Een zelf verzonnen wereld waar men de beschikking heeft over één van de vier elementen.
 

Welkom GUEST!
USERNAME
PASSWORD
Log me automatisch in bij elk bezoek: 
:: Ik ben mijn wachtwoord vergeten

Navigation

Season

Herfst
[ 8 tot 17°C ]

De herfst staat weer voor de deur en heeft scherpe winden en koude temperaturen met zich meegebracht, maar een mooie herfstdag is geen bijster zeldzaam fenomeen. De bladeren aan de bomen kleuren langzaam rood en bruin en door regelmatige regenbuien zijn er overal regenplassen te vinden.

Events

New Layout

ATF heeft een nieuwe layout, waarbij een aantal nieuwe functies zijn toegevoegd en aangepast. Klik op de volgende link om alle informatie over de nieuwe layout te kunnen lezen!

[ LINK ]


To Truth, is to Dare // Open




http://i57.tinypic.com/2zzqpg8.png

17 hele jaren~
Negatief
Lucht
avatar
Administrator


wo mei 06, 2015 1:15 pm

We were the Kings and Queens


OF THE EAST COAST VILLAGE STREETS, WITH AN AIR OF CONFIDENCE AND GRASS STAINED KNEES


Soms kon ze echt beter haar grote mond maar gewoon houden. Ze wist het. Het was een probleem, dat wist ze ook. Daar werd ze meerdere malen aan herinnerd. Maar personen zonder ook maar enige vorm van zelfkennis, dat was ook een probleem. Eigenlijk, als je er zo ver dacht, had Aislin die arme jonge geholpen door hem wat meer in de realiteit te zetten. Haar woordkeuze was daarbij misschien wat… tactisch onverantwoord geweest, maar het ging om het idee, toch? Eigenlijk had ze hem gewoon geholpen, als een nobele medestudente. Ze had een goede daad verricht! En soms moest je jezelf opofferen voor goede daden, de klappen opvangen. Letterlijk. Ja… alsof ze het zelf geloofde.
Opweg naar de ziekenzaal hield ze het wc-papier tegen haar neus gedrukt. Per seconde werd het witte vel rooier en rooier. Met haar vrije hand streek ze zachtjes langs haar onderlip en over de scheur die erin geslagen was. Hij sloeg niet als een wijf, dat was in elk geval één ding. Godverdomme, wat deed dat zeer! En ze durfde voor nu niet eens aan de zere, blauwe plek net iets onder haar rechteroog te zitten. Het kloppende gevoel zei haar al genoeg; afblijven! Hopelijk hadden ze de coolpacks op voorraad, anders zou ze een flink ei op die plek hebben, morgen in de ochtend.

Aangekomen, met bloed wat langs haar vingers en op haar –ooit witte- shirt druppelde, keek het meisje zoekend de grote, lege zaal rond. “Halloooo!?” riep ze. Geen antwoord. “Helloooow, medical attention? Iemand? Nu, graag? Ja? Neeee? Niemand? Oké…” Een diepe zucht vloog tussen haar bebloede lippen vandaan. “Dan zoek ik het zelf wel uit,” gromde ze. Wat was dat toch? Altijd als je iets of iemand nodig had, waren ze in geen mijlen te bekennen. Vreemd toch hoe dat altijd werkte. Alsof het lot z’n middelvinger op die manier naar je opstak. Of karma, maar net waar je in wilde geloven, natuurlijk.
Goed, tijd om maar even rond te neuzen. Opzoek naar verbandjes, ijszakken en misschien andere, leuke souvenirtjes. Want wie weet wat voor een gekke dingen je allemaal wel niet kan vinden in een ziekenzaal? Misschien kon ze ergens wel een mondkapje of iets dergelijks vinden. Dan kon ze eng gaan lopen doen bij de rest van de studenten, doen alsof ze één of andere, besmettelijke ziekte had, maar dat ze uit quarantaine ontsnapt was. Of spuitjes met naalden zo dik als je pink en dan maar achter Astrals aanrennen als een gestoorde maniak. Pfahaha, de mogelijkheden die allemaal open voor haar lagen. Eigenlijk was het zo best een geluk dat er niemand anders aanwezig was. Dan kon ze lekker rond gaan neuzen zonder dat er naar omgekeken werd. Héérlijk, een geluk bij een ongeluk! Maar éérst, moest ze natuurlijk even een zak ijs op die plek op haar gezicht leggen en van die bloedneus af. Ze begon daarbij al aardig misselijk te worden van die constante smaak van het bloed in haar mond.
Opnieuw drukte Aislin het bebloede papier wat steviger tegen haar neus, terwijl ze begon aan haar zoektocht. Nieuwsgierig trok ze verschillende kastjes en laatjes open, maar sloot geen enkel deurtje tijdens haar zoektocht. Wat een troep kwam ze overal tegen… En zoveel verschillende soorten medicijnen, met namen die ze niet eens ging probéren uit te spreken. Dat waren pas echte tongbrekers.



