Een zelf verzonnen wereld waar men de beschikking heeft over één van de vier elementen.
 

Welkom GUEST!
USERNAME
PASSWORD
Log me automatisch in bij elk bezoek: 
:: Ik ben mijn wachtwoord vergeten

Navigation

Season

Herfst
[ 8 tot 17°C ]

De herfst staat weer voor de deur en heeft scherpe winden en koude temperaturen met zich meegebracht, maar een mooie herfstdag is geen bijster zeldzaam fenomeen. De bladeren aan de bomen kleuren langzaam rood en bruin en door regelmatige regenbuien zijn er overal regenplassen te vinden.

Events

New Layout

ATF heeft een nieuwe layout, waarbij een aantal nieuwe functies zijn toegevoegd en aangepast. Klik op de volgende link om alle informatie over de nieuwe layout te kunnen lezen!

[ LINK ]


Think Fast [Asher]




http://i63.tinypic.com/2wg9c8g.png

17 jaar
Negatief
Lucht
avatar
Student


di mei 12, 2015 7:31 pm
Het was midden op de dag en nog best een fatsoenlijke temperatuur. Wren had met iemand afgesproken om te gaan frisbeeën op het gras naast de renbaan, maar ze was vergeten hoe laat ze er had moeten zijn. Dus had ze zichzelf - onwetend dat ze een uur te vroeg zou zijn - in haar sportkleding gehesen en was ze nu met de frisbee aangekomen op het grasveldje. Eenmaal daar, was er niemand. Okay, dan had ze de tijd wat verkeerd ingeschat. Wren zuchtte en keek om zich heen. Ze kon nog wel even wachten, toch?
Na een minuut of tien zuchtte het meisje nog eens diep en ze keek naast de zon, alsof de stand haar iets zou vertellen. Niet dat ze er ook maar iets vanaf wist. Waarom duurde dit zolang? Ze kon de tijd niet zo verkeerd gegokt hebben, dus dat kreng mocht er wel eens zijn! En als ze hier kwam, zou Wren haar eens flink uitkafferen en haar vertellen wat ze ervan vond als Astrals te laat kwamen! Ach ja, er was een reden dat Wren niet zoveel vrienden had.

Na nog tien minuten stond Wren op van de plek waar ze zich lusteloos neer had laten vallen. Dit ging ook niet werken. Ze wilde echter ook niet terug naar de slaapzalen; ze had daar immers ook niets te doen, behalve wat nutteloos huiswerk. Als ze haar uitstelgedrag een beetje vol wilde houden, moest ze hier blijven. De blauwharige keek een moment om zich heen, maar kon nog niemand zien. Nou. Ja. Dan, eh, dan frisbeede ze wel met zichzelf! Puh, dat was ook leuk! Kon ze gelijk haar luchtsturing wat verbeteren.
Wren pleurde dus de frisbee een eind de lucht in en rende erachteraan, om hem weer te vangen. Jeez. Dit was vermoeiend! En ze was nog maar net begonnen. Maar puh, rot op met je zwaartekracht en frictie en luchtwrijving en alles wat het hier op Dünya moeilijker maakte om te rennen. Haar kreeg je niet klein!

Nogmaals gooide ze de frisbee en rende er weer achteraan. Dit herhaalde zich zo een paar keer, tot Wren besloot dat dit ding vast ook wel als een frisbee kon functioneren. Ze gaf er een enorme zwieper aan en het ding vloog een eind weg; wow! Het meisje keek met grote ogen het ding na en begon er toen achteraan te rennen. Was ze zo sterk? Nee, natuurlijk was het geen windvlaag, houd toch op. Als die frisbee nu een beetje mee zou werken, zou hij zometeen weer netjes terugvliegen in haar handen. Tenminste, dat was hoe boemerangs werkten, toch?
Ze keek echter nog wat geschokter toen ze ineens zag dat er een persoon dichterbij kwam en dat de frisbee wel heel dicht bij die persoon in de buurt kwam. Oeps. Dat was vast niet de manier om vrienden te maken. 'Denk snel!' riep Wren tegen de persoon, in de hoop dat het zou voldoen als waarschuwing. En misschien ook niet, maar zoveel kon dat haar ook niet schelen. Ze probeerde nog wat harder te rennen en haastte zich naar haar frisbee toe. 'Eh.. sorry?' vroeg ze, niet helemaal zeker van de schade die ze gedaan had. Misschien was het wel niet zo erg en hoefde ze helemaal nergens haar excuses voor aan te bieden. Ach, de persoon had al geluk dat ze in een redelijk goede bui was, op het bailen van het meisje eerder na. Anders had ze hem niet eens gewaarschuwd voor het incoming danger!



