Een zelf verzonnen wereld waar men de beschikking heeft over één van de vier elementen.
 

Welkom GUEST!
USERNAME
PASSWORD
Log me automatisch in bij elk bezoek: 
:: Ik ben mijn wachtwoord vergeten

Navigation

Season

Herfst
[ 8 tot 17°C ]

De herfst staat weer voor de deur en heeft scherpe winden en koude temperaturen met zich meegebracht, maar een mooie herfstdag is geen bijster zeldzaam fenomeen. De bladeren aan de bomen kleuren langzaam rood en bruin en door regelmatige regenbuien zijn er overal regenplassen te vinden.

Events

New Layout

ATF heeft een nieuwe layout, waarbij een aantal nieuwe functies zijn toegevoegd en aangepast. Klik op de volgende link om alle informatie over de nieuwe layout te kunnen lezen!

[ LINK ]


Chitterchatter




http://i1302.photobucket.com/albums/ag133/MightyCape/A%20Iconnd_zps1vfez3fl.jpg

15
Positief
Water
avatar
Student


ma jul 27, 2015 11:57 pm
Met een zacht piepend geluid haalde ze adem, haar ogen stijf dicht geknepen. Achter haar oogleden brandden de hete tranen. Waarom moesten ze haar er aan herinneren? Waarom schreven ze het doodleuk op in een brief? Alsof het niets was? En ze hadden overlegd met de school, natuurlijk, waarom vertelden ze het niet gelijk aan iedereen op heel fucking Dünya? Heerlijk, dan wisten ze het maar gelijk allemaal: Onze lieve dochter Avery is ziek en zielig en half dood, eigenlijk meer een zombie dan een meisje en ja, heb allemaal medelijden met haar. Ze opende haar ogen weer, enkele warme druppels gleden langs haar neus. Ze hoefde hun hulp niet. Ze wilde geen speciaal gesprek met een speciaal daarvoor benaderde Astral die speciaal voor haar toegezegd had vanmiddag in lokaal 1.07 met haar te praten. Ze wilde niet speciaal behandeld worden, ze wilde gewoon beter zijn. Of anders in ieder geval niet praten met een of andere sukkel die haar zou vertellen wat ze allang wist. Dat er 5 stappen van rouw zijn. Dat dit niet het einde was. Dat ze moest genieten van de tijd die ze nog had. Ja, zij hadden makkelijk praten. Maar niemand kon haar verplichten te genieten van elke dag waar ze zich doorheen vocht. En ze konden haar niet dwingen te accepteren wat er hoogstwaarschijnlijk aankwam. De dood te omhelzen. Nooit!

De brief gooide ze boos weg. Maar haar frustratie groeide enkel toen het papier dwarrelend en lichtvoetig haar weg naar beneden zocht. Met een fikse windvlaag boorde ze de brief tegen de grond aan. ''Fuckers,'' mompelde Nox zachtjes. Maar toch kwam ze overeind, omdat het gezeur anders nooit zou stoppen, omdat er anders alleen maar meer docenten met goede bedoelingen bij gehaald zouden worden om haar te pamperen en haar te vertellen dat ze áltijd voor haar klaar stonden met een luisterend oor. Kots. Lets just get this over with- besloot ze en gehaast maakte ze zich klaar. Wat foundation onder haar wallen, mascara en oogpotlood, uitgeveegd tot smokey eyes opvallend genoeg om de aandacht van haar gebarsten lippen af te halen. Ze trok een zwart vest aan, capuchon op. Zo vertrok Nox naar een afspraak met een onbekende Astral, ingezet om haar zielenheil te redden.

Aangekomen bij het lokaal klopte ze niet, aarzelde ze niet. Vlug opende ze de deur en ging het lokaal binnen, voordat Astrals moeilijk gingen doen. Het was een klein lokaaltje wat ze nog niet eerder had gezien, gezellig hoor. ''Dus, begin ik of begin jij?'' vroeg ze verveeld, tot het meisje opkeek en een bekend figuur zag. Leipo freakface? Wat deed hij hier? ''Jij..''

