Een zelf verzonnen wereld waar men de beschikking heeft over één van de vier elementen.
 

Welkom GUEST!
USERNAME
PASSWORD
Log me automatisch in bij elk bezoek: 
:: Ik ben mijn wachtwoord vergeten

Navigation

Season

Herfst
[ 8 tot 17°C ]

De herfst staat weer voor de deur en heeft scherpe winden en koude temperaturen met zich meegebracht, maar een mooie herfstdag is geen bijster zeldzaam fenomeen. De bladeren aan de bomen kleuren langzaam rood en bruin en door regelmatige regenbuien zijn er overal regenplassen te vinden.

Events

New Layout

ATF heeft een nieuwe layout, waarbij een aantal nieuwe functies zijn toegevoegd en aangepast. Klik op de volgende link om alle informatie over de nieuwe layout te kunnen lezen!

[ LINK ]


Waves crashing down/




http://i61.tinypic.com/35hlfl1.jpg

17 jaar oud
Positief
Water
avatar
Student


di jul 28, 2015 1:56 pm

HOVER FOR NOTES
Eep
WE STARTED OFF INCREDIBLE ,
CONNECTION UNDENIABLE
#Lang | ???
HET WEER, ONRUSTIG ALS ALTIJD. De tijd, oncontroleerbaar als altijd. Het fluiten van de vogels zoals altijd en de zon die opkomt uit het oosten zoals altijd. Het is een morgen zoals geen ander, een morgen zoals altijd. Slechts het zachte tikken van de regen tegen de ramen is, niet zoals altijd. Het was zomer, en in de zomer hoort de wind niet hard te waaien, noch de regen tegen de ruiten te slaan. En dat maakt deze morgen iets meer abnormaal dan altijd, anders zoals altijd.

Snel knipperend opende ze haar ogen, het wit-grijze licht van de morgen meteen haar helderblauwe irissen instromend. Het wit-grijze licht van die morgen is de eerste sensatie die ze ontvangt. Een pruillipje vormt op haar zachtroze lippen bij de tweede sensatie; het geluid van blauw-grijze regen. Haar blauwe ogen richt ze op het raam; vertroebeld met glijdende regendruppels. Een teleurgesteld warme zucht glijd over die zachtroze lippen waarna ze haar ogen weer kortstondig sluit. Ze had plannen gemaakt vandaag, plannen die de regen nu letterlijk in het water liet vallen. Een tweede zucht glijdt over haar lippen, gevolgd door het heropenen van haar blauwe ogen. Ze had besloten; ze was niet van suiker en het weer zou ditmaal niet de bovenhand krijgen. Ze slaat haar licht gevoerde zomerdekens van zich af en plaatst haar melkwitte benen naast het bed. Haar bovenlichaam komt soepel en snel overeind; ze had er zin in. Al in een aantal maanden was ze niet meer op een avontuur gegaan, een avontuur zoals ze die voorheen altijd gedaan had. Zoals altijd.

Een half uur passeert, een half uur waarin een boel kleine acties opeen gehoopt plaatsvinden; opstaan, douchen, aankleden, ontbijten, tanden poetsen en de afwas van de vorige dag nog doen. Voordat je het weet is een half uur gepasseerd, voorbij; de tijd is niet te stoppen. Een les die ze al een lange tijd geleden geleerd heeft. Haar ouder broer Hiroki, god wat mist ze hem, was slachtoffer geworden van een epidemie. Hij was een van de eerste die geïnfecteerd geraakt was, mede dankzij zijn verminderde weerstand. De dokters wisten nog niet wat het was, noch wat ze er aan moesten doen. Het was een helse tijd van hoop die gegeven werd en weer afgenomen. Een half jaar lang hadden zij en haar familie in onzekerheid geleefd, tot zijn laatste adem op iets na middernacht viel, op een woensdag. Ze kan zich de details van die dag nog goed herinneren, hoe ze die morgen nog samen gelachen hadden om een van de zusters die een grap had verteld en hoe de hemel azuurblauw was geweest zonder een wolk aan de hemel. Het was ook die dag, dat hij vertelde dat hij benieuwd was naar hoe de hemel er uit zou zien, Je had de hoop toen al opgegeven, niet? Hiroki.. waarom moest je me achterlaten?

Dat was nu allemaal twee jaar geleden en sinds toen probeert ze niet meer te veel aan die dag te denken, hoewel ze het natuurlijk nooit zal vergeten. Over een week was zijn verjaardag, en dat is precies waar haar plannen vandaag voor waren. Ze over zes dagen naar Elion gaan om daar bij zijn graf zijn favoriete bloemen te leggen. Bloemen die alleen in deze tijd van het jaar groeide, aan zee. Natuurlijk zijn het zeldzame bloemen en geen doodnormale madeliefjes, nee daar was haar broer te origineel voor. En dat alles betekende dat het al met al een lange dag zou worden, vergezeld door regen, wind en omringd door de geur van zout. Inmiddels een uur verder, is het meisje met haar zilverwitte haren eindelijk klaar om de deur uit te lopen. Koers? De kliffen nabij de zee.