"Hands UP like a Rollercoaster
This love is taking over!"
<3 Credits to Ani
Profiel bekijken



http://i61.tinypic.com/35hlfl1.jpg

16 jaar
Geen
avatar
Student


wo mei 13, 2015 4:13 am
think fast +
Asher
Tientallen sterren van allerlei formaten, een grote halve maan en enkele planeten bedekken het plafond en de muren van mijn deel van de kamer. Als je goed kijkt, kun je het plakbolletje tussen het plastic en de muren zien, bedenk ik me terwijl ik op mijn rug op mijn bed lig. Ik schuifel een beetje op het matras en leg mijn rechterhand onder mijn hoofd. Ooit, toen ik nog jonger was, had ik al deze glow-in-the-dark dingen gekregen van mijn ouders, die hoop hadden dat het zou helpen bij mijn angst in het donker. Dat mocht helaas niet baten, de sterren gaven uiteindelijk net niet genoeg licht. Een nachtlampje in de vorm van een konijn deed uiteindelijk meer de truc. Toch was ik in zekere maten gehecht geraakt aan de oplichtende sterren en had om deze reden de sterren daarom ook meegenomen naar Rikka High. Mijn trouwe konijnen nachtlamp was natuurlijk ook meegegaan, die zou ik voor geen goud durven achterlaten. Wat dat betreft had ik misschien ook wel geluk dat ik nu gewoon met Thys een kamer deelde. Die wist van mijn angsten en was het ook gewend. Ik vroeg me vaagjes af of Astrals accepterend zouden zijn van de vele lichtjes op mijn helft van de kamer als ze met mij hadden moeten delen…

Natuurlijk gaven de sterren op dit moment geen licht, het was tenslotte nog maar middag, waar de zon nog volop deed schijnen. Niet geheel abnormaal voor mij ben ik gewoon wat aan het hangen, lekker lui en languit. Mijn huiswerk is al af, had ik al reeds in de lessen weten te maken en het duurde nog even voor het avondeten was. Lichte verveling bekruipt me, want hoe je het ook wendt of keert, zelfs luieren word op een gegeven moment saai. Ik wend mijn blik van de opplaksterren af door mijn ogen te sluiten. In een zachte zucht blaas ik mijn uit, de lucht genoeg om die ene pluk tussen mijn ogen even te doen opwaaien. Dan open ik mijn ogen terwijl ik overeind schiet, mijn benen nu in kleermakerszit, mijn handen om mijn enkels bevestigd. Ik kan niet ontkennen dat ik lichtjes baalde. Ik had geen idee waar Thys was en dat irriteerde mij. Normaal zou ik hem vragen of hij zin had in een spelletje of iets. Maar helaas. Tijd voor andere ideeën.

In een grote, wilde beweging zwaai ik mijn benen over de rand van het bed, waarvan ik mijzelf opdruk en richting de kamerdeur loop, waar tevens mijn sneakers zich bevinden. Deze schiet ik snel aan voor ik de deur doorloop en mij een weg naar buiten baan, maar niet voor ik mijn tas met polaroid camera mee heb gepakt. In de eerste paar seconden dat ik mij buiten de dormitories bevind, sta ik stil want… Wat nu? Ik had mezelf weten aan te zetten tot beweging maar echt een verder plan had ik niet in gedachten. En tja, ik heb ik dan wel mijn camera meegepakt, maar dat wil niet zeggen dat ik meteen foto’s ga wegschieten van vanalles. Nee, dit soort dingen, voorwerpen, objecten, Astrals, situaties, die moet je maar net tegenkomen.

