Een zelf verzonnen wereld waar men de beschikking heeft over één van de vier elementen.
 

Welkom GUEST!
USERNAME
PASSWORD
Log me automatisch in bij elk bezoek: 
:: Ik ben mijn wachtwoord vergeten

Navigation

Season

Herfst
[ 8 tot 17°C ]

De herfst staat weer voor de deur en heeft scherpe winden en koude temperaturen met zich meegebracht, maar een mooie herfstdag is geen bijster zeldzaam fenomeen. De bladeren aan de bomen kleuren langzaam rood en bruin en door regelmatige regenbuien zijn er overal regenplassen te vinden.

Events

New Layout

ATF heeft een nieuwe layout, waarbij een aantal nieuwe functies zijn toegevoegd en aangepast. Klik op de volgende link om alle informatie over de nieuwe layout te kunnen lezen!

[ LINK ]


Failing mirror [O P E N]




http://i59.tinypic.com/e64vmf.gif

17 freakin' years
Negatief
Aarde
avatar
Student


zo mei 31, 2015 9:18 pm
Zwaar hijgend had hij zich een baan door het zand gewaand. ’Ik ga hartstikke dood,’ schoot er constant door z’n hoofd. ’M’n rikketik stopt er zo mee.’ De vorige ochtend leek Arran een helder moment te hebben gehad, nadat een paar keer de trappen op en neer rennen hem achter de poesterd had gekregen. Dat was toch niet normaal? Iedere zeventien jarige zou gewoon in staat moeten zijn zoiets te kunnen doen, zonder daarbij bekaf te worden. Hij had zich kapot geschaamd, daarbij de sigaretten de schuld gegeven. Ja, de sigaretten. Die krengen hadden er immers voor gezorgd dat hij in de eerste plaats verslaafd raakte, en als tweede z’n longen zo erg hadden toegetakeld. Toch kon hij ze niet weggooien. Sterker nog, er zat nog een pakje in de tas die op z’n rug bungelde. Bijna ging Arran op z’n muil nadat een veel te loszittende gymp door een kuiltje in het zand half van z’n voet gleed. Om zichzelf te redden van een portie zandhappen, maakte hij een aantal rare huppelende bewegingen, zodat hij vervolgens veilig stil kwam te staan en de gymp weer normaal aan te trekken. Nadat hij dat klaar had, zette hij zijn handen als steun op z’n onderrug. Voor hem lagen de kliffen. Wat overigens niet super ver meer was. Wat het wél ver maakte, was de metalen paal die hij achter zich aansleepte. Duh. Het moest zo snel mogelijk afgelopen zijn met die belachelijke conditie. Geen tijd voor dat “rustig opbouwen”, daarvoor was hij te ongeduldig. Arran zuchtte diep, het touw laten vierend. No way dat hij dat laatste stuk nog ging rennen. Dat laatste stuk liep hij wel uit. Dit maal nam hij de paal, die niet eens super lang was, in zijn armen. Steunend over een schouder.
Met een harde plof liet hij het stuk materiaal vanaf z’n schouder op de grond vallen. Gevolgd door z’n tas –waarmee hij iets voorzichtiger was- en daarna z’n eigen achterwerk. God wat voelde dat fijn, eindelijk zitten. Arran ritste de helft van zijn trainingsjack open, zodat de wind als een ventilatie langs z’n bovenlichaam kon strijken. Perfect dit, afgezien van brandende beenspieren. Wellicht dat hij vannacht hier maar bleef overnachten, want opstaan leek vrijwel onmogelijk. De jongen sloot zijn enorm heldere blauwe ogen. Stilte. Slechts het golvende water verstoorde die, wat voor verrassend veel rust zorgde. Nog even en hij viel zo in slaap.
Een tijdje had Arran zo gezeten. Absoluut onbewogen. Vanaf een afstandje zou je zeggen dat hij zittend in slaap was gevallen. Die kans was groot geweest, totdat hij zijn ogen weer opende, die meteen richtend op de paal. Langzaam stak hij een hand ernaar uit. Zonder het aan te raken kwam het in beweging. Het zette zich verticaal op, een meter voor hem. Metaal was zijn kracht. Metaal was zijn speeltje. Met een paar handbewegingen begon het zich te vervormen. Van een paal kreeg het rondingen. Een hoofd. Een nek. Een torso met twee armen. Niet veel meer dan dat. Geen details, enkel de vorm. In kinderformaat. Arran’s mondhoeken trokken op in een glimlach. Dat ding was verre van perfect, maar het hielt hem bezig. Hij rechtte z’n rug wat meer, terwijl hij kort zwaaide. Het zielloze kunstwerk volgde het voorbeeld. Stroef en lang niet zo soepel zoals dat bij een Astral ging. Echter liet hij het niet daarbij zitten. Hij maakte nog een aantal armbewegingen, zowel random shit als wat dansachtig, wat de ander robotachtig kopieerde.  Al gauw besloot Arran de boel te “vermoeilijken”.  Het ding kreeg een stel benen. Of eerder beentjes. Twee stompjes waarmee het nog net in beweging kon komen. Eerst schuifelde het wat rond, waarna het zijn tas vastpakte en mee begon te zuilen. Geamuseerd keek hij toe naar z’n eigen creatie, totdat hij voor een moment werd afgeleid door iets onbenulligs. Als gevolg kreeg hij dat de creatie met tas en al over de reling van de klif viel. ’Noo,’ riep Arran, moeizaam overeind komend. ’Mijn Nutella!’ Wanhopig keek hij de diepte in. Nog net kon hij zien hoe het metaal naar onderen zakte en daarbij de tas meesleurde. Zijn sigaretten… Zijn kostbare pot Nutella… Verdwenen.