So I'll sing it loud In the silence And give the best of me Till its alright But not over I will find fight Like a soldier coming home In the silence But I have never felt so free The futures so bright This is our time Imma live it how I  dream
Profiel bekijken



http://i61.tinypic.com/35hlfl1.jpg

18
Water
avatar
Student


wo mei 06, 2015 10:37 pm
Astrals durfde wel eens vreemd op te kijken wanneer de jongeman voorbij zou komen. Ze trokken vreemde blikken, gniffelde even en al de rest van die shit. De reden was een simpele zonnebril. Een zonnebril die Tommy haast altijd op zijn neus had staan en waar hij niet zonder kon. Om even wat te overdrijven kon je wel zeggen dat hij hield van de bril. Het was zijn trade mark, iets waar Astrals hem aan konden herkennen. Zowel binnen als buiten had hij de donkere bril op zijn gezicht. Zelfs in de winter wanneer je het eigenlijk helemaal niet nodig had. Dan keken Astrals pas raar, al helemaal omdat hij niet één of andere speciale reden had. Ach ja, ze konden allemaal mooi oprotten.
Voor het moment van de dag was het echter vrij rustig en stil in de gangen. Zo nu en dan kwam hij wel iemand tegen. Een verdwaalde ziel opzoek naar zijn vriendjes en vriendinnetjes die hem in de steek had gelaten. Die eenzame zielen gunde hij echter niet snel een blik. Tommy zijn aandacht was dan ook vooral gefocust op zijn voetstappen die bij iedere stap geluid maakten in de lege omgeving. Veel beters had hij toch niet te doen, maar daar kwam verandering in.

Uit één van de vele ruimtes kwam gerommel. Kasten die werden open gedaan en weer dicht gingen, handen die tussen voorwerpen aan het graven waren. Niets speciaal maar genoeg om misschien nog iets van zijn dag te kunnen maken. Snel wierp Tommy een blik in de verpleegpost, enkel om een andere - duidelijk een student - persoon te zien. Iemand die voor dat moment niet honderd procent in orde was aan enkele rode plekken te zien.
Eén schouder plaatste de jongen tegen de deurpost, zijn armen sloeg hij over elkaar en zo bleef hij een tijd staan. In stilten keek hij naar de persoon die de ruimten ondersteboven aan het halen was. Wat zouden de bazen hier blij zijn als ze haar bezig zagen. Gelukkig maar dat hij zo een flinke jongen was dat hij anderen niet zou verraden. Wel ja...flink met enkele grote aanhalingstekens. ‘Vind je wat je zoekt?’ vroeg Tommy om de stilten langs zijn kant te verbreken. Hij duwde zich vervolgens recht en liep zelf ook de ruimten in. De vingers van één hand liet hij soepel glijden over een lage kast dat er stond. Zijn hand bleef echter hangen op de scalpel die erop lag. Die dingen waren scherp, vlijm scherp. Als hij niet oppasten zat hij zo door zijn vinger heen. Liet hij maar proberen dat te voorkomen. Tommy liet het dan maar ook voor wat het was, schoof het zelfs wat aan de kant zodat hij zich neer kon zetten op de kast. Zijn twee handen plaatste hij achter hem op de kast om zich er vervolgens zo op te hijsen. ‘Je bent trouwens wat aan het lekken,’ zei hij vrij casual waarbij hij tikten tegen zijn eigen neus.  