[Gereserveerd voor William~]



And there she goes again off to crazytown
Profiel bekijken



http://i1302.photobucket.com/albums/ag133/MightyCape/A%20Icon%202_zpsulbni0r0.jpg

18
Positief
Water
avatar
Student


di jul 28, 2015 12:18 pm
Eerst had hij het verzoek af willen wijzen. Waarom zou hij een beetje grief counselor gaan spelen voor een of andere Avery, die doodziek was en waarschijnlijk niet meer lang te leven had? Ze was schijnbaar erg aangedaan door de ziekte en kon er niet goed mee omgaan. En daarom hadden ze hem benaderd, iemand die in dezelfde situatie verkeerde als deze Avery, maar die er op een geheel andere manier mee omging. Dat was het jammere aan medische dossiers; zo hadden ze hem gevonden. Natuurlijk had hij nee kunnen zeggen. Het was niet alsof hij er iets voor kreeg. Maar het was lastig de vraag te negeren. Zou hij zelf geen hulp willen als hij het nodig had? Zorgde dit niet voor goede karma, of in ieder geval een goede indruk bij het medisch personeel van de school? Als hij ooit iets van hen terug wilde, was 'ja' zeggen hierop misschien wel een goed idee.

William had ervoor gezorgd dat hij tien minuten voor tijd in het aangewezen lokaal zat. Hij vroeg zich af of de ander überhaupt wel zou komen en zo ja, wat hij dan zou moeten zeggen. Waar moest hij het in 's hemelsnaam over hebben? Ja, zie je, we gaan allebei dood en daar moeten we over praten. William zuchtte in zichzelf; wist niet wat hij met deze situatie aan moest. Misschien was dit één van die momenten die zichzelf moest leiden en zou het gesprek vanzelf ergens komen. Aangenomen dat Avery wilde praten, natuurlijk. Hij kon zich best voorstellen dat zij het zelf ook niet verwacht had. De brief kwam namelijk van de ouders en het bleek er niet uit dat de 'Avery' er ook maar enige inspraak in had gehad. Waarom had hij ook alweer ingestemd? Hij wist niet helemaal zeker waarom hij hier zat. Hij voelde zich kwetsbaar, zo met zijn capuchon naar beneden. Dat had hem wel handig geleken, omdat het meisje via de brief ook wist dat hij ook niet zo goed ging, om het maar zo te zeggen. Zijn gezicht kon alleen maar voor die opmerking pleiten.

De deur ging open, iemand kwam binnen. Nog voordat hij gekeken had groette William al, stond op om haar de hand te schudden. 'Goedemorgen, Avery,' zei hij maar. Zijn stem was zacht als altijd, maar redelijk standvastig. Hij had vanochtend ervoor gezorgd dat hij op tijd zijn medicatie innam en het ook niet verwaarloosde; dan kon hij het meisje goed te woord staan. Vanochtend voelde hij zich dan ook beter dan hij zich in een tijd gevoeld had. En dat zou vandaag wel te pas komen.
Het meisje zei al wat voordat hij überhaupt had kunnen groeten, vroeg wie er begon. William besloot toch eerst met de groet te antwoorden en daarna pas haar aan te kijken. ..Zij was Avery? Hij was verward, was sprakeloos. Moest hij met háár praten? Alsof hun eerste ontmoeting al geen rampenplan geweest was. Hij onderdrukte de neiging zijn capuchon weer op te doen; zijn gezicht had ze al gezien, het zou overkomen alsof hij bang was. En zij leek hem een persoon waar hij dat juist niet moest uitstralen. 'Jij,' was het enige wat ze nog zei, ze leek verbaasd. Okay, het was dus inderdaad zonder haar volledige medeweten gebeurd.

William schraapte zijn keel, rechtte zijn schouders. 'Ja, ik. Ik herinner me dat we ons vorige keer niet voorgesteld hebben,' zei hij, rustig, apatisch. Zijn stem was vrij monotoon en alles aan hem straalde een soort van lusteloosheid uit. Vooral nu zij hier was had hij geen zin om zich energiek voor te doen. Zo kwam hij zijn bed al niet uit, laat staan dat hij ging proberen een façade vol te houden voor dit meisje. 'Ik ben William Ventura, aangenaam. Je ouders hebben me gevraagd of ik wat voor je kan betekenen.' Hij besloot haar maar geen hand te geven en ging weer zitten aan zijn stoel bij een tafel. Zijn blinde, glazige oog bleef recht vooruit staren, terwijl zijn goede oog wat ongemakkelijk heen en weer keek. Jeez, wat was dit nou voor een situatie?


