Een zelf verzonnen wereld waar men de beschikking heeft over één van de vier elementen.
 

Welkom GUEST!
USERNAME
PASSWORD
Log me automatisch in bij elk bezoek: 
:: Ik ben mijn wachtwoord vergeten

Navigation

Season

Herfst
[ 8 tot 17°C ]

De herfst staat weer voor de deur en heeft scherpe winden en koude temperaturen met zich meegebracht, maar een mooie herfstdag is geen bijster zeldzaam fenomeen. De bladeren aan de bomen kleuren langzaam rood en bruin en door regelmatige regenbuien zijn er overal regenplassen te vinden.

Events

New Layout

ATF heeft een nieuwe layout, waarbij een aantal nieuwe functies zijn toegevoegd en aangepast. Klik op de volgende link om alle informatie over de nieuwe layout te kunnen lezen!

[ LINK ]


the Early Bird




http://i57.tinypic.com/2zzqpg8.png

17 hele jaren~
Negatief
Lucht

Administrator


ma mei 25, 2015 11:45 pm

We were the Kings and Queens


OF THE EAST COAST VILLAGE STREETS, WITH AN AIR OF CONFIDENCE AND GRASS STAINED KNEES

Al dat gegaap en de hoeveelheid moeite die het kostte om haar ogen open te houden, bewees wederom dat het meisje niet was gemaakt voor het vroege ochtendleven. Nou ja, voor 10e opstaan in het weekend was best vroeg voor Aislin haar doen. Meestal nam ze het er van met de vrije dagen. Maar voor vandaag wilde ze zowaar doen alsof ze productief was. En daar hoorde doen alsof je een goede student was ook bij, helaas. Je moest er wat voor over hebben, als je ergens wilde komen in het leven. Hoe oneerlijk het ook mocht zijn.
Maar, voordat het meisje zich vandaag zou storten op haar project (project Waaghals, hoewel je van gebouwen springen en hopen dat je vleugels zou krijgen nauwelijks echt een project kon noemen) wilde ze nog even ergens anders langs wippen. Voor nieuwsgierigheid, maar ook omdat ze probeerde enigszins een goede vriend te zijn. Sinds kort was er een host club geopend, iets waar voornamelijk onder de vrouwelijke studenten nogal wat heisa over was gekomen. Want oh my god, leuke jongens die voor geld met je praten over ditjes en datjes, aaah! Een droom die werkelijkheid werd, ahum. En eigenlijk had Aislin het gelaten voor was het was, als de omstandigheden zo simpel waren gebleven. Achter jongens aanlopen en dan maar hopen dat ze je zouden zien staan was niet haar game. En cake eten en thee drinken kon ze ook in haar eentje prima doen, daarvoor hoefde ze geen gezelschap van één of andere guy die dacht dat hij hot shit was. Maar die houding was veranderd nadat het meisje te horen had gekregen dat een paar van haar vrienden zich ook bij het clubje hadden gevoegd. De ene deed het voor geld, de ander voor plezier en de ander daarna eh… ja, vergeet de ander maar even. In elk geval; Aislin had beloofd om er te gaan kijken, op een dag. En nou, de dag begon vroeg voor haar, dus waarom niet meteen vandaag prikken? Ze zou daarbij één van de eerste zijn, dus zou ze het gezeik met rijen en extra lang wachten op deze manier ook kunnen ontlopen. Meesterplan!

Drie harde slagen galmde door de lege gang toen het meisje bij de witte deuren aan was gekomen. Na het geklop wachtte het meisje niet lang om de deuren open te trekken. Ze kwam hier enkel voor wat vrienden en als ze gingen zeuren over geld, dat had ze toevallig ook meegenomen. Ze had al het recht om naar binnen te gaan!
De ruimte die achter de witte deuren school was allemaal prachtig en mooi en lief en leuk en aardig en blablabla, maar ook bijzonder leeg. Fucking. Leeg. Er was werkelijk geen hond! Of tenminste, niet voor zover Aislin kon zien. “Halleeew?” Wat, het was toch al 10 uur geweest (2 minuten vóór 10, om heel precies te zijn)? Waar waren die kerels? Ze liepen geld mis op deze manier! “YOW! Arbeid? Geld? AANDACHT!?” Enkel de lege galm sprak terug.