Profiel bekijken



http://i57.tinypic.com/2zzqpg8.png

17 hele jaren~
Negatief
Lucht
avatar
Administrator


wo mei 06, 2015 11:36 pm

We were the Kings and Queens


OF THE EAST COAST VILLAGE STREETS, WITH AN AIR OF CONFIDENCE AND GRASS STAINED KNEES

Voor iets wat een ziekenzaal heette, had Aislin eigenlijk wel wat meer verwacht te vinden. Potjes gevuld met monsterlijke embryo’s, gek, middeleeuws gereedschap dat je vandaag de dag als martelspul zou kunnen gebruiken, spuitjes gevuld met spul dat licht gaf in het donker, iéts geks in elk geval! Maar alles hier was zo tam en saai. In bijna elke la slingerde wel een paar rubberen handschoenen rond. Verbandjes, watjes, heel veel schoonmaakspul. Alle doctoren hadden stiekem gewoon smetvrees. Ze noemde het ‘steriel’, maar dat was gewoon een slap excuus, kon niet anders. Zoveel schoonmaakmiddelen hebben op 1 plek (behalve in een supermarkt) was niet menselijk!
Net terwijl het meisje de volgende kast teleurstelling gebukt aan het plunderen was, werd ze zowaar heel onbeleefd onderbroken. Haar teleurstelling tijdens haar zoektocht naar iets had haar zo verveeld gemaakt, dat ze zich nog de pleuris schrok ook toen ze uit het niets aangesproken werd. In haar reactie schoot ze omhoog, helemaal vergeten dat ze met haar hoofd in een kastje stond te snuffelen. Een harde knal sloeg haar weer naar beneden, waarna het nodige gescheld uit haar mond vloog. “Godver tering tyfus motherfucking cocksucking TITS! Auw… mijn leven. Fuck het. In elk fucking gat. Ass.” Met een pijnlijk gezicht wreef ze over haar hoofd terwijl ze (deze keer wel als een normaal persoon, zonder haar hoofd te stoten) langzaam omhoog kwam. Bloedneus, gescheurde lip, blauw oog, bult op d’r kop; vandaag was niet haar dag.

Toen het meisje weer omhoog en recht (soort van) stond, gaf ze de andere persoon pas eindelijk haar aandacht. “Wat… eh, vinden. Ja! Ik kan het prima vinden!” Leugens. “En eh, hi. De doctoren zijn er even niet, dus ik ben eh,” ja, wat was ze eigenlijk? Een in elkaar getimmerde tiener zou ze niet zeggen. Ze moest haar verhaal wat interessanter maken. En leuker, vooral leuker, om dat stomme incident van net een beetje te vergeten. “Ik ben de assistente, hi, welkom. Dus, lieverd, wat hebbie nodig? Aspirines? Inenting? Hoestdrank? Zetpil? Vlooienband? En voordat je het gaat vragen; nee, zelfs als je een briefje van de apotheek hebt, je krijgt hier geen wiet mee. Dat hebben we hier niet. Niet meer, dat werd teveel gejat door studenten. Zeggen ze, maar de leraren lusten er vast ook wel wat van. Wacht eh, sorry, waar hadden we het ook alweer over?” Toen hij haar gebaarde dat het rooie goedje uit haar neus voorbij het stukje wc-papier was gekomen, veegde ze de streep weg met de rug van haar hand. Want dat had zoveel zin natuurlijk. “Eh, in elk geval, zeg het maar, brillenman!”



So I'll sing it loud In the silence And give the best of me Till its alright But not over I will find fight Like a soldier coming home In the silence But I have never felt so free The futures so bright This is our time Imma live it how I  dream
Profiel bekijken