Credits to Juud <3
Wren -- William -- Dave -- Fealwen
Profiel bekijken



http://i1302.photobucket.com/albums/ag133/MightyCape/A%20Iconnd_zps1vfez3fl.jpg

15
Positief
Water
avatar
Student


do aug 20, 2015 11:10 pm
Haar ouders waren zo ontzettend irritant! Ze wenste maar dat ze thuis achter waren gebleven, in plaats van haar achterna te reizen naar Eldara, alsof ze een klein meisje was, dat niet voor zichzelf kon zorgen. Nox voelde zich een stuk volwassener dan haar leeftijdsgenootjes en hoewel ze de nodige levenservaring had opgedaan gedroeg ze zich eerlijk gezegd het grootste deel van de tijd nog hinderlijker en kinderachtiger dan de andere onhandelbare pubers. Maar dat was iets wat haar ouders niet durfden te zeggen en wat Nox niet besefte. Het fijne aan irrationeel gedrag was immers dat ze er haar ratio niet voor hoefde te gebruiken. Dus stampte ze en gromde ze. En bemoeiden haar lieve papa en mama zich met elke scheet die ze liet. Nox verzoop bijna in hun bezorgdheid, lekker ironisch voor een waterstuurder. Net zoals haar stomme falende helingskrachten trouwens.
Waarom probeerde ALLES in het leven haar te naaien? Ja, Nox had best wel veel medelijden met zichzelf. Dat was iets wat ze van andere Astrals niet pikte, medelijden, maar zelf zwolg ze erin, praatte ermee haar gedrag goed. En nu had de school een lieve lieve leerling gevonden die haar ook zielig genoeg vond om een uurtje met haar door te brengen. Daar zou die gast gauw genoeg spijt van gaan krijgen.

Zodra ze binnen kwam sprong haar praatmaatje in de houding om haar te begroeten. ‘Geen. Avery.’ Beet ze hem venijnig toe. Hoe hij haar dan wel moest noemen liet ze achterwege. Met een geoefend chagrijnig gezicht ging ze zitten en zakte gelijk een beetje onderuit in haar stoel. Wat deed hij hier. ‘Ugh,’ verzuchtte het meisje, weinig subtiel, toen hij begon te dwepen over formaliteiten. Deheer Ventura, wat een avontuurlijke vent. Had zij weer, werd ze opgescheept met een gozer, was het deze prince charming. Geen wonder dat ze nog nooit iemand had gekust, het lot haatte haar gewoon. ‘Wat jij voor mij betekent is een tragische poging van pappie om mijn moeder gerust te stellen. Geen zorgen, Will-i-am, ze betalen je vast onkostenvergoeding als je vertelt hoe onhandelbaar ik was.’ Ze forceerde een gapend geluid en sloeg loom haar hand voor haar gezicht. ‘Dus, kan ik weer gaan? Ik ben zegmaar aan het dood gaan en kan mijn tijd wel beter gebruiken.’ Met die woorden begon Nox haar stoel traag naar achter te schuiven om zijn antwoord met het piepende geluid te verstoren.



And there she goes again off to crazytown
Profiel bekijken



http://i1302.photobucket.com/albums/ag133/MightyCape/A%20Icon%202_zpsulbni0r0.jpg