OOC: Herr Ludwig (eerst) pls.~


So I'll sing it loud In the silence And give the best of me Till its alright But not over I will find fight Like a soldier coming home In the silence But I have never felt so free The futures so bright This is our time Imma live it how I  dream
Profiel bekijken



http://i61.tinypic.com/35hlfl1.jpg

17
Vuur

Student


vr mei 29, 2015 3:22 pm
+

━━ ANTHEM OF THE LONELY  ━━

Wat een droom, wat een heerlijk zachte droom bedenkt Ludwig zich in zijn slaap. Balancerend tussen het bewuste en onbewuste rolt hij van zijn zij naar zijn rug, een smalle glimlach op zijn lippen. In zijn droom, staat de zon hoog aan de hemel met werkelijk geen wolkje in zicht. Een zacht briesje waait langs de bloemenvelden van een onbewoond land, de pollen van de lente mee zwiepend langs Ludwig's neus. De pollen kriebelen in zijn neus en hoewel hij in het echte leven geniest zou hebben, staat zijn droom dit niet toe. Sterker nog, het gevoel blijft aanhouden, wordt langzaam irritant en plots vervolgd door gewicht op zijn hoofd. Prrrmiauw?

Knipperend poogt Ludwig om zijn ogen te openen tussen de donzige vacht van zijn obesitas kat, die royaal op Ludwig's gezicht plaatsgenomen had. De kater miauwt in protest wanneer Ludwig hem van zijn gezicht af gooit, en in een chaos van poten en vacht op de grond naast het bed land. Ludwig sluit zijn ogen weer en draait zich van Lu weg, in een laatste poging om nog in slaap te vallen. Hoogstens twee minuten passeren, en net wanneer het bloemenveld weer in zicht dreigt te komen is daar Lulu weer die het -natuurlijk- niet zomaar opgeeft. ''Godver.. Lu!'' vloekt Ludwig, nu half overeind, tegen zijn kat die hem slechts met knipperende grote ogen aanstaart. Prrmiauw? Ludwig slaat zijn handen tegen zijn oren aan en zucht, nog altijd een beetje slaapdronken. Waarom kan dat beest hem nooit een paar minuten rust en warmte gunnen bedenkt hij zich geïrriteerd. Na enkele keren in en uit geademd te hebben laat hij zijn handen naast zijn lichaam vallen en glijdt hij zonder woorden zijn bed uit, gezicht op donder.

De rest van de vroege uurtjes, tussen 8 en 10, verlopen zoals elke andere dag. De obesitas kat voeren, jezelf voeren, jezelf drinken geven, in de douche springen, iets van je tegenstribbelende haar proberen te maken, van de wc gebruik maken en uiteindelijk tegen 10 voor 10 de deur uit stormen richting de Host club. Ludwig onderdrukt enkele gapen die de kop op komen steken en probeert onderweg naar de club zijn stemming te verbeteren, in de hoop dat hij vandaag in ieder geval een fake glimlach op zijn snoet kon zetten. Het was nu een aantal dagen geleden dat de Host club voor het eerst was open gegaan, en Ludwig was redelijk tevreden met hoe de zaken huidig draaiden. Het was natuurlijk nog veel te vroeg om te zeggen dat het een geslaagd idee was, maar in ieder geval stroomde de centen voorlopig binnen en leken de meeste hosts en klanten het wel naar hun zin te hebben. De rest zou de tijd moeten uitwijzen en lag in alle hosts hun handen, niet alleen die van hemzelf. Onderweg naar de host club worden er enkele vingers op hem gewezen en wordt hem eenmaal de weg geblokkeerd door een brunette die hij eerder die week al gezien had. 'Ben je vandaag ook beschikbaar in de Host Club?' vraagt ze met haar prille onschuldige stemmetje. Alwéér bedenkt Ludwig zich in verbazing. Hij zet uit alle macht een waterig glimlachje op zijn lippen en knikt waarna hij haar passeert en zijn weg vervolgt, haar in lichte verbazing achterlatend. Misschien was de host club niet gezond voor sommige individuen en moesten ze een limiet stellen op de hoeveelheid dat je mag komen per week, voordat al deze onschuldige meisjes allemaal obsessieve stalkers worden en arm zijn. Ach, het blijft hun eigen verantwoordelijkheid. Geld is tenslotte geld.

