Een zelf verzonnen wereld waar men de beschikking heeft over één van de vier elementen.
 

Welkom GUEST!
USERNAME
PASSWORD
Log me automatisch in bij elk bezoek: 
:: Ik ben mijn wachtwoord vergeten

Navigation

Season

Herfst
[ 8 tot 17°C ]

De herfst staat weer voor de deur en heeft scherpe winden en koude temperaturen met zich meegebracht, maar een mooie herfstdag is geen bijster zeldzaam fenomeen. De bladeren aan de bomen kleuren langzaam rood en bruin en door regelmatige regenbuien zijn er overal regenplassen te vinden.

Events

New Layout

ATF heeft een nieuwe layout, waarbij een aantal nieuwe functies zijn toegevoegd en aangepast. Klik op de volgende link om alle informatie over de nieuwe layout te kunnen lezen!

[ LINK ]


You saw nothing— ( & Arran )




http://sig.grumpybumpers.com/host/alright.gif

16 years old
Beiden
Geen
avatar
Student


ma jul 06, 2015 11:48 pm
Waarom was hij hier ook alweer? Nou, niet voor zijn plezier. Planten waren saai en suf. 'Tuinieren is rustgevend' his ass, het was gewoon voor saaie en suffe Astrals. Dat was waarschijnlijk ook niet helemaal waar en ergens wist hij ook wel dat hij aan het zeiken was, maar de jongen besloot heel doelbewust om die feitjes geen ruk te geven en lekker tuiniers af te katten. Well, veel kon je van hem ook niet verwachten; De vorige keer dat hij hier stiekem was, had hij gif over zijn handen gekregen, was hij door een rotjoch in de struikjes geduwd (en kwam dat rotjoch er nog bijzitten ook) en was hij nat gesproeid.

En stiekem was hij hier ook. Het was duidelijk te zien: Al zijn spieren waren gespannen en zijn grote, cyaankleurige ogen keken schichtig om zich heen. Hij was net een hert op de snelweg, enkele meters verwijderd van een razende auto. Eigenlijk was het antwoord op de vraag 'Waarom was hij hier?' heel simpel: Hij was hierheen gevlucht. Waarom zou hij moeten vluchten? Not your business. Het was heus niet dat de jongen aan het spijbelen was en door zijn docent gezien was, of zo. Whatever, hij had hem nu toch al afgeschud. Alleen wist hij dat dit zo'n docent was die dan nog drie uur lang op zijn hoede bleef, wat betekende dat hij drie uur lang bij deze kas rond moest dwalen, want om terug naar de school te kunnen, moest hij langs de gozer zijn lokaal. Het zat niet mee.

Dus, omdat hij hier blijkbaar nog 3 uur vast zou zitten, dropte de jongen zijn tas bij een willekeurige boom en raapte hij een verdwaald steentje op. Met zijn rug tegen de boomstam begon hij het steentje op en neer te gooien, maar na enkele minuten werd dit ondraaglijk saai en gooide de jongen het steentje weg.

KLENG!

Oh nee. Het duurde enkele seconden voordat de jongen het geluid met wat er gebeurd was kon verbinden, maar zodra het klikte, keek hij met wijd opengesperde ogen op. Shit. "KUT!" Hij duwde zichzelf paniekerig overeind terwijl hij zachtjes begon te schelden en richting het gebroken ruitje liep. Ooo, now he'd done it. Kon hij nog weg? Ja! Vluchten! Hij kwam liever de docent bij wie hij gespijbeld had onder ogen dan het gekke wijf van de plantenkassen. Maar zodra hij zich omdraaide, zag hij daar iemand staan. Oh, just fuck me up.. Een paniekerig en onzeker glimlachje verscheen om zijn bleke lippen, terwijl de jongen van de ander naar het gebroken raam keek. "H-hah, wie zou dit gedaan k-kunnen hebben?"

[ BUSTED ]
& Arran~
Profiel bekijken



http://i59.tinypic.com/e64vmf.gif

17 freakin' years
Negatief
Aarde
avatar
Student


zo jul 12, 2015 8:57 pm
Voor Arran’s doen had hij een behoorlijke productieve ochtend gehad. Deze nacht had hij voor de verandering in één keer door kunnen slapen. Zonder nachtmerries. Zonder kopzorgen. Zonder slapeloosheid. Heerlijk. Zijn humeur was dan ook bijzonder vrolijk. Zo fit als een hoentje was hij zelfs nog een half uur voor de wekker opgestaan en had hij een lange ronde hardgelopen. Of welja, zolang je het hardlopen kon noemen. Vanochtend werd hij geconfronteerd met het feit van hoe hard zijn longen achteruit waren gegaan door het roken. Hij durfde te wedden, dat als ze zijn longen konden bekijken, dat die gitzwart zouden zijn. Maar ondanks de stroeve ronde, liet de jongen zich nog niet uit het veld slaan. Sterker nog, vandaag had hij al zijn lessen bijgewoond. Al waren er dat maar een paar.
Echter zorgde dat er wel voor dat hij nu met barstende koppijn rondliep. Want tsja, zo’n productieve dag, dat was die ouwe lamzak echt niet meer gewend. Het studenten leven was zwaar. Heel zwaar. En die overgang van het eerst helemaal niks doen, naar super veel, werkte brekend. Een les voor de volgende keer: Gewoon niet meer doen. Al had je een fijne nachtrust achter de rug, gewoon die dag geen veeleisende dingen doen. Oké, wellicht overdreef hij een beetje boel, maar school vergde meer concentratie van hem dan een gewone dag werken in de fabriek. Hij kreunde vermoeid, terwijl hij het schoolgebouw uitliep. Werken. Straks zou zijn periode weer aanbreken. Moest hij in de vrije weekenden richting Cenarion om arbeid te verrichten. Geld te verdienen. Dat laatste vooral, want de laatste keer dat hij in zijn portemonnee keek was er haast niks meer over.
Zorgen voor later. Op dit moment had Arran maar één eindbestemming: de hooghangende hangmat. Een paar dagen geleden had hij dat ding terug gevonden tussen zijn spullen. Meteen was hij daar een plekje voor gaan zoeken; de bomen achter de greenhouse. Over het algemeen was het er rustig, werd hij er niet zomaar gestoord. Wat bovenal kwam doordat hij het matje hoog had opgeknoopt. Arran hield van hoogtes. Vanaf die positie kon hij de boel goed overzien, zonder dat ze hem binnen één twee drie doorhadden.
Maar nu leek er geen rust te zijn. Het geluid van kletterend glas was te horen, wat hem diep deed fronzen. Goed, dat huisje vond hij ook geheel overbodig, maar het slopen dat was toch weer nergens voor nodig. Ineens viel zijn blik op een jongen, wat hem deed stil staan. Automatisch haalde Arran een sigaret tevoorschijn, waarna hij ‘m aanstak. De ander was nog te druk bezig met het gebroken glas om hem op te merken. Amuserend. Droogjes toekijkend nam hij enkele trekken, totdat de jongen zich ineens omdraaide. Tadaaa. Langzaam liet hij de rook tussen zijn lippen ontsnappen. ’Weetje… Als je graag glas kapot gooit, moet je in Griekenland wezen.’ Van de jongen gleed zijn blik naar het ongeplande kijkgaatje. ’Geen zorgen hoor. Je geheim is veilig.’ Vervolgens liep hij er naartoe, keek hij door het raampje naar beneden. Voorzichtig, zodat hij zich niet ongewild zou snijden aan een punt. ’Zo mooi was dit gebouwtje sowieso al niet,’ mompelde Arran binnensmonds.


Voice*New* x Theme x


Profiel bekijken