http://i61.tinypic.com/35hlfl1.jpg

18
Water
avatar
Student


do mei 07, 2015 6:39 pm
Laden en kasten werden nog steeds opengetrokken, maar zodra dat zijn stem door de ruimte galmde kwam een rij vloekwoorden uit de mond van het meisje. Alleen maar omdat ze haar hoofd stoten. Het zag er echt uit alsof dat het haar lucky day was. De korte grinnik kon Tommy niet tegengaan. Wat wilde je ook? Het was amusant om te zien hoe ze reageerde op haar eigen ongeluk. ‘Er ooit al over nagedacht om een harnas te kopen?’ vroeg Tommy rustig. De andere was wel al recht geraakt, en die keer zonder haar hoofd te stoten. Nog steeds wachten de jongen eigenlijk nog op een antwoord op zijn eerder gestelde vraag maar die liet wat op zich wachten. In die tijd had Tommy wel de tijd om zich neer te zetten.
Wat ze ook zocht, zo vond het. Of dat beweerden ze toch. Geamuseerd keek hij het meisje aan. Zijn hand had ondertussen een weg gevonden naar de scalpel. Het scherpe mesje liet hij dat ronddraaien in zijn handen. Met maar een half oor luisterde hij naar de uitleg die hij te horen kreeg. ‘Oh.’ Het was niet zo dat hij werkelijk aan het luisteren was, liet staan dat hij ieder woord van haar geloofde. Een scalpel was net wat interessanter geweest op dat moment. De punt van het operatie materiaal hield Tommy tegen de punt van zijn linker wijsvinger. Een klein bolletje bloed vormde zich er meteen om heen. Wacht even. Er was ook nog een stilten. De zogenaamde assistente was klaar met spreken.
‘Sweetheart,’ begon Tommy. Zijn handen plaatse hij achter hem op het metalen ding waar hij op zat zodat hij iets of wat steun had. ‘Ik heb de helft van je stormloop aan woorden niet gehoord. You care to repeat it?’ Een kleine glimlach kwam op de jongen zijn gezicht. Hij sprak in ieder geval de waarheid. Van al die woorden waren er maar enkele die echt tot hem waren doorgedrongen, grotendeels omdat hij totaal niet aan het opletten was. ‘Maar wat jammer dat er geen wiet is, dat was nu precies waar ik voor kwam. Mijn geheime voorraad onder de losse plank in mijn kamer is namelijk op dus wilde ik wat meer komen halen,’ zei de zwart harige misschien wat over dramatisch. Om het helemaal af te maken zuchten hij aan het einden van zijn verhaal. Het was een lange en vooral diepe zucht, alsof hij het allemaal echt verschrikkelijk vond.


Profiel bekijken



http://i57.tinypic.com/2zzqpg8.png

17 hele jaren~
Negatief
Lucht
avatar
Administrator


vr mei 08, 2015 3:40 pm

We were the Kings and Queens


OF THE EAST COAST VILLAGE STREETS, WITH AN AIR OF CONFIDENCE AND GRASS STAINED KNEES

De reacties die hij gaf waren niet waar het meisje op gehoopt had. Die was zeker de leukste thuis. Beetje stoer doen en niet eens haar volledige verhaal aanhoren. De schoft! Haar verhalen waren veel te leuk om genegeerd te worden! En om dan nog maar te zwijgen over hoe onbeleefd het was. Haar gesproken woorden waren niet waar, dat was ook niet iets wat als beleefd beschouwd kon worden, maar om er dan ook nog eens niet naar te luisteren!? Dat was next level rude! Hoe moest ze nou grappig zijn als haar verhalen ronduit genegeerd werden? Dikhoofd.
Het bebloede stukje wc-papier werd bij haar neus weggehaald en opgepropt tot een scheef balletje. “Repeat this, shitface.” Met een boogje gooide ze het opgepropte stukje narigheid richting zijn hoofd, met een droge uitdrukking op haar gezicht getekend. Niet naar haar luisteren, puh! Krijg toch wat. “Het is niet beleefd om niet te luisteren terwijl iemand je belangrijke informatie geeft. Heeft je moeder je dat niet geleerd?” Het meisje draaide zich half weg van haar tegenspeler, blik gericht op de kastjes die nog vrij waren gebleven van haar betastingen. Ondertussen veegde ze nogmaals haar bloedende neus af met de rug van haar hand. Het bloeden was nog niet gestopt, maar het stroomde er in elk geval niet meer zo uit, dat telde ook voor iets. Dat ging beter, maar de blauwe plek onder haar oog begon wat meer van zich te laten horen. Het kloppende gevoel werd er niet minder op. En haar onderlip begon door de scheur ook alleen maar dikker te worden. “Ugh. Als je je drugsprobleem op wilt lossen, denk maar creatief na. Ga kleuterlijm snuiven om high te worden. Dat hebben ze vast wel hier, het is een school. Of stamp Dextro tabletjes kapot en snuif dat of zo. Of verkoop het aan wanhopige druggies en koop daar echte zooi van.” Huh. Dat klonk eigenlijk nog niet eens als zo een verkeerd idee. Er waren vast wel personen die dom genoeg waren om daarvoor te vallen. Dit idee moest ze onthouden voor het geval dat ze onder een brug in een doos eindigde of iets dergelijks. Het was altijd goed om een back-up plan te hebben!
“En trouwens!” schoot opeens uit haar mond. Haar blik draaide zich weer terug naar hem. “Die zonnebril van je laat je er als een scumbag uitzien. We zijn binnen, the fuck man?”