Zijn handen willen de knoppen van de witte deuren omhelzen wanneer het hem opvalt dat ze al geopend zijn. Waren de andere hosts eerder gekomen dan nodig was? Of was er een verdwaalde klant binnen gelopen die niet weet van de weekend-uren? In het weekend hadden ze een paar dagen geleden andere uren afgesproken als door de weeks, aangezien de meeste hosts prefereerde om te kunnen uitslapen op voorwaarde dat ze dan tot later moesten door werken. En dus zou de host club nog voor een uur niet open gaan, hoewel de hosts binnen nu en een uur wel een voor een zouden moeten binnen druppen. Nieuwsgierig geworden naar de vroege vogel, reikt hij met zijn hand naar de deur om deze verder open te zwaaien. Vlak voor zijn hand de deur aanraakt hoort hij een vrouwelijke stem om 'aandacht' vragen. Hij grijnst en schud zijn hoofd bij haar woordkeuze. Zonder twijfel zwaait hij de witte deuren open, waarna hij zijn stropdas aantrekt. ''Je bent te vroeg, prinses'' spreekt hij ongegeneerd, zijn ogen op het figuur voor hem werpend, die hij nu slechts van de achterkant kan zien. ''Ik verzoek je vriendelijk om over een half uur terug te komen.'' zegt Ludwig dan neutraal maar naar het chagrijnige toe. Blijkbaar had hij zijn chagrijnige stemming van vanmorgen nog niet geblust bedenkt hij zich grimmig. Ach, het is toch buiten zijn werkuren besluit hij grimmig. Ludwig neemt plaats naast de deuren, zijn armen en handen in de richting van de deur richtend. Weg. Nu. Wilde hij prevelen, maar kreeg het niet over zijn lippen. En dus... wachtte hij maar 'geduldig' tot het prinsesje genegen was om de ruimte te verlaten en over een half uur terug te komen. En hopelijk zou hij tegen die tijd zijn gezicht ook glad gestreken en op standje fake hebben staan. Dat het al deze tijd al om een bekende gaat heeft slaapdronken Ludwig niet eens door in zijn chagrin, het enige wat hem momenteel boeit is een moment alleen om zijn ballen bij elkaar te rapen en rustig te worden.

OOC hij gaat hier zo'n spijt van hebben ;v;



Profiel bekijken



http://i57.tinypic.com/2zzqpg8.png

17 hele jaren~
Negatief
Lucht

Administrator


zo mei 31, 2015 1:42 am

We were the Kings and Queens


OF THE EAST COAST VILLAGE STREETS, WITH AN AIR OF CONFIDENCE AND GRASS STAINED KNEES

Nou nou, die club was wel helemaal chique de la friemel hoor. Ruime kamer, porseleinen zooi om van te eten en uit te drinken (tikkeltje overbodig naar het idee van de simpele, boeren dochter, maar ieder zo zijn ding), veel licht in de kamer. Phoe phoe, wat een geld werd er hierin gepompt. Het was wel duidelijk voor het meisje dat dit geen plek was waar ze vaak zou komen, bedacht ze zich terwijl ze haar handen in haar zij zette. Dit was helemaal geen plek voor haar, maar je moest iets over hebben voor vrienden. Vrienden die er overigens nog niet waren. Die lagen vast en zeker nog allemaal te luieren in hun nest, terwijl zij zo haar best had gedaan om er vroeg uit te kruipen. Slackers. Nou, zij wachtte wel hoor, als een trouwe vriend! En die banken hier zagen er niet oncomfortabel uit, dus haar achterste zou er ook zeker geen bezwaar op hebben om dat te gebruiken als rustpost.