18
Positief
Water
avatar
Student


ma okt 19, 2015 6:56 pm
William probeerde zijn gevoelens van onrust en onwil weg te stoppen. Hij had haar ouders beloofd op haar te letten, haar door een zware periode te slepen. Maar als het een meisje als dit was, wist hij bij God niet wat hij daarmee aan moest. Ze zou hem nog eerder vermoorden dan dat ze ook maar naar een woord van zijn speech zou luisteren. Had hij voor niets van alles voorbereid. Will stelde zich voor toen ze binnen was, probeerde er wat van te maken. Er werd hem een restrictie toegeworpen; geen Avery. Will fronste lichtjes, al werkte de ene kant van zijn gezicht niet mee. 'Hoe wil je dan wel genoemd worden?' vroeg hij. De enige geveinsde interesse die hij had willen vertonen was verdwenen; in plaats daarvan was zijn normale apatische stemgeluid weer terug, vandaag zowaar met een hint van irritatie erin. Dit meisje had hem recht in zijn gezicht geslagen. Hoelang zouden ze het samen in één kamer volhouden?

Ze vertelde hem wat hij voor haar was. Goed, fijn om te weten. Hoewel hij haar best wilde geloven als het ging om ouders die ronduit verschrikkelijk waren, was hij ervan overtuigd dat de ouders toch wel een beetje gelijk hadden. Dit meisje had in ieder geval érgens een probleem mee. 'Nee, je-' William werd afgekapt door het akelige geluid van stoelpoten die over de grond geschraapt werden. Dus nu zou ze er zomaar vandoor gaan? Het was echt bijzonder hoe goed zij hem kon irriteren. Zodra het geluid gestopt was, pakte Will snel zijn zin weer op. 'Je kan net zo goed blijven.' En wat was zijn geweldige argument? 'Wat als ik je ouders vertel dat het zo goed ging hier dat je niet meer dan één gesprek nodig hebt?' Hij wist niet wat zij van dit soort bargaining zou vinden, maar hij kon het tenminste proberen. Hij was hier niet gekomen om meteen weer weg te gaan.

'Dan is mijn enige voorwaarde dat je de sessie vandaag doormaakt,' zei Will, haalde zijn schouders op. Hij was ergens wel benieuwd wat ze zou doen. Dit meisje leek niet erg voor rede vatbaar. 'En daarbij, je ouders hebben voor een keer wel nagedacht toen ze mij vroegen,' vond William. Zijn stem bleef vlak en rustig. Hij wist niet precies waarom en wanneer hij opgehouden was met geven om zijn leven, maar hij kon het op een nonchalante manier zeggen. 'Mijn dokters verwachten ook niet dat ik ga afstuderen.'

Het was niet dat hij haar hiermee wilde choqueren, hij wilde alleen laten weten dat hij niet zomaar hier zat. Niet omdat hij als eerste op de vacature gereageerd had. Maar omdat hij msischien wel een poging tot begrip kon doen. Jammer genoeg had Will vaak de neiging teveel te willen zeggen als hij eenmaal begonnen was en wist hij niet goed hoe hij moest stoppen. Als Avery nog niet weggelopen was, moest ze het allemaal aanhoren. 'Hoewel wij bij lange na niet aan dezelfde conditie lijden, zouden we allebei vandaag of morgen dood kunnen vallen,' zei Will. Veel zin in tact had hij niet bij deze grofgebekte dame. 'Daarbij krijg ik het idee dat we ook allebei ouders hebben die ons beter met rust zouden kunnen laten. En voor je denkt dat ik alle standaardpraatjes af wil gaan, ik verwacht niet dat je alle fases van rouwverwerking vandaag doorloopt.' Hij had zelf zo vaak naar dat gepraat moeten luisteren, doelloos was het. Vooral van Astrals die niet wisten hoe het voelde. 'Iedereen moet dit soort dingen op zijn eigen manier aanpakken en het maakt me niet eens uit als we het vandaag niet over ziektes of begrafenissen hebben. Ik wil alleen doen wat er van me gevraagd is.' En het beste van een slechte situatie maken, maar dat voegde hij er niet aan toe. Will vroeg zich af of ze hem überhaupt al niet probeerde te vermoorden nu. Hopelijk wilde ze naar hem luisteren, dan was hij er ook weer klaar mee en kon hij zonder schuldgevoel weg.