So I'll sing it loud In the silence And give the best of me Till its alright But not over I will find fight Like a soldier coming home In the silence But I have never felt so free The futures so bright This is our time Imma live it how I  dream
Profiel bekijken



http://i61.tinypic.com/35hlfl1.jpg

18
Water
avatar
Student


vr mei 08, 2015 4:12 pm
Er werd door Tommy één vinger tegen zijn kin gelegd en een nadenkende ‘Hm’  kwam er ook nog bij. Zo probeerde Tommy om er uit te zien alsof hij iemand was die zeer diep aan het nadenken was. God nee, een verstandig antwoord ging niet uit zijn mond komen. In geen geval. ‘Waarschijnlijk was in toen niet aan het luisteren.’ Zijn lippen krulde zich op tot een grijns. Waar dat Astrals tegenwoordig allemaal problemen van maakten, het was niet te geloven. Een leven! Dat moesten ze misschien eens zoeken. De zwart harige was er echter niet uit of ze zijn drugsverhaal nu serieus nam, of dat ze er gewoon op in ging omdat...omdat het kon of zo. ‘Zal ik allemaal onthouden voor wanneer ik een drugsprobleem ontwikkel,’ ondertussen had hij enkele keren tegen zijn eigen hoofd getikt. Van het eerdere bloed op zijn wijsvinger was al niks meer te zien. Het leek haast volledig te zijn verdwenen.
Ze had commentaar op zijn bril. Natuurlijk had ze commentaar op zijn bril. Niet de eerste keer, of de laatste. Toch schoten zijn wenkbrauwen wat omhoog bij de opmerking. Eén hand plaatsten hij op de plek van zijn hart. ‘Ho no! Zo gemeen…denk aan mijn arme gevoelens,’ waren de woorden die dat hij zelf uit sprak. Het was serieus begonnen, maar Tommy betrapte zich erop dat hij nadien toch moest grinniken. ‘Maar inderdaad ja, we zijn binnen. Dat heb je goed gezien.’ Door zich met zijn handen af te zetten wist hij weer recht te springen, van de kast af. Oh ja. De scalpel legde hij ook maar weer neer. Met rustige maar grote passen begaf hij zich naar het meisje toe.
‘Maar aangezien je de assistent-’ met zijn vingers maakten hij er gebaren bij van onzichtbare aanhalingstekens. ‘-bent kan je me misschien vertellen of er hier iets is tegen passief dove Astrals. Anders mis ik de volgende keer je fantastische verhaal weer en dat zou pas zonden zijn. Vind je ook niet?’


Profiel bekijken



http://i57.tinypic.com/2zzqpg8.png

17 hele jaren~
Negatief
Lucht
avatar
Administrator


za mei 09, 2015 12:32 am

We were the Kings and Queens


OF THE EAST COAST VILLAGE STREETS, WITH AN AIR OF CONFIDENCE AND GRASS STAINED KNEES

Dit joch. Dit fucking joch. Die dacht echt dat ie heel wat was hé, met z’n bijdehante, wijsneuzerige dickhead gedrag. Hij trof Aislin hiervoor op een veel te slechte dag. Misschien als ze minder in elkaar getrimd was, dat ze er nog wel wat nuchterder om had kunnen doen, maar vandaag was ze daar niet goed genoeg gezind voor. Ze had hoofdpijn (eigenlijk had ze wel pijn op meerdere plekken, maar dat zijn slechts details) en hij was haar aan het pushen op een verkeerde manier. “Wat zal zij een spijt hebben dat ze die abortus niet genomen heeft dan,” mompelde het meisje. “Ik heb in elk geval wel spijt dat ze het niet gedaan heeft.”
Gadverdamme, deze gozer zorgde er alleen maar voor dat haar hoofdpijn erger werd. Alsof hij met elke zin een baksteen tegen haar hoofd dreunde. Zij gingen geen vriendjes worden op deze manier. Met een pijnlijk gezicht wreef het meisje masserend over de bult die langzaam op haar hoofd begon te vormen. Stomme kastjes ook. En stomme gozers die haar dag alleen maar meer moesten verpesten. En alsof het allemaal nog niet genoeg was met zijn gedrag van een afstand, vond hij het nu ook nog eens nodig om dichterbij te komen. En dan kwam hij ook nog eens zo lekker boven haar uit. Puh, soms was het leven niet eerlijk. “Boor een gaatje in je eigen hersenpan en kijk hoever je kan komen. Dat is vast een goede, eerste stap.” Het meisje drukte met haar wijsvinger tegen het voorhoofd van de jongen, waarna ze er een paar keer hard tegenaan tikte. “Zuig vervolgens de slurrie wat jij een brein noemt eruit, met een rietje of iets in die richting.  Vervang het vervolgens met een nieuw exemplaar en voilà!” Haar blik dwaalde wat af van zijn voorhoofd en bleef hangen op die verdomde zonnebril. “Wat is er eigenlijk zo bijzonder aan dit ding, anyway? Is het röntgen? Zie je Astrals naakt?” Hebberige handjes gingen richting de pootjes van het domme ding, om het bij hem af te trekken en bij zichzelf op te zetten, zodat ze met haar eigen ogen kon zien wat er nou zo bijzonder was aan dat ding.