Het meisje had welgeteld anderhalve stap gezet waarna ze werd tegengehouden en haar plan werd stopgezet. Een plotse stem achter haar liet van zich horen, waardoor haar tenen een beetje krom gingen staan. “Prinsés?” Wow, kots? Spraken ze elke chick hier zo aan? En daar gaven ze vrijwillig hun geld voor uit? En dan noemde men háár vreemd! Maar dat was niet het punt waar haar meeste ergernis naartoe ging. Ze werd vriendelijk verzocht om weg te gaan en dan weer over een halfuur terug te keren. Fucking, wat? Nee, gewoon nee. Nee, ze zou niet een halfuurtje gaan lopen niksen, om vervolgens terug te komen in een volle gang. Ze vond het eigenlijk wel prima dat ze te vroeg was, dat scheelde wachten achter een stel van die giebelhoeren.
“Sorry Mario, maar je prinses zit in een ander kasteel. Het meisje draaide zich naar de persoon om, klaar om meneer de chagrijn de volle laag te geven. Met een glimlach die zelfverzekerdheid uitschreeuwde sloeg het meisje haar armen sassy over elkaar heen, heupen iets naar rechts gekanteld. Maar toen ze zag wie de persoon in kwestie was, verzachtte haar passiefagressieve houding wat en liet het meisje haar schouders weer wat hangen. “Nee maar.” Haar zelfverzekerde glimlach keerde weer terug, maar deze keer was hij wat vriendelijker opgesteld. “En ook nog in pák! Color me fucking impressed.” Die Ludwig, van alle personen die ze kon tegen komen. En van alle personen die bij een hostclub konden gaan werken, wauw!
Shadowcrawler, je zou beter moeten weten! Ik ben niet één van je prinsesjes, maar je mag me wel aanspreken als ridder?” Met trage stappen begon het meisje met de afstand tussen haar en host Ludwig (wie had dat ooit kunnen bedenken?) te overbruggen, terwijl ze ondertussen gewoon verder praatte. “Ik kwam hier om wat draken af te maken, maar ze hebben hun koppen nog niet laten zien. Je kent ze vast wel! Eentje is donkergekleurd en brult altijd als een kribbige, ouwe vrouw. De ander is wit en lijkt onschuldiger, maar is stiekem wel een klein duiveltje die nog het meest van goudstukken houdt. En de laatste is rood en gewoon strontvervelend. Enig idee wanneer de wilde beesten zich hier aan zullen melden? Dan weet ik hoe lang mijn derrière één van jullie banken bezet zal houden.” Want no fucking way dat ze weg zou gaan. Ze mocht dan misschien wat vriendelijker naar hem zijn, dat betekende niet dat haar hele instelling was veranderd. “Want je dacht toch zeker niet dat ik een halfuur uit m’n neus ga vreten tot ik eindelijk terug mag komen naar een volle kamer, hmm?” Op zo een anderhalve meter afstand bleef het meisje stilstaan, armen nog altijd over elkaar geslagen. Een klein beetje bukte ze voorover, waarbij ze haar meest charmante glimlach opzette en haar hoofd een klein beetje draaide. “Of wel soms?”



So I'll sing it loud In the silence And give the best of me Till its alright But not over I will find fight Like a soldier coming home In the silence But I have never felt so free The futures so bright This is our time Imma live it how I  dream
Profiel bekijken



http://i61.tinypic.com/35hlfl1.jpg

17
Vuur

Student


vr jun 05, 2015 1:16 pm
+

━━ ANTHEM OF THE LONELY  ━━

Enkele seconden passeren terwijl hij in zijn halve buiging staat, hopend dat het individu genegen was om de zaal te verlaten. Hij kon haar moeilijk forceren tenslotte, dat zou het hele Host idee een beetje om zeep helpen. Hij zou de headings in de schoolkrant al zien staan: 'Host Ludwig Will Kresnik sleept hardhandig 'prinses' uit kamer.' Dan was er niet veel meer over dan dat de volgende heading: 'Host club tot een einde?' zou zijn bedenkt hij zich sober. Roddels verspreiden zich sneller dan vuur tenslotte. Nee, hij behoorde 'geduldig' te wachten op een antwoord van eens soort. Het oh zo bekende maar momenteel onbekende meisje haar stem schiet een toonhoogte omhoog bij het horen van het standaard koosnaampje wat hier gebruikt werd. ''Tenzij je iets anders prefereert is dat hoe we onze klanten hier aanspreken.'' zegt Ludwig met een flauwe glimlach. Hij was er zelf ook niet gek op, maar gebleken heeft dat de meisjes hier op Rikka high diep vanbinnen allemaal een prins op het witte paard willen, en daarbij zelf niet eens als prinses maar als koningin behandeld willen worden. Haar retorsie ontvangt Ludwig met eenzelfde glimlach als voorheen waarbij hij knikt. ''Mario zou elke dag zijn Peach verlaten voor een moment met de prinsessen hier op Rikka High.'' spreekt Ludwig als een getrainde robot, gespecialiseerd in 'charmante' zinnetjes waar je tenen van omkrullen. Pff, waar deed hij eigenlijk nog moeite voor? Het meisje stond duidelijk niet op het punt om de kamer te verlaten, zijn rug deed pijn dankzij de ongemakkelijke houding en zijn humeur werd er alles behalve beter op. Whatever, ze doet maar.