~ Open, because imma bored, durr durr


Voice*New* x Theme x


Profiel bekijken



http://i57.tinypic.com/2zzqpg8.png

17 hele jaren~
Negatief
Lucht
avatar
Administrator


wo jun 03, 2015 10:21 pm

We were the Kings and Queens


OF THE EAST COAST VILLAGE STREETS, WITH AN AIR OF CONFIDENCE AND GRASS STAINED KNEES

Als haar vrienden hadden gehoord wat ze van plan was, hadden ze haar voor psychisch gestoord verklaard. Of misschien nog erger; hadden ze haar geprobeerd tegen te houden. Want elk gezond persoon zag wat ze van plan was als een zelfmoordpoging. Daarom had het donkerharige meisje ook maar wijselijk haar mond gehouden en bleef haar vriendengroep ongeïnformeerd. Ze deelde graag haar gekke ideeën met ze, maar dit idee was net iets te belangrijk voor Aislin. En wat niet weet, wat niet deert.
En dus had het meisje haar bikini onder haar normale kleding aangetrokken, had ze haar handdoek in haar tas gedouwd en was ze uit de school geslopen, zonder dat ze ook maar iemand over iets had ingelicht. Ze kregen het later wel van haar te horen, wanneer het had gebleken dat haar plan had gewerkt en ze eindelijk die vleugels had. Maar zover was het voorlopig nog niet. Eerst nog even hard werken!