Ze heeft ongeveer een uur nodig om van A naar B te komen, maar het uitzicht op de duinen zorgt ervoor dat ze dat saaie uur van daarvoor alweer vergeten is. ''Uwaaah.'' mompelt ze, volledig verrast door de pracht van de oceaan in regenval. Het strand was, zoals altijd in de regen, helemaal leeg. Sterker nog, de omgewaaide strandstoelen en parasols gaven het strand een spookachtig gevoel. Verre weg van sprookjesachtig, zoals in de boeken altijd beschreven wordt. Ze sluit kort haar ogen en laat daarmee haar doorzichtige paraplu even naar de zijkant vallen. De regen was zo verfrissend dat ze de wind die klitten in haar lange haren draaide vergaf. Na kort onder geregend te worden slaat ze haar paraplu weer boven haar hoofd, de plotse warmte minstens evenveel verwelkomend als de verfrissende regen van daarjuist. ''Nu, waarvoor was ik ook alweer gekomen?'' vraagt ze zichzelf peinzend, haar wijsvinger bedenkelijk tegen haar onderlip drukkend. Even dreigt ze het werkelijk vergeten te zijn, waarna het toch plots tot haar komt. Ze glimlacht, ''Stom van me...'' zegt ze fluisterend waarna ze de duinen op rent, haar zilverwitte haren in de wind achter haar aan dansend.

Het mulle, zachte zand maakt snel plaats voor hard, glibberig steen en een waanzinnig uitzicht. Zonder erbij na te denken rent ze naar het uiteinde, de puntjes van haar schoenen over de rand uitstekend. Het meisje kende geen angst, vrijwel voor niets. Zo was ze opgegroeid en ze was niet van plan om daar nu in te veranderen. Beetje bij beetje breekt de donker bewolkte hemel open, enkele stralen zonlicht toelatend op de grauw gekleurde aarde. De grijze zee krijgt plots weer zijn lichtblauwe kleur en ook het strand veranderd van achromatisch naar chromatisch. Ze glimlacht terwijl ze haar paraplu wegsteekt. De aanhouder wint. bedenkt ze zich tevreden. Terwijl ze haar paraplu weg stopt valt haar vanuit haar ooghoek de wit-zilvere bloem op waarna ze opzoek was. Found you... bedenkt ze zich blij waarna ze op haar knieën zakt, haar wit-blauwe jurkje daarmee volledig vergetend. ''Daar ben je, Kiáneana'' Het is de bloem naar waar het meisje, Kiana, vernoemt is door haar ouders, mede dankzij de bloem haar witte bladeren en glow in the dark effecten in de nacht. Zorgvuldig glijdt ze met haar lange vingers langs de bladeren en steel, deze vluchtig afsnijdend met een klein mesje in haar zak. Tevreden bewonderd ze de bloem, de zachte bladeren en steel voorzien van doorns. Ze grijnst, deze bloem leek meer op haar dan haar ouders ooit voor mogelijk hadden kunnen houden.

Ze wil de bloem wegsteken maar schrikt van een beweging vanuit haar ooghoek en snijdt zich aan de doorns. ''Auwtsh'' jammert ze. Ze stopt haar bloedende vinger in haar mond en richt haar blauwe ogen vervolgens op het persoon wat haar had laten schrikken. Ze had niet verwacht dat er iemand op dit tijdstip, onder deze weersomstandigheden het strand zou bezoeken, maar blijkbaar zat ze verkeerd. Met haar vinger nog in haar mond mompelt ze; ''Soway, jwe liewt mwe shhlikken'' gevolgd door een halvegare glimlach.

[closed: Wren. etc. C:]
 
BY RIMY ♥ OF BTN



Say you're out of luck
Knocked down in the dust
You've got a fragile heart
I know, cause so do I
Profiel bekijken



http://illiweb.com/fa/pbucket.gif

16
Positief
Vuur
avatar
Student


di jul 28, 2015 4:34 pm
Waarom hij in 's hemelsnaam op dit tijdstip, in dit weer, naar buiten zou willen? Waarom het de moeite was om weg te gaan uit de slaapzaal en een flink eind in een willekeurige richting te lopen? Hij was bang. Doodsbang. Het had een hele tijd geduurd voordat zijn gejaagde ademhaling eindelijk weer wat rustiger was, voordat zijn hartslag weer normaal was. Het was niet zozeer een nachtmerrie geweest die hem wakker gemaakt had: meer de dwang. Het gevoel. Het moeten. Het was de zoveelste keer dat hij midden in de nacht wakker geworden was, zwetend. En er was niets dat hij eraan kon doen. Iedere keer als Dave zo wakker werd, overviel zo'n vreemde dwang hem. Hij moest rangschikken. Zijn spullen waren verkeerd gesorteerd, ze moesten plots op kleur in plaats van op vorm of formaat neergezet worden. En als hij dat gevoel had, dan gehoorzaamde hij eraan. Gehoorzaamde, omdat hij anders die enorme angst niet zou kunnen onderdrukken. Want als hij niet meteen de juiste volgorde zou maken, dan was het allemaal over. Alles zou mis gaan en er zou geen redden meer aan zijn.