En met die laatste gedachten in zijn achterhoofd komt hij met zijn bovenlichaam overeind, glimlach verdwenen en een 360 graden attitude change. Het is dan, dat hij ook pas voor de eerste keer écht het meisje aankijkt met zijn groen-gelige ogen en haar herkent als een bekende. Aislin. Schiet er razendsnel door hem heen, waarbij op zijn gezicht een kort vlaag van verrassing gemengd met schaamte op display staat. Hij wrijft met een hand door zijn halflange haren heen en luistert met een neutrale blik naar haar woorden. ''Wie had gedacht jou hier te treffen. Ik had je niet als passend binnen déze scene gezien.'' zegt hij sober, armen over elkaar heen geslagen en duidelijk nog altijd met het verkeerde been uit bed gevallenstapt. Ludwig strijkt met het topje van zijn vinger kort langs zijn pak heen waar ze op de een of andere manier van onder de indruk was. ''Het is slechts een vorm van poppenkast, maar dan een die daadwerkelijk klanten trekt.'' zegt hij, de situatie voorziend van uitleg. Aislin haar aanwezigheid deed zijn stemming opbeuren, hoewel dat van de buitenkant nog niet echt te zien was. Ergens schaamde hij zich voor zijn gedrag van eerder en tevens van zijn hele look en bijbehorende gedragingen. Dat hij haar een prinses genoemd had wordt er, natuurlijk, nog een keer ingewreven. Onbewust brengt het een glimlach op zijn gezicht, waardoor de rest van zijn lichaam in een keer ook lijken te ontspannen. Ridder? bedenkt hij zich verrast terwijl hij opmerkt hoe ze langzaam maar zeker dichterbij komt 'gekropen'. Nee, ze was geen ridder, niet in zijn ogen althans. Ondanks dat veel woorden op zijn tong liggen, besluit hij niets te zeggen en haar rustig haar verhaal af te laten maken. Klaarblijkelijk had ook zij veel te zeggen.

Meer dan dat het echt iets voor hemzelf bedoeld was, ging haar antropomorfische verhaal over haar vrienden. Ludwig zucht en passeert haar zijdelings, koers gezet voor de achterkant van de host club. ''Hero, Allen en Isa zullen waarschijnlijk binnen de kortste keren komen aan gedrupt. De host club's activiteiten beginnen, zoals ik gezegd had, namelijk over een half uur.'' zegt Ludwig met een flauwe glimlach over zijn schouder heen. "Ik wist niet dat je bevriend was met hen?'' zegt hij slaperig. Figures. Bedenkt hij zich glimlachend als een schaap. ''Ah. Je koninklijke derrière mag plaats nemen waar deze dat wil.'' maakt hij duidelijk, indicerend dat ze niet de zaal hoef te verlaten. Niet dat dat überhaupt een mogelijkheid zou zijn, ze is nu niet direct het type wat zich zomaar de deur laat wijzen.'' bedenkt hij zich fronsend. Ludwig schud zijn hoofd op haar vraag en haalt zijn schouders op. ''Het is niet alsof ik je koppige zelf op de een of andere manier kán verwijderen...'' zegt hij een tikkeltje speels, dezelfde houding aannemend als zijzelf. ''Of wel soms?'' vraagt hij haar met een van zijn fake arsenaal aan glimlachjes. Kort erna leunt hij weer van haar weg en glimlacht hij even oprecht. nu ze er toch was... ''Honger? Dorst? Kan ik je helpen?'' vraagt hij op een speelse en overdreven manier terwijl hij zich naar het 'buffet' baant van de host club. Hij zou zometeen aan de slag gaan met het bakken van de verse cakes en koekjes zodat ook de eerste lading van prinsessen een 'heerlijk' koekje bij de thee kon nuttigen.