OOC: ik wilde niet powerplayen, dus eh, je mag zelf beslissen of Ais de zonnebril heeft gepakt, of dat Tom d’r tegen heeft gehouden. Whichever you prefer :’D


So I'll sing it loud In the silence And give the best of me Till its alright But not over I will find fight Like a soldier coming home In the silence But I have never felt so free The futures so bright This is our time Imma live it how I  dream
Profiel bekijken



http://i61.tinypic.com/35hlfl1.jpg

18
Water
avatar
Student


za mei 09, 2015 10:48 pm
Met een glimlach die op sommige Astrals hun zenuwen zou kunnen werken luisterde hij hoe het meisje hem aan het beledigen was. Wat was het verschrikkelijk dat zij het erg vond dat hij bestond. Straks zou heel zijn leven nog in elkaar vallen omdat ze hem mentaal zou breken. Not. ‘Het leven verloopt jammer genoeg niet altijd zoals je het wilt.’ Als ze wat dichter in de buurt had gestaan zou hij nog een hand op haar schouder hebben gelegt. Wat een zonde was het dat ze daar net wat te weg voor stond. Wanneer dat hij dan eindelijk dichter in de buurt was, was het natuurlijk al te laat om dat nog te doen.
Een duidelijke frons vormde zich echter op zijn gezicht wanneer dat zijn wenkbrauwen werden opgetrokken. Waar ze het zo ineens over had wist hij zo even niet, maar ze had vast wel haar redenen om dat te zeggen. Wacht, natuurlijk! Dat was haar manier om hem te helpen met het zijn van passief doof. ‘Denk niet dat jou manier helpt bij iets dat aan de oren ligt,’ antwoordde hij kort en misschien wat te serieus. ’Maar ik zal je raad overwegen.’ Hij was in ieder geval weer een typetje tegen gekomen. Iets of wat een probleem zoeker, al had ze de problemen van die dag duidelijk al gevonden. Het blauwe en rode op haar gezicht was daar het bewijs van.
Zijn reactie vermogen was gelukkig snel genoeg om in te grijpen wanneer hij haar hand naar zijn bril zag gaan. Het was niet meer dan normaal dat hij met zijn eigen hand greep naar het haren zodat hij haar zou kunnen tegenhouden in haar acties. ‘Was dat maar waar,’ zei hij, en bij die woorden bekeek hij haar toch even goed. Het zou fantastisch zijn geweest moest zijn bril daartoe in staat zijn. Langs de andere kant waren er genoeg Astrals die hij absoluut niet naakt wilden zien. Yuck. Nee echt niet. ‘Alvast sorry dat ik je teleur moet stellen, maar het is niets meer dan een normale zonnebril. Het enige dat het doet is me de mogelijkheid geven om Astrals aan te kijken zonder dat ze het weten en mijn ogen beschermen tegen de zon.’


