Een zelf verzonnen wereld waar men de beschikking heeft over één van de vier elementen.
 

Welkom GUEST!
USERNAME
PASSWORD
Log me automatisch in bij elk bezoek: 
:: Ik ben mijn wachtwoord vergeten

Navigation

Season

Herfst
[ 8 tot 17°C ]

De herfst staat weer voor de deur en heeft scherpe winden en koude temperaturen met zich meegebracht, maar een mooie herfstdag is geen bijster zeldzaam fenomeen. De bladeren aan de bomen kleuren langzaam rood en bruin en door regelmatige regenbuien zijn er overal regenplassen te vinden.

Events

New Layout

ATF heeft een nieuwe layout, waarbij een aantal nieuwe functies zijn toegevoegd en aangepast. Klik op de volgende link om alle informatie over de nieuwe layout te kunnen lezen!

[ LINK ]


Flower Boy




http://i61.tinypic.com/2wekh02.png

16 Jaar
Beiden
Geen

Student


zo nov 01, 2015 8:54 pm
Het maakte niet uit hoe goed zijn beheersing was, het was en bleef vermoeiend. Er was nooit echt direct een uitknop geweest, het was meer een vorm van onderdrukking. Wel was het zo dat focussen op één stroom ervoor zorgde dat hij niet op andere lette en het niet bijster veel energie kostte. In de lessen werkte het, maar in de gangen… Nee. Daar trok hij het liefst van frustratie zijn capuchon over zijn hoofd of een muts of wat dan ook. En als je dacht dat je even alleen was, dan pikte je toch weer de aanwezigheid van iemand anders op – oh the joy!
Hij had geen zin meer in lessen, dus zou hij ze voor vandaag niet meer gaan volgen.
Ondanks dat de gangen leeg waren kon hij alsnog Astrals horen in de lokalen en dan pikte hij de gedachtes nog niet eens op – hij hoorde ze echt gewoon. ‘Houdt het dan ook nooit op,’ zuchtte hij waarna hij in iets porde in zijn zak. Een klein muisje kroop eruit die op de grond sprong en tijdens de val veranderde in een kat. Het dier schudde zich uit en keek hem aan. ‘Ja ja ik weet het Chatzi.’ Terwijl hij met zijn ogen rolde draaide hij zich om en begon te lopen. ‘Maar ik mag er nog wel over klagen…’

De twee eindigden bij de plantenkas. Eventjes staarde de jongen naar de deur, leek ergens anders met zijn gedachtes. Een miauw klonk van de kat en hij keek op. ‘Er is niemand.’ Dat leek een seintje te zijn, want voorzichtig betraden ze de kas waarna ze de deur achter zich dicht maakten.
Toen er een mooi en rustig plekje was gevonden trok de jongen zijn jas uit en gooide hem ergens neer waarna hij ging zitten. ‘Kun je de wacht houden?’ De kat knikte en ging op een afstandje zitten. In kleermakers zit staarde de jongen eventjes naar zijn handen, waarna hij deze op zijn knieën plaatste en diep ademhaalde. Misschien zou wat rust ervoor zorgen dat hij niet meer zo chagrijnig was… Het was belangrijk om controle te houden over jezelf. En wie weet… Wie weet zou hij deze keer wel kunnen doorbreken naar die andere wereld.

OOC; Eerste post voor Justine!


"The powerful mystery of the invisible."
Profiel bekijken



http://i63.tinypic.com/2wg9c8g.png

17 jaar
Negatief
Lucht

Student


ma nov 02, 2015 8:47 pm
'Siri?!' Wren gilde de naam van haar geliefde huisdier door de gangen van de dorms. Dat vuile kind; haar roommate, de ondankbare trut, die had dat vast gedaan! Ze had kunnen weten dat het Wren niets kon boeien of ze een allergie had voor katten of niet! Wren wilde gewoon even met Siri spelen. In de tijd dat ze geen huiswerk maakte, kon ze net zo goed wat nuttigs doen, toch? Dus had ze de kat naar de slaapkamers gehaald, terwijl het dier eigenlijk normaliter bij andere huisdieren op een andere plek zat. Niemand die het kon storen, toch? Maar Wren had Siri ook bij zich gehouden toen ze was gaan slapen. De kat lag zo lief op haar bed te slapen dat ze haar gewoon niet weg wilde halen. Zo gemeen was niemand toch tegen dieren?

