Een zelf verzonnen wereld waar men de beschikking heeft over één van de vier elementen.
 

Welkom GUEST!
USERNAME
PASSWORD
Log me automatisch in bij elk bezoek: 
:: Ik ben mijn wachtwoord vergeten

Navigation

Season

Herfst
[ 8 tot 17°C ]

De herfst staat weer voor de deur en heeft scherpe winden en koude temperaturen met zich meegebracht, maar een mooie herfstdag is geen bijster zeldzaam fenomeen. De bladeren aan de bomen kleuren langzaam rood en bruin en door regelmatige regenbuien zijn er overal regenplassen te vinden.

Events

New Layout

ATF heeft een nieuwe layout, waarbij een aantal nieuwe functies zijn toegevoegd en aangepast. Klik op de volgende link om alle informatie over de nieuwe layout te kunnen lezen!

[ LINK ]


Carry on, my Wayward Son [ OPEN ]




http://i61.tinypic.com/35hlfl1.jpg

16
Aarde
avatar
Student


za mei 23, 2015 9:38 pm
Het was allemaal zo schoon. Zo helder en glad en wit en niet stoffig schoon. En hij was niet schoon. Sam wilde wegkruipen in zijn eigen kleding, nee, in de stoel van zijn trein, want z'n kleding zag er in zijn gedachten zo net zo smerig en armzalig uit als hij zich voelde.

Dus de jongen zakte nog verder onderuit in zijn treinstoel, hopende dat er nu echt snel een einde aan deze treinreis zou komen. Hij was het zat. Hij was het gereis zat, en het gestaar van het meisje tegenover hem, en het niet-op-dingen kunnen tikken met de zes vingers die hij nog had, en hij was nog een heleboel meer dingen zat.
Sam was moe en hij was nerveus en hij hoorde hier helemaal niet. Verdomme, hij hoorde hier niet, hij had geen reden om hier te zijn. Die reden was er ooit geweest, maar nu, met zijn mankementen, was het helemaal niet meer nodig dat hij naar de school afreisde.
Afwezig balde hij zijn handen (met vingerloze handschonen, in zijn broekzakken verborgen) tot nutteloze vuisten. Hij wilde hier zijn, maar hij hoorde hier niet.

Althans, dat was wat hij zelf vond.
Rikka High vond hem goed genoeg, hadden ze laten blijken - ze hadden zijn beurs omgezet van een muziek naar een element-georiënteerde bijdrage, dus hij had iets goed gedaan. Maar voor Sam maakte dat weinig goed. Hij hoorde nog steeds niet hier, met woestijnzand onder zijn nagels en longen gevuld met stof en as.
Terug kon hij echter niet meer, dus hij zat vast.
De trein kwam langzaam tot een halt, en na de schok die altijd kwam bij het stoppen van treinen (de eerste keer dat Sam het meemaakte was hij mild in paniek geraakt) stonden zijn medepassagiers op, pakten hun spullen en stroomden ze naar buiten.

Het duurde even voordat Sam hetzelfde deed; sterker nog, een conducteur moest hem aansporen om op te staan - deze trein ging door voor een controle, of hij alsjeblieft het treinstelsel kon verlaten. Ja, dat kon hij wel, en deed hij ook, samen met zijn twee weekendtassen en onweershumeur.
Het station waar hij op terecht kwam toen hij de trein uitstapte, was verrassend klein, maar het was nog steeds groot (en zeker druk) genoeg om de jongen in de war te brengen. Verloren keek het joch om zich heen.

Wacht - waar moest hij ook alweer naartoe?
Profiel bekijken



http://i61.tinypic.com/35hlfl1.jpg

16
Aarde
avatar
Student


zo mei 24, 2015 12:45 pm
Haar punten waren geweldig geweest, haar inzet was perfect, maar alleen haar attitude moest beter. Toch had ze van de directrice -na een preek wel te verstaan- toestemming gekregen om naar huis te reizen. Het had haar goed gedaan om haar familie te zien, die er duidelijk wat beter doorvoed uitzagen door het maandelijkse geld dat ze op stuurde. Haar hart was gesmolten toen ze hoorde dat haar broer -als een echte Robin Hood- een deel van het geld gebruikte om de nog armere kinderen te voeden. Hierdoor werd hij als een held gezien in de straten van Cenarion, iets waar dit arme straatkind niet trotser van kon worden. Wolf had veel bekijks getrokken van de jongere kinderen in de buurt en blaffend had hij met hun zitten spelen, terwijl zijn baasje naar de verhalen van haar ouders luisterde. Er was ook verontrustend nieuws geweest, aangezien haar nonkel het blijkbaar niet zo goed deed. Zijn gezondheid ging zienderogen achter uit en zijn vrouw -haar tante dus- kon het medicijn dat ze nodig hadden niet betalen. Dit was dan ook haar kopzorg geweest tijdens de treinreis terug.