Hoewel het meisje zeer enthousiast was begonnen, was haar opgewektheid vrij snel in de doofpot gestopt toen ze eenmaal wat langer bezig was met de klim over de klif. Gadverdamme, waarom was het altijd zo zwaar wanneer je omhoog moest lopen? En dat zand hielp ook voor geen meter. Zwaartekracht, what the fuck? Ugh, wanneer ze eenmaal haar vleugels op kon roepen, zou ze nooit meer klimtochten als deze met haar benen doorgaan, dat beloofde ze zichzelf plechtig. Maar tot die tijd moest het meisje elke tocht omhoog afleggen met haar beentjes. Ach, ergens werkte het ook wel als goede motivatie, dan deed ze vast extra hard haar best. Altijd positief blijven!
Aislin naderde de top, tot haar genoegen, waardoor haar enthousiasme weer terug begon te keren. Met haar wedergekeerde hartstocht rende Aislin de laatste paar passen omhoog, om de laatste afstand zo sneller te kunnen overbruggen. En eenmaal boven aangekomen zag ze dat ze niet de enige was met het idee om naar de klif te gaan. Huh, dat had ze niet verwacht. Maar haar tegenspeler was vast niet hetzelfde van plan als zij, daarvoor was haar idee te gestoord. Dit maakte echter wel dat het meisje nieuwsgierig werd naar de ander zijn aanwezigheid. Waarom was hij hier?
Maar dat was een vraag voor later, wanneer hij niet zo dramatisch aan het schreeuwen was om wat er van de klif gesodeflikkerd was. Ze had niet precies kunnen zien wat er viel, maar ze kon wel zien dat het genoeg wanhoop in die gozer had losgemaakt. Met een huppeltje in haar pas volgde Aislin de jongen, om net zoals hij over de rand te kunnen kijken. Maar toen ze eenmaal naast hem stond en de diepte in keek, zag ze niks. Helemaal niks. Alleen maar water. Anticlimactisch hoor. “Nou, dat was gewoon tragisch.” Sprak het meisje de jongen maar al te meelevend aan. Hoofdschuddend klopte het meisje hem twee keer op zijn schouder, om haar meelevendheid nog wat extra aan te duiden. “Gecondoleerd.” Zéér meelevend.
Plots liet Aislin haar tas op de grond neerploffen, waarna ze de onderkant van haar shirt met gekruiste armen vastgreep en een stapje naar achteren deed. “Maar niet alles hoeft verloren te zijn,” mompelde het meisje terwijl ze haar shirt over haar hoofd uittrok. Terwijl de rest van haar kleding volgde (op haar bikini na natuurlijk, jij pervert) babbelde het meisje vrolijk verder. “Weetje wat, ik was toch van plan om naar beneden te gaan, wie weet kan ik wat voor je opduiken. Als ik toch eenmaal beneden ben straks, waarom ook niet?” De kans dat ze iets terug vond was klein, maar ach, het ging om het gebaar, toch? Je kon in elk geval niet zeggen dat ze niet behulpzaam was! “Tenzij je zelf ook meewilt gaan duiken om zelf een poging te wagen? Ik vind beiden prima, wat jij wil.” Zolang zij maar gewoon kon springen en haar ding kon doen, maakte het voor haar weinig verschil.



OOC: Hope you don't mind? :'D


So I'll sing it loud In the silence And give the best of me Till its alright But not over I will find fight Like a soldier coming home In the silence But I have never felt so free The futures so bright This is our time Imma live it how I  dream
Profiel bekijken