Profiel bekijken



http://i57.tinypic.com/2zzqpg8.png

17 hele jaren~
Negatief
Lucht
avatar
Administrator


zo mei 10, 2015 10:15 pm

We were the Kings and Queens


OF THE EAST COAST VILLAGE STREETS, WITH AN AIR OF CONFIDENCE AND GRASS STAINED KNEES

“Het helpt jou misschien niet met je oren, maar mij zou het wel helpen met zekere… dingen. En dat is ook belangrijk” Misschien dramde ze het wat te dramatisch door met haar gemene reacties. Of misschien wilde ze hem te graag onderuit lullen, want ze was echt in zo een typische bui. Dat gebeurde wel eens, als je zo een pechdag had. Dan kostte vriendelijk zijn even teveel moeite. Dat was niet zo gek toch, op zo een dag? De dag waarop zelfs een fucking zonnebril haar teleurstelde. “Wauw, wat een anticlimax. Je vrolijkt m’n dag echt totaal niet op gewoon. Waarom doe je me dit aan.” Met samengeknepen ogen trok het meisje haar handen weer terug en zette ze deze met een zware zucht tegen haar heupen.
Vandaag was een dag gevuld met teleurstellingen. Ze had niks leuks of indrukwekkends kunnen vinden in de ziekenzaal, de gozer die haar zo in elkaar getimmerd had, was er ook met nog niet eens een schrammetje vanaf gekomen (hoewel ze hem later wel terug zou pakken, let maar op) en nou bleek die verdomde zonnebril ook al niks voor te stellen. Wat was dat nou weer!? Het leven verliep inderdaad niet altijd zoals ze wilde, maar voor vandaag was het wel erg dramatisch gesteld. Misschien lag het wel aan hem. Bracht hij gewoon ongeluk, als een zwarte kat of zo. “Heb je verder nog iets anders hier te doen? Of ben je hier puur voor de gezelligheid?” Het meisje draaide zich van hem weg en ging deze keer opzoek naar iets wat ze waarschijnlijk wel kon vinden hier; een doekje om haar gezicht mee schoon te kunnen maken. Ze zag er ongetwijfeld niet uit en werd best gek van dat fucking bloed. “Want dan hoop ik dat je echt aan het genieten bent. We zouden bijna thee moeten halen man. Ik snap eigenlijk niet dat we niet nu al een theekransje aan het houden zijn.”



So I'll sing it loud In the silence And give the best of me Till its alright But not over I will find fight Like a soldier coming home In the silence But I have never felt so free The futures so bright This is our time Imma live it how I  dream
Profiel bekijken



http://i61.tinypic.com/35hlfl1.jpg

37
Negatief
Water
avatar
School dokter


do mei 14, 2015 7:12 pm


oh in the end, will you sink or swim?


Veel dingen waren irritant in August's ogen: kinderen, pubers, rommel, geen hygiëne, industriële herrie - wat tegenwoordig muziek genoemd werd, koffiemachines die het niet deden en wel meer. Wat hij nu als irritant beschouwde, was hij zelf. Hij vond het nodig om kieskeurig te zijn over de medicijnen die hij hier gebruikte en had nog steeds volle neigingen om dingen al zelf te produceren, hoe vaak hem dat ook afgeraden werd. Hij begreep het wel, het was niet erg verantwoordelijk om medicijnen te ontwikkelen in een omgeving wat geen natuurlijke quarantine zone was. Ze zouden ook niet speciaal voor hem een laboratorium bouwen, hij moest het maar doen met de ruimte die hij had. Om die reden was hij maar homeopathisch gaan werken, vooral met kruiden, kristalpoeder en zo min mogelijk chemische componenten, al betekende dat dat hij mooi zijn eigen spullen mocht aan schaffen.
En als August ergens een hekel aan had, was het proberen te vinden van dingen die haast nergens te verkrijgen waren.

Met een bruine papieren zak vol ingrediënten kwam de lange strict-uitziende man de school in lopen, zich tijdens het lopen afvragend of er nog patiënten langs waren geweest. Thomasso zou in zijn afwezigheid op de ziekenzaal letten, iets wat hij misschien wat vervelend vond sinds hij het als psychiater ook druk had. August wist zo ongeveer wel wat hij allemaal mee maakte en een pleziertje was het zeker niet. Om hem dan ook nog op te zadelen met de ''gewone'' patiënten was misschien een beetje hard geweest. Misschien moet August moest zijn verontschuldigingen aanbieden voor de dingen waar hij de krulhoofd soms mee lastig viel.