Dus ook vanochtend had de jongen aan zijn OCD compulsies gehoorzaamd, hoe graag hij ze ook wilde negeren. Hij kon het gewoonweg niet! Maar vanochtend, toen hij alles goed had gezet en het talloze keren had gecheckt.. Vanochtend was anders geweest. Normaal verdween de angst vrij snel zodra hij aan de compulsies voldaan had, de obsessieve gedachten verdwenen dan weer. Zijn stoornis kroop terug in zijn schedel. De blonde jongen kon dan vaak weer rustig ademhalen en opnieuw gaan slapen, zodat hij de volgende dag wakker kon blijven. Maar niet vandaag. De angst was juist toegenomen; daarom bleef hij maar checken, maar iedere keer dat hij checkte werd hij onzekerder of alles wel goed was. Hij deed het opnieuw en opnieuw en op een gegeven moment had hij alles gelaten zoals het was - het moest nu wel goed zijn, hij had zo vaak gekeken.. - en was hij weggelopen. In zijn haast had hij een normaal broek en een goed shirt aan gedaan, een hand door zijn haar gehaald en hij was gaan lopen. Waarnaartoe maakte hem niet uit, zolang hij maar weg kon komen van .. dat. En nu was hij hier.

Dave haalde diep adem, liet zich kalmeren door de zilte lucht van de oceaan en het prachtige uitzicht dat de kliffen op de zonsopgang boden. Het was een lange wandeling geweest hiernaartoe, met zijn gehaaste pas had hij er nog vijftig minuten over gedaan. Godzijdank had het lopen hem wel gekalmeerd, had geholpen zijn gedachten te verzetten. Hij veegde de angsttranen uit zijn ogen, hoopte dat die droog zouden blijven. Zou hij nog terug durven? Daar dacht hij later wel over na. Nu bleef hij even staan, haalde trillend adem. Ja.. het ging wel weer, het was okay. Hij kwam er zo wel bovenop. Op het moment was de angst niet meer dan een nawee in zijn gedachten, iets wat hij gemakkelijk opzij kon zetten. De wandeling had zijn doel vervuld.
Hé, er was nog iemand! Dave keek wat verbaasd, er niet over nadenkend dat het eigenlijk vreemder was dat hij hier was. Hij was zonder plan gekomen, zonder paraplu en zonder jas. Bij die gedachte merkte hij pas dat hij over zijn hele lichaam. De zachte regen had hem helemaal doorweekt. En hij had niet eens zijn zonnebril bij! Dave kon zichzelf wel voor zijn hoofd slaan, maar hij besloot maar over zijn armen te wrijven in een poging warmer te worden. Het was dat het niet hard regende, maar na een uurtje merkte je dat toch wel..

Hij had echter al besloten dat hij richting de ander zou lopen voordat hij doorhad hoe hij er eigenlijk uitzag en nu was het te laat om om te draaien. Ze had hem gezien. Dave zag hoe ze een bloem plukte, maar er in een schrikachtige beweging haar hand aan sneed. 'Sorry, gaat het?' vroeg hij, oprecht bezorgd, toen het meisje hem vertelde dat hij haar had laten schrikken. Tenminste, hij ging ervan uit dat ze dat zei. 'Dat was niet de bedoeling!' Hij liep naar haar toe, maar bleef op een kleine afstand staan. Ze stond wel erg dichtbij de rand van de klif. Over het algemeen zou hij er niet zoveel om geven, maar de angst dat hij zijn ritueel niet helemaal goed had uitgevoerd nam nu toch even over. Wie weet zou hij haar wel per ongeluk meenemen in zijn val van de klif.. Nee, dat kon hij niet riskeren.
Het meisje voor hem had hypnotiserende, blauwe ogen en mooi blond haar. Kende hij haar ergens van? Misschien dat hij haar op school had zien lopen.. Nou ja, de beste optie was het haar te vragen, toch? Wat dat betrof had Dave geluk dat hij alweer genoeg gekalmeerd was om zich normaal te gedragen. Hij zat in de Host Club hier, dus hij was prima in staat sociaal te zijn en had ook sociale interactie nodig om zich goed te voelen. 'Sorry, maar.. Ik heb het idee dat ik je ergens van ken. Kom je hier uit de buurt?' vroeg hij haar, trachtte een vriendelijke lach naar haar toe te werpen. Hij kon er niets aan doen dat zijn stem nog een beetje rillerig was; hij was naast de angst ook geaffecteerd door de kou van de regen en dat was duidelijk te merken. 'En dat is een prachtige bloem,' voegde hij aan zijn opmerking toe, toen zijn blik op de bloem viel. Zou ze voor die plant hier zijn? Ach, eerst maar eens kijken of ze hem überhaupt niet eng vond. En kijken of hij iets warmers kon vinden dan zijn doorweekte kloffie.

OOC: Wiii postje~ Hopelijk kan je er wat mee :3 Je schrijft trouwens echt mooi o: Impressed :3


Credits to Emma~
Wren -- William -- Dave -- Fealwen
Profiel bekijken