En de volgende ochtend kon ze Siri nergens vinden. Het feit dat haar roommate de gewoonte had de deur open te laten was voornamelijk de reden van Wrens woede. Ze wist toch dat Wren een kat bij had, verdorie? Ze wist toch dat katten graag overal heen lopen? NOU? Wren kon bijna briesen van woede, maar ze had besloten dat haar roommate later wel een klap in haar gezicht kon krijgen. Eerst moest ze haar geliefde huisdier terug krijgen.
Dus gilde ze de naam van haar kat, vroeg aan iedereen die ze tegenkwam of zij misschien haar kat hadden gezien. 'Je weet wel, zo'n zwart beest met een blauwe glans over de vacht en blauwe ogen. Ze heet Siri en ze is gewoon superlief, zegt dat je wat?' vroeg Wren Astrals, alleen maar om teleurgesteld te worden. Wat moest ze hier nu mee? Pas toen ze al naar de fontein was geweest en ook nog langs het sportveld, kwam ze iemand tegen met een waardevolle hint. Ga naar de kassen.

Maar natuurlijk! In de kassen moest wel kattenkruid liggen, dus het was alleen maar logisch dat Siri daarheen ging! Duh. Dat ze daar niet eerder aan gedacht had. Met vernieuwde energie zette Wren het op een loopje, zag al snel de kassen dichterbij komen. Het kostte haar wel wat tijd; haar conditie was op z'n zachtst gezegd toe aan verbetering. Maar ze kwam er en dat was alles dat telde. Nu kon die persoon maar beter hopen dat hij niet gelogen had, anders kon die het meemaken.
Wren aarzelde geen moment en rukte de deur naar de kassen open. 'SIRI?!' Ze keek de hele kassen rond, zich druk afvragend waar haar kat kon zitten. Ze stommelde de kassen in, bukte om onder stellingen met planten te kijken. Waar kon ze nou toch zitten? Ze had niet eens door dat er iemand anders was, tot ze een kat zag. 'Siri! Nee, jij bent Siri niet..' Wren was naast de andere kat geknield en inspecteerde deze kort, maar had al snel door dat dit zelfs geen met modder bedekte versie van haar kat was. Godzijdank was ze met katten tactvoller dan met Astrals, dus deed ze geen poging het dier aan te raken. Geritsel.. Wren keek snel om. Ja! Dat was haar kat! Ze verloor gelijk haar interesse in de andere kat, schoof zich op haar knieën naar het dier dat spinnend op een zonverwarmd plekje lag. 'Jij lui beest!' schold ze Siri uit, maar ze had een brede lach op haar gezicht. Direct begon ze de kat te aaien, maar leek nog niet van plan hier weg te gaan. Ze kon Siri niet zomaar haar warme plekje ontnemen.

OOC: Dag rust o: Eli is wel adorable <3



"Hands UP like a Rollercoaster
This love is taking over!"
<3 Credits to Ani
Profiel bekijken



http://i61.tinypic.com/2wekh02.png

16 Jaar
Beiden
Geen

Student


ma nov 09, 2015 9:46 pm
Het was de truc om nergens aan te denken, maar alleen dat was al een gedachte. Zelfs al probeerde je je op een bepaald geluid te focussen: dan herhaalde je dat geluid in je hoofd en was je alsnog in zekere zin aan het denken. Telkens als hij zichzelf weer afleidde schudde de jongen zijn hoofd en haalde hij diep adem om vervolgens weer diep uit te ademen en opnieuw te beginnen. In die zin had hij erg veel discipline, maar het probleem was dat hij die discipline enkel kon opbrengen voor zaken die hijzelf belangrijk vond. Dus bij de meeste vakken deed hij niks, behalve proberen kattenkwaad uit te halen in de zin van spullen stelen van medestudenten. Nee, Eli was alles behalve een teamplayer.
Chatzi was ondertussen op haar rug gaan liggen, spinde nog net niet van genot. Het was instaat om zich al gewoon fijn te voelen in de aanwezigheid van de ander, wetende wat er zou gebeuren als ze gescheiden zouden worden.
De rustige scene werd echter verstoord toen er een schelle stem door de kassen galmde. De kat rolde op haar buik en keek alert op – maar de jongen gaf geen reactie. Eventjes keek het naar hem, om vervolgens met een ruk om te kijken toen het iets haar kant op hoorde komen. Met grote ogen keek Chatzi naar het blauw harige meisje dat neerknielde, maar het was van korte duur omdat Chatzi overduidelijk geen Siri was. Wie of wat Siri ook mocht wezen.
 