Oh, nog iets wat irritant was en wat hem ontzettend chagrijnig maakte: de situatie toen hij aan kwam in de ziekenzaal. Thomasso bleek er niet te zijn, in plaats daarvan stonden er twee pubers die het lef hadden om én heisa te creëren in de ziekenzaal én door de spullen te zoeken (of nou ja, dat deed één van hen) naar wat precies? Te zien aan de gehavende situatie van het meisje waarschijnlijk middelen om haar gezicht te behandelen. De andere stond er maar een beetje bij, maar was hij even blij dat ze geen medische wiet hadden - want dit typje leek wel op zo'n rebelse edgy tiener die wiet zou gaan stelen.
August kuchte even luid om hun aandacht te krijgen en keek met een scherpe blik naar de twee, eentje die tevens aan gaf dat hij hier niet blij mee was. 'Twee regels. Twee. Regels. Dat zijn de enige regels die ik heb gesteld hier en jullie hebben ze allebei al gebroken.' begon hij akelig kalm en stak beheerst een vinger op. 'Regel één: bij afwezigheid van de schooldokter, vraag een leraar om hulp. Regel twee: zoek nóóit zonder toestemming door de spullen en neem ze ook nooit zomaar mee. God forbid dat je een bepaalde combinatie aan medicijnen denkt te kunnen gebruiken - want jullie pubers wuiven een bijsluiter weg alsof het slechts een winkelbonnetje is. Weet je wie er dan verantwoordelijk wordt gesteld? Ja, IK, en dan krijg ik niet alleen problemen, maar dan kun jij niet meer van een gebouw springen WANT JE LIGT DAN WAARSCHIJNLIJK IN EEN FICKEN COMA.'
August zette de bruine zak neer op een bed en liep naar een kast toe, waar hij een pakje pleisters en een pakje tissues uit pakte en reikte vervolgens naar de ijskast, waar hij wat ijszakken had liggen. De producten, de pleisters, pak tissues en de ijszak, drukte hij in Aislin's handen. 'Daar. Zoek het maar uit. En nu opdonderen, allebei.'



Profiel bekijken



http://i61.tinypic.com/35hlfl1.jpg

25
Aarde
avatar
Ex-Rang


do mei 14, 2015 10:14 pm
'August.'

Zuchtte hij nu werkelijk de naam van de dokter, zoals hij soms de naam van een leerling zuchtte als ze weer overstuur waren en niet begrepen dat hij geleerd had om confrontatie niet aan te gaan? Ja, dat deed hij. Tegen al zijn beleefdheid in had de psychiater, met zijn bril scheef op zijn gezicht en een bos haar die deed denken aan een plek waar vogels nestelden, de naam van zijn collega verzucht. 'Alsjeblieft.'
Zijn hand ging naar zijn hoofd, automatisch ondanks het feit dat hij al een pijnstiller had geslikt tegen de hoofdpijn. Hoofdpijn veroorzaakt door een opkomende migraine die iemand als hij, die ervoor gestudeerd had, niet zou mogen negeren, maar wat hij toch koppig deed. Dokters zijn niet perfect. Psychiaters zijn niet perfect. En op dit moment waren er twee leerlingen die in dezelfde ruimte waren als een boze dokter en een verstrooide psychiater.
Het geschreeuw had hem gealarmeerd - dat van August, niet dat van de leerlingen. Het gebeurde wel vaker als hij zaaldienst had, dat August terugkwam en een stel wachtende patiënten trof. Hij deed zijn best om het te voorkomen, maar ja. Thom got lost in the files and forgot to watch the ward. Het was een slechte gewoonte. Hij werkte eraan. Shh.

'Het is mijn fout dat het zo ver is gekomen, je hoeft niet tegen ze te roepen.' Verdedigde de man Airhead 1 en Airhead 2, zoals hij ze in zijn hoofd vlug even dubde. 'Niet dat ze niet dom bezig waren,' volgde hij op, met een blik naar het stel, 'Maar ik had er voor ze moeten zijn.' Hij stapte, vanuit de deuropening die leidde naar de kleine kamer die hij had om met leerlingen te praten, de ziekenzaal in en met een vlugge pas op de twee leerlingen af.
'Ik heb dienst, laat het maar aan mijn over.' Vertelde hij zijn collega, met nu al een schuldgevoel over zijn botte gedrag. Maar ja, het was nodig - Gus was te boos op dit moment, en Thom wist heel goed dat het niet de bedoeling was dat leerlingen zichzelf hoefden te helpen. Zeker als het om iets simpels als een bloedneus ging. Hij wist niet zeker of er wat met de jongen mis was, maar als dat zo was, dan zou ook dat zijn verantwoordelijkheid zijn.

De spullen lagen waarschijnlijk nog geen twee minuten in de handen van het meisje voordat Thom ze er weer uit pikte. De man bewoog met zijn hoofd naar een van de bedden. 'Ga zitten, dan lap ik je op.'


"I'm sure you clipped my wings to save me from the sun."
Profiel bekijken





Gesponsorde inhoud


 Soortgelijke onderwerpen
-
» Damn umbrella.. {OPEN}
» Woud spreuken opzoeken.
» Naptime~[Open]
» Linn's Setjes {{Open!}}
» | Open || So why care for these petty obsessions? |