Terwijl hij bezig is met voor zichzelf water in te schenken en met zijn rug naar Aislin toe staat zucht hij diep, voor een moment niet wetend wat hij moest zeggen of doen. '' Voor een moment herkende ik je niet... Aangezien ik je alleen nog maar 's nachts gezien heb.'' zegt hij grijnzend, en niet helemaal eerlijk. Hij was te chagrijnig geweest om echt aandacht te spenderen aan wie er was, toen hij eenmaal keek wist hij meteen dat het Aislin was. Zo'n... persoon vergeet je niet zomaar tenslotte bedenkt hij zich terwijl hij de waterkoker vult met water en opzet. Misschien een tikkeltje ongemakkelijk draait hij zich weer naar haar toe en knikt hij naar ergens in de kamer. ''Wat vind je er van? De host club?'' hij was niet oprecht oprecht benieuwd naar haar mening, maar het vulde in ieder geval wat gespreksopeningen en hield het gesprek gaande. ''Niet jou... cup of tea?'' vraagt hij, terwijl hij een slok van zijn water neemt, leunend tegen de buffettafel.




Profiel bekijken



http://i57.tinypic.com/2zzqpg8.png

17 hele jaren~
Negatief
Lucht

Administrator


di jun 09, 2015 9:05 pm

We were the Kings and Queens


OF THE EAST COAST VILLAGE STREETS, WITH AN AIR OF CONFIDENCE AND GRASS STAINED KNEES

Op sommige momenten zou je toch bijna beginnen te denken dat er weldegelijk iets als het lot bestaat. Op die momenten dat het gewoon té toevallig leek dat je iemand tegen het lijf liep, want zeg nou zelf; hoe groot was de kans? Hoe groot was de kans geweest dat Ludwig, een jongen waar Aislin stiekem nog niet een al te duidelijk beeld van had gekregen tijdens hun nachtelijke keukenbezoekjes, zo een soort club bij zou wonen? Niet dat het meisje zich echt gestort had op die club, het kon haar niet erg veel schelen, maar toch. Momenten als deze vond ze dan toch wel weer grappig. Hij had haar in elk geval verrast, die mysterieuze gozer. Zo leerde je nog eens iemand kennen!
Of nou ja, leren kennen, ongeveer. Iemand die bij zo een club werkte liet naar haar idee nou niet echt zijn ware ik zien. Als ze al die zwijmelverhaaltjes tenminste moest geloven. Geen man op de wereld die op die manier vrijwillig elk meisje op die manier aansprak en zo zijn geduld met iedereen wist te behouden. Zo goedgelovig was ze dan ook weer niet. Zeker niet als ze keek naar het stel bekenden die zich ook hadden aangemeld bij de club. Die hielden haar echt niet zomaar voor de gek.

Maar goed, Ludwig was hier, zij was hier en ze zou hier ook blijven. Ondanks dat hij eerst niet zo gecharmeerd leek te zijn van haar standpunt, was die houding wel wat veranderd nadat ze elkaar hadden herkend. Gelukkig maar, scheelde een hoop gescheld, drama en misschien zelfs klappen. En Ludwig leek zich dat ook te realiseren. Ach, hij kende haar te goed! “Nou ja, van mij mag je een poging wagen om me weg te bonjouren, maar ik zou het zonde vinden als er dan bloed op je mooie pak komt, dat zou de poppenkast een beetje om zeep helpen. En het staat je juist zo goed zonder bloed erop. Straks krijg ik er nog spijt van dat ik zo een knappe jonge heb beschadigd. Dus nee, die uitdaging kan je maar beter niet aangaan. Tenzij je echt heel graag wilt dat ik je naar de ziekenzaal draag. Maar dat mag je ook wel gewoon vragen, hoor. Deze ridder maakt geen onderscheid tussen prins óf prinses.” Met haar handen in haar heupen ging het meisje triomfantelijk weer recht staan, uitdagende glimlach op haar gezicht stralend. Juist, er bestond ook iets als teveel zekerheid. “Maar wel bedankt, Luddie, fijn dat ik toch mag blijven.” Zo, was ze toch nog een beetje beleefd tegen hem geweest.
Met een huppeltje in haar pas ging Aislin hem achterna, maar toen ze vlakbij één van de banken kwam, week ze af. Die kussens zagen er toch verdomde comfortabel uit, dus ze zou wel gek zijn als ze geen gebruik zou maken van deze mogelijkheid. Met een plof kwam het meisje neer op de zachte kussens, waarbij ze haar best deed om zoveel mogelijk ruimte in te nemen. Misschien was het toch niet zo slecht dat ze te vroeg was gekomen. En ondertussen kreeg ze ook nog eens service. Toe maar, rust, zachte stoelen, alle ruimte van de wereld, service, het was bijna alsof ze VIP was! “Ach, als je toch bezig bent. Ik heb gehoord dat de dudes niet de enige lekkere dingen hier zijn,” sprak het meisje lacherig. “Dus die cake van hier wil ik graag uitproberen, om dat in eigen persoon maar eens te testen.” Waarom ook niet, als ze hier toch was?

