geen
avatar
Administrator


di jul 28, 2015 1:39 am
Ze weet niet of het gemakkelijker was geweest als de jongen zich er niet mee had bemoeid, waarschijnlijk wel… Want dan was ze gewoon weggerend zoals altijd; swift as the wind. Ze had nu, echter, wel de kans gekregen om ze eens goed bang te maken en te laten zien dat ze niet met haar moesten sollen – wat alsnog onnodig leek gezien ze vrij bekend en berucht was bij dat soort Astrals. Het volk dat vocht in de ring genaamd de Pit, waar vrijwel geen regels waren. Element of geen element, je mocht alles doen wat je wilde. Ze was helaas wel de persoon die gewend was om iet te breken bij de ander om ervoor te zorgen dat deze ook echt bleef liggen en niet meer omhoog zou komen en achter haar op zou doemen.
Nee ze wist hoe ze ervoor moest zorgen dat men bleef liggen, maar blijkbaar was dat niet genoeg om anderen de les te leren om bij haar uit de buurt te blijven. Ze was buiten de Pit net zo gevaarlijk als erin, maar dat schenen ze altijd te vergeten. Het viel niet mee om een klein meisje te zijn, vooral niet als iedereen je daardoor onderschat en dat ook zo zijn nadelen kan hebben.
 
Veel moeite had de jongen niet hoeven doen om zijn arm te bevrijdden van haar grip, maar de reden waarom hij het deed verwonderde haar. Anderen zouden met hun ogen hebben gerold, Evangelyne daarin tegen kon enkel toekijken met een niet begrijpende blik verscholen achter haar masker. Zijn knikje onderbrak haar gedachtes die waarom schreeuwden en zorgde ervoor dat ze weer verder rende, gevolgd door hem.
Toen ze de voetstappen achter zich niet meer hoorde draaide ze zich een soort van huppend om, zette nog een paar weide passen achteruit om uiteindelijk ook stil te blijven staan. Waarom stopte hij? Was er iets mis? Was er nog een plantje dat hij wilde redden? Ze trok haar mondhoeken iets naar achter en draaide zich een beetje weg, maakte zich zelfs een beetje klein, toen hij haar bekeek. Waarom deed hij dat? Was er iets met haar? Herkende hij haar? Wilde hij ook haar geld hebben?
“Gaat het?”
Ze ontspande zich zichtbaar, keek met grote ogen naar hem. ‘Eh -’ Haar stem was zacht, zachter dan de zijne en verdween bijna in het briesje dat langs ze heen ging. Ze maakte het zakje met geld los van haar riem, opende het en haalde er wat uit om de hand met munten vervolgens voor zijn neus te houden. Ze maakte een nogal opdringerig geluid terwijl ze een stapje dichterbij zette, wilde daarmee duidelijk maken dat dit voor hem was. De mannen hadden het geld gewild en ondanks dat hij zaken niet gemakkelijker had gemaakt was hij gedeeltelijk de reden dat ze het nu nog had, dus had hij ook recht op zijn share.
‘Ik ben oké,’ bracht ze zachtjes uit toen ze zich realiseerde dat ze zijn vraag nog niet had beantwoord, ‘Hoe gaat ’t met je boom?’ Ze wilde er eigenlijk meer over vragen, maar durfde het niet omdat… Het was vreemd.

Deze jongen was vreemd.


Evelyn ✲ Hero ✲ Mabel ✲



A heaven that only watches has no meaning.
Profiel bekijken



http://i61.tinypic.com/35hlfl1.jpg

15 jaar
Positief
Aarde
avatar
Student


di jul 28, 2015 11:28 pm
Zodra hij gestopt was met lopen, was ze al bewegend omgedraaid en had de afstand tussen hen wat vergroot. Ze leek gespannen, ook al kon hij haar gezicht niet zien. Haar hele lichaampje straalde het uit. Zo viel het hem op dat, zodra zijn vraag tussen hen was komen te hangen, ze enigszins ontspande. Waarschijnlijk was ze altijd gespannen en op haar hoede, maar nu op haar... normaal. Normale level van spanning. Of zo iets. Eigenlijk had hij geen idee. Stiekem wist Isaiah niet zo veel over andere Astrals en hoe goed hij ook keek, hij kon altijd maar enkel raden. Raden wat ze dachten, wat hun handelingen betekenden.