Bij het zien van de affectie tussen de twee keek de andere kat echter om naar haar eigenaar. Die zat er nog steeds hetzelfde bij, maar door de connectie tussen de twee kon het toch aanvoelen hoe geïrriteerd hij wel niet was. Ondanks dat hij er rustig bij zat, was hij meer bezig met het ontspannen houden van zijn spieren dan echt mediteren. Rustig liep het naar hem toe en drukte haar snuit tegen zijn arm. Geen reactie. Een kopje. Geen reactie. Een por met haar poot. Geen reactie. Nog een kopje –
De jongen schoot overeind. ‘EN NU IS HET GENOEG!’
Yep. He snapped.
Een blik naar Chatzi was voldoende om ervoor te zorgen dat het ineen dook, waarna hij met een ruk opkeek en het blauwe geval al snel spotte. Boos beende hij op haar af, bleef voor haar staan en keek op haar neer (ik neem aan dat ze door haar benen is gegaan om Siri te aaien?). Met vuisten die trilden omdat hij er zo hard in kneep bleef hij even boos staan kijken. ‘Er zijn hier Astrals die hier komen voor hun rust ja?!’ begon hij, nog steeds boos, ‘Dus je doet er goed aan om heel vriendelijk op te rotten.’ Zijn stem was verheven en de overduidelijke articulatie gaf aan dat hij haar aanzag als een debiel. Wat ze ook was. In zijn ogen.

OOC; De reden dat ik switch tussen het en haar voor Chatzi is omdat het onzijdig is, maar eerder geassocieerd kan worden met het vrouwelijke geslacht - als het/zij zelf mocht kiezen hierover :>


"The powerful mystery of the invisible."
Profiel bekijken



http://i21.servimg.com/u/f21/19/34/45/60/wfw10.jpg

15 jaar
Beiden
Geen

Student


ma nov 09, 2015 10:22 pm
Met een zucht hield Daeli zijn hoofd in zijn handen, waarbij hij zijn ellebogen op zijn knieën rustte. Hij staarde naar de grond onder zich waardoor z'n blonde lokken in zijn meisjesachtige gezicht vielen.
Hij was moe, en bovenal werd hij gek van al het gezeur aan zijn hoofd. Hij leek dingen te zien die anderen niet zagen, dingen te horen die anderen niet hoorden, kon dingen die anderen niet lukten. Hij wilde gewoon meedoen met de rest, hetzelfde zijn als de rest, vrienden maken, lachen, ga zo maar door. Maar het lot zat hem niet echt mee, want hij was geboren met beide energiestromingen in plaats van één met een element.
Zijn blauwe ogen schoten naar de muur waar hij enige beweging leek te zien. Het was een schaduw. Eerst leek hij van de boom die tegenover hem stond te zijn, maar het maakte hem bang om te zien dat de schaduw de vage vorm hield van een Astral. Daeli kneep zijn ogen dicht, hij wilde 't niet zien. Hij wist wel wat het waren - geesten. Van dode astrals, nota bene.