Er volgde een korte, misschien wat ongemakkelijke stilte, hoewel hij te kort was voor Aislin om op te merken. Die was te druk bezig met genieten van haar huidige positie. Nou, als die cake zo goed smaakte als deze bank zat, zou ze wel vaker langs komen. Wat geschrokken (of misschien is verbaasd een betere woordkeuze) kwam het meisje dan ook ietsjes overeind toen er plots weer tegen haar gesproken werd. Alsof ze vergeten was dat er nog iemand met haar in de kamer was. “Das waar ook, we zien elkaar voor het eerst in het goede licht,” grijnsde het meisje. “Nou, neem het ervan, sla het allemaal goed in je op, kijken kost niks!” Haar hoofd werd iets naar achteren gekanteld en haar armen spreidde zich weid, waarna haar borst iets naar voren werd gestoken. Alsof ze zichzelf als een kunstwerk tentoon stelde ging het meisje wat rechter zitten, want er was natuurlijk heel wat te zien, kuch kuch.
Haar lippen tuitte zich lichtelijk bij zijn volgende vraag, terwijl Aislin de kamer wat observerender bekeek. Het was niet alsof het er verkeerd uit zag of zo, maar hij zei het zelf al, het was niet haar cup of tea. “Niet echt nee, ik ben niet zo een smelter. Ik hoef geen kleffe complimentjes van een jonge die me niet eens kent, ik hou het liever op eerlijkheid.” Bam, keihard. Misschien waren haar woorden wat direct. Maar het was niet haar ding, dat schatte hij zelf ook al in als ze zijn toon moest geloven, dus waarom het niet extra duidelijk maken? “En ik pas toch niet tussen al die figuren? Dat is bijna alsof je een asbak van klei tussen een stel porseleinen poppen zet; het past voor geen meter!” Wat een voorbeeld om jezelf mee te vergelijken. “Maar ja, niet alles kan je ding zijn. Misschien als de hosts wat anders ingesteld zouden zijn en random dingen zouden vertellen, of gekke vragen zouden stellen. Dingen als eh… ‘Wat voor een behang heb je in je kamer hangen?’ ‘Wat voor een soort boom zou jij zijn.’ Ehm… ‘Stel; je vindt 100 euro, waar zou je het dan aan uitgeven?’ ‘Wat is je favoriete woord,’ weet ik veel, zulk soort vragen. Ik vind zulk soort conversaties een stuk interessanter dan “hoe was je dag prinses of “wat is je sterrenbeeld”. Ergens vind ik die rare vragen echter dan de standaard complimentjes en voor de hand liggende opmerkingen over hoe geweldig iedereen gevonden wordt. Maar ieder zo zijn ding, toch?” Met een klein sprongetje kwam het meisje van de bank af, om met haar armen over elkaar geslagen de ruimte wat beter te kunnen bekijken. “Of zijn de verhalen die ik heb gehoord slechts een fractie van wat de host club in huis heeft en heb ik enkel de zoetsappige delen opgepikt?” Die typische, uitdagende grijns kwam weer terug op haar lippen. “Heeft host Ludwig stiekem, buiten zijn goede looks, een secret service ergens in een kelder, waar alleen speciale klantjes vanaf mogen weten?” Haar uitdagende blik ging wat verder toen ze opnieuw naar hem toe kroop met trage passen, waarbij ze haar heupen duidelijk van links, naar rechts bewoog, armen nog steeds over elkaar geslagen. “Is dat hoe hij dagelijks zoveel klanten naar binnen weet te slepen?” Benieuwd wat hij daarop te zeggen had.



So I'll sing it loud In the silence And give the best of me Till its alright But not over I will find fight Like a soldier coming home In the silence But I have never felt so free The futures so bright This is our time Imma live it how I  dream
Profiel bekijken





Gesponsorde inhoud


 Soortgelijke onderwerpen
-
» [RPG] Bird of prey
» fly like a bird
» Amelie - Angel of Refuse