Het viel hem niet eens op dat ze een zakje losgemaakt had en naar hem uithield, totdat het dingetje opeens voor zijn neus hing. Verbaasd keek hij ernaar, totdat hij het gerinkel dat van binnenuit kwam hoorde. Waren dat... muntjes? Geld? Zijn blik veranderde van bezorgd naar verbaasd terwijl hij enkele seconden onbegrijpend naar het zakje staarde. En toen klikte het. Opeens. Eerst langzaam en toen heel snel vond het bloed een weg naar zijn wangen en oren en kleurden de huid knalrood, terwijl hij geschrokken een stapje naar achter deed. Hij lette niet eens op toen ze hem antwoordde en naar het bonsai boompje vroeg, die hij in zijn schrik bijna had laten vallen. "N-Nee, ik hoef geen—Die mannen—Ze hadden het mis, i-ik ben niet die partner, of waar ze het ook over hadden," bracht hij stotterend uit terwijl hij het geldzakje weg duwde en zijn hoofd schudde. Natuurlijk ging hij er vanuit dat het een misverstand was. Misschien dacht ze dat ze het geld met hem moest delen? Dat hij het geld op kwam halen voor zijn baas en haar eigenlijke partner, als ze een partner gehad had. Isaiah had de woorden van het drietal niet eens goed gehoord, had enkel 'partner' en 'geld' opgevangen, dus ging hij er vanuit dat ze het geld deelde, of zo iets. Maar hij kon geld niet aannemen. Ervoor werken, prima, maar zo maar krijgen...

Ik zei dat ik niet kon posten maar dus wel yay


ISAIAH ///
i'm painting a picture of the things i wanted most to color in the darker sides of all my brightest hopes. but there's a monster standing where you should be so i paint you wings and i set you free.
♥ ♥ ♥ ♥ ♥
Profiel bekijken



http://i.imgur.com/ItXKsmp.png

29 Jaar
Beiden
Geen
avatar
Administrator


wo jul 29, 2015 1:04 am
De jongen bleek nog vreemder dan verwacht, omdat hij het geld zowaar weigerde.
In haar hele leven had ze maar één persoon gekend die ook zo was, enigszins dan, maar ze had er nooit zo opgelet. Misschien dat ze er bij hem aangewend was geraakt en het daarom niet meer zag, hoewel… Dat was een leugen. Ze had het altijd gezien; ze had altijd gezien hoe aardig de man was, ondanks dat de buitenwereld niks meer te bieden had dan bederf. Ze had altijd gezien hoe hij sympathiek was, zelfs tegen anderen die hun aanvielen. Ze kreeg soms zelfs op haar kop als ze Astrals onterecht teveel verwondingen had gegeven in zijn ogen – iets wat ze nooit begreep en eigenlijk nog steeds niet begreep.
 
Ze liet haar hand naar beneden duwen, snapte zijn woorden niet. Niet alleen was het geen complete zin, maar wat wist zij nou van grammatica, de inhoud ervan klopte ook niet. ‘Er is geen partner,’ corrigeerde ze hem, ‘Ik werk alleen.’ Kon je het als echt werk zien? Niet echt, maar het voelde wel zo. Het was niet perse zo dat ze al het geld nodig had wat ze hiermee verdiende, maar ze was al erg goed in sparen – iets wat Marcus haar had geleerd. Je moest altijd goed plannen, vooral met geld! Dus was ze nu al stiekem begonnen met haar eigen spaarpotje voor… Iets. Ze wist bij god niet wat, maar ooit zou er wel iets zijn waar ze het voor nodig zou hebben.
Haar blik dwaalde af naar beneden terwijl ze haar hand ook verder liet zakken en het zakje uiteindelijk maar weer verder bevestigde aan haar riem.
Ze bleef echter zo staan, haar handen nog steeds bij het zakje. Deze verschijning, deze jongen, het was iets wat Evangelyne niet begreep. Natuurlijk zorgde de nieuwsgierigheid in haar ervoor dat ze wilde weten hoe hij functioneerde, wat zijn motieven waren – want waarom zou je in Rikka’s naam je eigen leven in gevaar brengen voor een onbekende?... Een onbekend… Meisje
Met een ruk keek ze op, zette een stap dichterbij. ‘Waarom wilde je me helpen?’ Het feit dat ze niet zei: waarom heb je me geholpen – gaf ergens al de indicatie dat het helemaal niet nodig was geweest. Zelfs vanachter haar masker was de glim in haar ogen te zien, de nieuwsgierige glim – die van een klein meisje.

Ze moest hem bedanken, dat was iets wat Marcus haar had geleerd en iets wat ze nog trouw deed. ‘Was het omdat -’ ze pakte de stof van haar truitje vast bij een van haar schouders, ‘- je hoopte op een bepaalde beloning? Langzaam duwde ze de stof weg, onthulde haar hals wat meer en zelfs haar hele schouder (hoho, Eva you naughty girl). Haar sleutelbeen werd beter zichtbaar, steeds meer blote huid werd zichtbaar, langzaam zichtbaar. ‘Was dat het?’ Ze strak naar hem kijken, ze was geen idioot en zelfs als dit de vorm beloning was die hij begeerde zou hij het alsnog niet krijgen – maar het was wel fijn om te weten wat voor persoon ze nou precies voor zich had. De jongen was en bleef een raadsel in haar ogen.

OOC; Yay, go you (o u o)b


Evelyn ✲ Hero ✲ Mabel ✲



A heaven that only watches has no meaning.
Profiel bekijken





Gesponsorde inhoud


 Soortgelijke onderwerpen
-
» Dreamed of para-para-paradise, everytime he closed his eyes.
» Freestyle longeren met Miss Rebel
» Killing Miss Madeline.
» Dream with your eyes closed
» //Miss Cassandra\\ WIP