OC: Will motivational speech, go you. Hopelijk kun je Nox Will niet laten vermoorden omg pllz no~ Haha, ik ben benieuwd naar je reactie : D


Credits to Juud <3
Wren -- William -- Dave -- Fealwen
Profiel bekijken



http://i1302.photobucket.com/albums/ag133/MightyCape/A%20Iconnd_zps1vfez3fl.jpg

15
Positief
Water
avatar
Student


do okt 22, 2015 11:46 pm
Bleh bleh. Alles wat hij zei was uitgekauwd, opgevreten, uitgekotst. Nep gedoe, slijmerig en zo ontzettend cliché. De enige plus was dat hij met zijn slome stem geen overdreven gemaakte emoties gebruikte om een zogenaamde vriendschappelijke vertrouwensband te smeden. Want daar had ze al helemaal geen behoefte aan. ‘‘Nox,’’ antwoordde ze kortaf. Haar antwoord was bot, maar beter dan niets. Vooral omdat ze zich gelijk daarna bedacht dat ze geen enkele reden had om deze freak haar naam te geven, aangezien ze tóch nooit meer iets met hem te maken wilde hebben zodra ze de deur uit was. Nouja, te laat, nu zou hij haar in ieder geval geen Avery noemen. Die naam paste beter bij een bloemetjesprinses of rijke huppeltrut. Nee, bij haar overusede sadface emo naam zelfgekozen naam voelde ze zich beter op haar gemak. En dat ze ermee haar ouders kwaad maakte was een mooie bonus.

Hij begon een speech af te steken en op dat moment schoof ze tergend langzaam haar stoel naar achter. Oopsie~ Nox stond op en keek hem met een kleine glimlach van zelfgenoegzaamheid aan. Tot hij de chantage kaart speelde. En dan niet eens de makkelijke versie, waarbij hij dreigde te zeggen dat ze een wrak was en echt van school gehaald moest worden omdat ze op instorten stond. Hm. Dit had ze niet aan zien komen. Er kwamen meteen nog meer voorwaarden bij. Ze moest de sessie bijwonen. Arme waanzinnige jongen dacht dat hij een psycholoog was. Hmpf. Ze sloeg haar armen demonstratief strak over elkaar en stond op het punt om hem af te kraken. Zelfs toen hij vermeldde dat hij waarschijnlijk zijn diploma niet zou halen voelde ze de sterke neiging dat aan zijn idiotie te wijten. Maar het raakte haar toch genoeg om haar uit balans te brengen. Zo gek was het niet dat dit levende lijk op sterven lag, maar toch.. Hij was net als haar. En zij had hem vol op zijn kaak gemept.

‘‘Nou goed dan,’’ beet ze William toe, hem duidelijk de schuld gevend van het feit dat ze bleef en zijn tactiek slaagde. Asshole. Eens opstandig, altijd opstandig ging ze zitten met overdreven tegenzin. ‘‘Maar ik blijf geen minuut langer dan nodig.’’ Wacht, hoe lang was zijn zo professioneel beschreven ‘sessie’? Misschien had ze dit in een contract moeten vastleggen. ‘‘Dus, wat is er precies mis met je?’’ Naast een hoofd dat zo als masker in de Halloween winkels kan hangen. Nee dat was niet aardig. ‘‘Naast een idioot verantwoordelijkheidsgevoel over het naleven van een afspraak met iemand die je haat?’’ Daarbij liet ze maar even in het midden of ze bedoelde dat hij haar haatte of andersom.



And there she goes again off to crazytown
Profiel bekijken



http://i1302.photobucket.com/albums/ag133/MightyCape/A%20Icon%202_zpsulbni0r0.jpg

18
Positief
Water
avatar
Student


ma okt 26, 2015 2:23 pm
Hoe stom het ook klonk, hij wilde zijn belofte aan haar ouders nakomen. Niet omdat hij bang was dat ze hem zouden straffen als hij het niet deed, maar gewoon, omdat hij het beloofd had. Om heel eerlijk te zijn had hij niet eens medelijden met het meisje tegenover hem; hij maakte soort van hetzelfde door, kon zich wel wat voorstellen bij waar zij door moest. Maar voor zichzelf had hij het geaccepteerd. Zich zorgen maken om iemand in dezelfde omstandigheden zou alleen maar slecht zijn voor zijn eigen berusting en daar trapte hij niet in. Het had hem zoveel moeite gekost zich bij de dood neer te leggen dat hij dat niet meer weg kon gooien, niet nu het elk moment zover kon zijn.