Getallen vlogen door haar gedachten toen ze aan het bereken was hoelang haar nonkel nog te leven had zonder medicijn en hoelang zij nodig had om het geld bij aan te sprokkelen. Haar conclusie was dat -zelfs als ze nog drie extra baantjes pakte- ze het geld nooit op tijd had. Een donkerharige jongen in de cabine naast hem zag er behoorlijk gespannen uit en zoals Cat had hij ook niet de beste kleren aan -niet dat de brunette veel om haar uiterlijk gaf. Kort vlogen haar ogen over deze heen, tot ze door had dat ze onbeleefd was en ze maar weer uit het raam staarde.

Wolf piepte angstig toen de trein tot stilstand kwam en loom begon het meisje aan het verzamelen van haar spullen. Het duurde even -zeker op haar tempo- voor ze alles gevonden had. Een vest lag zielig onder haar treinstoel, haar koffers waren ergens aan de kant geschoven en Wolf's halsband was op wonderlijke wijze verdwenen. Een conducteur kwam de jongen in de cabine aansporen om te gaan en gaf het meisje een afkeurende blik, toen deze met haar handen vol boeken -die ze dringend moest leren voor school- haar stoel probeerde uit te komen. De puppy trippelde vrolijk achter haar aan en met haar ogen op de stapel boeken in haar armen gefixeerd stapte ze uit. Alleen had ze niet verwacht dat er plots iemand zin had om midden op het perron stil te blijven staan en pardoes botste ze dan ook tegen hem op. "Shit." Schold ze, toen haar schoolboeken alle kanten op rolde. Ze moest goede punten halen voor haar thuisfront en dat ging niet lukken als haar boeken helemaal gehavend waren, plus ze had het geld gewoon niet om nieuwe te betalen. De persoon waar ze tegen op gebotst was, bleek de jongen uit de trein te zijn en lichtjes verontschuldigend begon ze grommend aan het verzamelen van haar stapel.


Profiel bekijken



http://i58.tinypic.com/33emrsy.png

17 jaar
Positief
Geen
avatar
Student


di jun 09, 2015 10:09 pm




In hoeverre ging Tiff hiernaartoe voor de reden die ze haar moeder had gegeven; educatie? Mwah, het was niet een complete leugen geweest. Maar de volledige waarheid had ze er ook niet mee gesproken. Maar dat gesprek boeide niet meer het moment dat haar treinkaartje aangeschaft was. Alles wat gezegd was maakte niks meer uit nadat Tiff in de eerste trein was geklommen en ze met elke passerende seconde verder bij huis vandaan sprintte. Wat haar moeder vond kon haar vanaf dat moment helemaal niks meer doen; ze was vrij. Voor zover. De roodharige had in elk geval haar zin gekregen hierin, dus dat was overwinning genoeg.
Met slechts één gevulde sporttas had het meisje zich stierlijk lopen vervelen tijdens die lange rit. Niks te doen, het uitzicht begon na zoveel tijd ook wel te vervelen, boeken weigerde ze te lezen en de binnenkant van haar sporttas onderzoeken zorgde ook voor slechts minimaal vermaak. De roodharige had zich verheugd op de tocht, maar die pokkentreinreis mocht zo langzamerhand wel eens ophouden. De overstap had ervoor gezorgd dat Tiff weer wat nieuwe dingen had om zich op te focussen, maar toen ze eenmaal weer in de volgende trein zat geparkeerd, begon de verveling weer helemaal opnieuw. Wat een schjitreis!

Uit de pure verveling was de roodharige half in slaap gevallen. Het soort slaap waar je niet van kan genieten en wat ervoor zorgt dat je alleen maar chagrijniger wakker wordt. Maar op dat bewuste moment was het beter dan je doodvervelen en je eigen haren uit je kop trekken van ergernis.
De schok van de stoppende trein was niet genoeg om Tiff uit haar bescheiden sluimer te wekken. Een pissige conducteur die de laatste paar passagiers de weg naar buiten wees, was echter meer dan genoeg. Kribbig (zoals al voorspeld was) en met een blik vol onweer nam Tiff haar sporttas mee naar buiten, waar haar humeur misschien wat op gekrikt zou worden door de frisse lucht.
Maar nee, dat gebeurde niet.

Een stelletje mogolen bleef vlak voor haar stilstaan, zonder iets van een vorm van waarschuwing te geven. Bijna botste Tiff tegen het wijf dat voor haar liep aan, waardoor haar humeur er niet veel beter op werd. En allemaal door dat joch voor hen. Ugh, stelletje koters.
“Hé eh, Timmy Twijfelaar, Barbie deluxe,” o jee, daar kwam het. “Een béétje vaart, turdblossoms. Wat minder mierenneukerij zou jullie vast goeddoen.” Tijdverspillen had ze vandaag al genoeg gedaan, kom op zeg. Het was hier te druk voor op het perron en zij was hier te aangebrand voor. En met zo een soort bui ging ze alleen maar opzoek naar ruzie. “Of moet ik jullie kinders optillen, gezien jullie nog niet klaar zijn voor de grote wereld zonder mams en paps om jullie handje vast te houden?”



Profiel bekijken





Gesponsorde inhoud


 Soortgelijke onderwerpen
-
» Damn umbrella.. {OPEN}
» Woud spreuken opzoeken.
» Naptime~[Open]
» Linn's Setjes {{Open!}}
» | Open || So why care for these petty obsessions? |