http://i59.tinypic.com/e64vmf.gif

17 freakin' years
Negatief
Aarde
avatar
Student


za jun 06, 2015 8:20 pm
Well, daar ging zijn oh zo verdiende beloning. Wat een klote gevoel. Oké, het was lang niet zo erg dat de hele wereld verging. Kom op, het ging maar om een pakje stinkstokken en Nutella. Maar alsnog… Er was dat gevoel. Op het moment voelde Arran zich net een peuter wiens lolly in de zandbak was gevallen. Echter was een lolly nog af te spoelen onder de kraan. Zijn spullen waren gewoon verzopen. Hij betwijfelde of waterige Nutella lekker smaakte. De sigaretten waren toch al ten dode opgeschreven. Waterproof cigarettes, dát zouden ze eens uit moeten vinden. Mogelijk toch? Het zou z’n leven een stuk simpeler maken. Kunnen duiken en roken tegelijk. Perfect en toch zo tegenstrijdig. Arran zuchtte eens diep, waarna z’n achterlijke fantasie verstoord werd door een vrouwelijke stem.  De jongen deed zijn best niet verbaast op te kijken. Volk. Hier. Op de klif. Was er nog meer? Hij draaide z’n hoofd wat opzij, zodat hij de omgeving achter hen kon “scannen”. Nope, niemand te zien. Nadat die gedachte gerustgesteld was, kwam het volgende. Ze had dus alles gezien. Of in ieder geval genoeg om door te hebben dat iets gesneuveld was. Great. Hoe falend zou dat er wel niet uit moeten hebben gezien. ’Ja of niet.’ Arran besloot het spelletje mee te spelen, en trok daarbij een pruillip. Echter verdween die zodra z’n schouder twee klopjes opving. ’Dankjewel. Wil je een uitnodiging voor de begrafenis?’ Hij fronste. ’Of in dit geval een afscheidsceremonie’ Een ongewilde zeemansgraf had al plaatsgevonden.
Een plof liet hem weer opkijken, waarna hij iets aanschouwde wat voor de tweede keer zorgde dat hij verrast was. Ging ze nou werkelijk zwemmen? Of beter gezegd springen? Waarom zou ze anders die hele klim hebben gemaakt? Met opgetrokken wenkbrauw keek hij van haar, terug naar het water. Een aantal dagen was het wel lekker weer geweest ja, maar zou het water nu al op een aangenaam temperatuur zijn? Het leek hem sterk. En wat als er rotsen onder de klif zouden liggen? Dat zou geen prettige landing worden. Ach ja, als ze een poging wou wagen was hij niet degene die haar tegen zou houden. 1: Astrals moesten vrij zijn in wat ze wilden doen. 2: hij kende haar niet eens. So nope. Geheel haar keuze. ’Als je dat wilt, graag. Ik stel het erg op prijs,’ reageerde Arran, op zo’n manier alsof het vanuit de grond van zijn hart kwam. Mocht ze toch de tas terug vinden, had hij toch nog iets terug.
Haar vraag liet hem twijfelen. In al die tijd dat hij zijn conditie-opkrikken-plan had bedacht, was hij daar nog niet één keer opgekomen. De hoogte van de klif maakte hem echter niet veel uit. Arran hield van hoogtes. Geen Astral dat hem daar lastigviel, of tegenhield. Iets zoals een vogel. Enkel was zijn vrijheid lang niet zo uitgebreid als die van het dier. Nadenkend streek hij met een duim over z’n onderlip, waarna hij eens knikte. ’Sure.’ Jumping it was. Wellicht was dat water nog goed voor z’n spierpijn ook nog. Zonder verder nog na te denken trok hij z’n vest uit, al gauw gevolgd door de schoenen. Vervolgens maakte hij van de drie dingen één pakketje. De schoenen werden in het vest gebonden, waarmee de jongen richting de kant van het strand liep. Met een brede beweging gooide hij het pakketje naar beneden, dat ergens op het strand terecht kwam. Nadat ze eenmaal zouden hebben gesprongen, zou Arran echt niet nóg een keer de klif oprennen. Doe normaal. Veel te veel werk. ’De naam is Arran trouwens,’ sprak hij nadat hij terug liep. Vlak aan de rand hield hij stil. Welke idioot kwam ook alweer met dit idee? En welke idioot besloot ook nog eens om mee te doen? ’Was het niet zo dat vrouwen altijd voor gingen?’ Vervolgde Arran, grijnzend. De master mind mocht voorop.


Voice*New* x Theme x


Profiel bekijken





Gesponsorde inhoud


 Soortgelijke onderwerpen
-
» Bloody Mary, Bloody Mary, Bloody Mary, Hide, A Mirror
» Pain, Death [Mirror&Bone&Goldtail&Fightspirit]
» Mirror mirror on the wall, who's the precious one of all?