Hij speelde zijn kaarten. Als een Astral die niet meer wist hoe zijn truc werkte smeet hij wat woorden in haar richting, in de hoop dat het wat effect zou hebben. Ze twijfelde. Ze keek hem vol haat aan. Maar uiteindelijk spoog ze een bevestiging naar hem en ging ze weer zitten. William kon niet eens zelfvoldaan kijken; hij was hier niet ontzettend blij mee, ondanks dat het zijn doel was geweest. Soms doen we dingen waar we niet volkomen achter staan.
'Natuurlijk,' knikte hij. Will zelf wilde dit ook niet te lang laten duren. Hij hoopte erop dat ze nu een gesprek konden starten en dat het dan wel weer goed zou zijn; als er een beetje een flow in kwam en hij merkte dat ze ergens heen gingen, dan was het prima. Het zou zich vanzelf wel uitwijzen wanneer het gesprek klaar was, hoopte hij. Dat waren van die dingen waar je gewoon geen controle over kon hebben, dus ja..

Avery - nee, Nox, verbeterde Will zichzelf snel in zijn hoofd, zat nu tegenover hem uit te stralen hoe graag ze wel niet ergens anders wilde zijn. Hij hield een lichte zucht in toen hij zich herinnerde waar dat vorige keer op uitgedraaid was. Nee, ze zouden vandaag maar moeten proberen fysiek geweld te voorkomen, please. Will was daar wel een beetje bang voor, dat Nox weer compleet zou flippen en hem gewoonweg tegen de grond zou rammen. Het maakte hem onzeker. Een paar van zijn botten breken was echt niet zo'n opgave, hij moest uitkijken. Maar voor nu zat het meisje opstandig, maar stil, op haar plek tegenover hem. Tot zover goed, dan.

William was even stil. Wat moest hij nu zeggen? Hoewel hij erover nagedacht had wat er van hem verwacht ging worden, vond hij het nog steeds wat lastig. Nox leek niet zo van het tobben te zijn; ze stelde de eerste vraag. Wat er mis was met hem? Hij slikte even. Nu kon hij natuurlijk niet van haar verwachten dat zij hem alles ging vertellen terwijl hij zijn mond hield.. dus hij zou zo eerlijk mogelijk zijn, zo eerlijk als hij kon. Dit besloot hij tijdens haar tweede zin. Hopelijk merkte ze zijn twijfels niet te erg.
Die tweede opmerking zou hij maar negeren, daar kon hij niets fatsoenlijks op antwoorden. Tja, wat er mis met hem was. Zin in een heel levensverhaal had Nox waarschijnlijk ook niet, bedacht Will zichzelf, dus probeerde hij een goed startpunt te bepalen. Misschien werkte kort en krachtig beter bij dit meisje dan zijn gebruikelijke zachte gestamel.

'Ik ben eh, door mijn ouders geïnfecteerd met Crest Worms,' zei William. Hij verraste zichzelf met de droogheid van zijn stem, hoe weinig hij er nog om leek te geven. Waarschijnlijk omdat dit verhaal ging vervelen na het vijf keer verteld te hebben. Emoties worden snel oud. 'Crest Worms vergroten de magiecircuits van Astrals, maar ze vernietigen ook het lichaam. Ze leven van het menselijk lichaam. Ze zijn op tijd stopgezet om mijn dood te voorkomen, maar niet op tijd voor dit.' William keek weg, kon zich niet geheel emotioneel afzijdig houden. Het voelde stom om zoveel van zichzelf bloot te stellen, al helemaal voor dit botte meisje. Meer dan dat ging hij ook niet vertellen. 'En wat is er precies met jou?' vroeg hij, op zijn beurt. Haar ouders hadden hem alleen verteld dat de allerliefste 'Avery' doodziek was, maar meer informatie was niet verstrekt.


Credits to Juud <3
Wren -- William -- Dave -- Fealwen
Profiel bekijken





Gesponsorde inhoud