Een harde stem deed hem opschrikken, en toen hij opkeek was de schaduw weg. Gelukkig. Maar dat was niet waar de stem vandaan gekomen was. De blonde jongen draaide zich om naar achteren, keek het plantenhuis in - wie maakte daar nou zoveel lawaai? Planten konden niet heel gezellig zijn - en haalde toen zijn schouders op. Hij kon net zo goed gaan kijken wat er aan de hand was, want alleen zijn maakte niets beter.
Toen hij het glazen huis binnenliep zag hij een blauwharig meisje en een blonde jongen. Hij keek naar de jongen die duidelijk pissed off was en zwaaide een beetje awkward met z'n hand. "Ik euh - Ik kom niet ongelegen, hoop ik..?" zijn stem viel een beetje weg op het einde. Ahum, hij stoorde duidelijk in iets. Hij ontweek beide de astrals hun blik. On-ge-ma-ke-lijk.


Profiel bekijken



http://i63.tinypic.com/2wg9c8g.png

17 jaar
Negatief
Lucht

Student


di nov 10, 2015 5:58 pm
Wren was in de wolken; ze had haar kat gevonden! Eindelijk! Hoewel ze wist dat het dier uiteindelijk wel terug zou komen bij haar, kreeg ze iedere keer weer een mini-hartaanval als ze Siri kwijt was. Katten waren wispelturig, blabla, maar toch. Ze hield gewoon teveel van het dier. Siri snorde luid en begon heen en weer te draaien, op die onhandige manier die alle katten gebruiken, toen Wren haar begon te aaien. 'Dus daar ben je,' kirde het meisje. Ah, ze voelde zich gelijk een stuk beter.
Dat fijne gevoel mocht echter niet al te lang duren, klaarblijkelijk. Voordat ze het doorhad stond er een joch naast haar, een jong dat ronduit boos was. Wren voelde zich direct aangevallen. Hoe durfde hij zomaar tegen haar te gillen? Siri keek verstoord op, maar bleef gelukkig waar ze lag.

'Naar de kassen? Voor je rust?' Wren onderstreepte het laatste woord van haar zinnen, terwijl ze zichzelf weer omhoog werkte. Daarna veegde ze haar kleding wat af, draaide zich om en zette haar handen in haar zij. 'Dit is algemeen gebied,' snoof ze, terwijl ze de jongen recht aankeek. Nee, het ontbrak niet aan de arrogantie en bravoure bij Wren. Om heel eerlijk te zijn had ze waarschijnlijk niet eens lang hoeven blijven, had ze Siri uiteindelijk wel opgetild omdat haar benen moe werden. Maar het gedrag van de jongen tegenover haar lokte vooral uit dat ze zou proberen zolang mogelijk te blijven.

'Als je rust wil,' begon Wren, 'sluit je je op in je kamer en ga je daar zielig wezen! Je hoeft je meidengegil niet over de hele campus te laten horen.' Veel van een belediging was het niet, maar het was zeker weten haar ongezouten mening. Wren was van plan de jongen aan te blijven staren tot hij weggesmolten was, maar van dat plan kwam al niets meer toen de deur van de kassen weer open ging en er iemand anders binnen stapte. Nog iemand? Om haar te redden van het vreselijke gekrijs van haar tegenstander? Misschien kon ze haar kaarten zo spelen dat de ander in ieder geval dacht dat het niet haar schuld was. Wat het niet was, trouwens.

Daarom zette Wren richting de vreemdeling maar één van haar vriendelijkste gezichten op en groette hem. 'Hoi! Nee hoor, ik zocht alleen mijn kat,' verklaarde ze. 'Maar dat wordt niet gewaardeerd door Astrals die hier hun hoognodige schoonheidsslaapje doen.' Ze zei het met een lieve uitdrukking, maar ze kon de bedoelde sneer niet helemaal uit haar stem houden. Ach, punten voor proberen? 'Maar Siri ligt hier nog lekker, dus ik ga voorlopig niet weg,' voegde Wren er ook maar bij, voordat iemand de slimme opmerking zou maken dat ze weg kon gaan nu dat haar doel behaald was. Want nee, dat zat er niet meer in. Zij was de enige met zo'n attitude, goddammit. Dat joch moest eerst zijn plek leren!



"Hands UP like a Rollercoaster
This love is taking over!"
<3 Credits to Ani
Profiel bekijken





Gesponsorde inhoud


 Soortgelijke onderwerpen
-
» Music and Magic {Lesson 1}