Na even twijfelen en een vuile blik van een medeleerling (‘Waarom sta je in de ingang te staan?! Loop door!’) pak ik mijn pas op en loop ik richting de renbaan. Geen echte specifieke reden waarom om eerlijk te zijn. Gewoon, want waarom niet? Op mijn weg kom ik enkele andere Astrals tegen die diep met elkaar in conversatie zijn, hetgeen mijn vraag weer doet aanwakkeren waar Thys is. Had hij me vanmorgen iets verteld dat hij ergens heen moest? Mijn gezicht betrokken in concentratie probeer ik mij de ochtend voor de geest te halen. Ik hoor iemand iets roepen. Dan is het alsof het kwartje valt! Maar het is niet het antwoord dat mij binnenvalt. Sterker nog, het is geeneens het kwartje! Het is ik die val, achterover op mijn kont, uit balans geraakt door… iets? Huh? Dan begint mijn voorhoofd te kloppen en lichtjes te branden. Zittend op de grond reik ik met mijn hand naar waar het pijn doet. Geen bloed, maar jeetje, wat deed dat pijn! Zo’n halve meter van mij vandaan zie ik een frisbee liggen. Ah! Dus dat was de boosdoener! Met mijn hand tegen mijn voorhoofd zie ik iemand op mij afrennen. ‘Eh.. Sorry?’ hoor ik haar zeggen als ze eenmaal voor mij halt houd. Dit is de eigenaar van de frisbee, neem ik met haar woorden aan. Een flauwe glimlach vormt zich op mijn gezicht, terwijl ik mezelf tot een staande hijs. “Is niet erg,” zeg ik, mijn hand nog steeds tegen mijn kloppende voorhoofd. Menig persoon was misschien boos op het blauwharige meisje geworden, maar boos worden was niet echt iets wat ik makkelijk deed. Het was tenslotte een ongelukje.. Tenminste, dat hoop ik? Ze zou het toch niet expres hebben gedaan? Nee, zo zijn Astrals niet. Dan herinner mij mijn camera. Shit. Mijn kloppende voorhoofd vergeten gris ik met beide handen naar mijn schoudertas, die ik openklik en meteen het toestel vandaan haal. Het ding lijkt in orde en ik haal opgelucht adem. Daar had ik tenslotte hard voor gespaard. Een oprechte glimlach op mijn gezicht richt ik mijn blik weer op het meisje. “Alles is in orde,” zeg ik, een blije klank in mijn stem. Ik zak door mijn knieën heen en pak de boosaardige frisbee op, die ik vervolgens haar glimlachend toereik.

ugh, sorry als het een beetje meh is.. heb al lang niet meer geschreven... ;\






© fable.


They walked in single file. The entrance to the path was like a sort of arch leading into a gloomy tunnel made by two great trees that leant together, too old and strangled with ivy and hung with lichen to bear more than a few blackened leaves.

The path itself was narrow and wound in and out among the trunks. Soon the light at the gate was like a little bright hole far behind, and the quiet was so deep that their feet seemed to thump along while all the trees leaned over them and listened.

Profiel bekijken



http://i63.tinypic.com/2wg9c8g.png

17 jaar
Negatief
Lucht
avatar
Student


zo mei 17, 2015 9:54 pm
BAM. Astral out. Normaal zou ze wel juichen en vragen of ze hier misschien een medaille voor kon krijgen, maar nu had Wren andere ideeën. Ze had juist een beetje zitten wachten of ze iemand kon strikken die met haar zou frisbeeen in plaats van haar vriendin en nou sloeg ze de eerste die kwam knock out. Dat was nou net niet de bedoeling geweest. Daarom besloot Wren naar hem toe te lopen en haar excuses aan te bieden. Het was echt een ongeluk geweest, dus ja, zo schuldig voelde ze zich niet. Maar de meeste Astrals hadden zoveel behoefte aan een excuses. Ze kon het maar beter doen als ze nog verder tegen hem wilde praten.
De jongen grabbelde naar zijn camera terwijl Wren naar de frisbee zocht. Oh, dat ding zag er duur uit! Wren kon het niet laten opgelucht te zuchten toen de jongen zei dat het allemaal wel leek te werken. Ja, dag, daar had ze geen geld voor. Wren en haar familie waren niet bepaald rijk en dat lag niet alleen aan haar liefde voor uitgaan.

Oh, daar was haar frisbee! De jongen was overeind gekrabbeld en reikte haar het ding aan. Maar in plaats van het aan te pakken keek Wren hem verwachtingsvol aan. 'Hey, het spijt me echt dat ik dat ding tegen je hoofd gekegeld heb,' zei ze nogmaals. 'Ik had je niet gezien! Maar ik sta hier een beetje in mijn eentje, omdat m'n sportmaatje niet op komt dagen. Dus..' Wren keek even naar de frisbee in zijn hand. 'Heb jij zin om mee te doen? Ik zal uitkijken voor je camera!' Het meisje gooide er een - naar haar idee - redelijk overtuigende glimlach achteraan. Daarbij; de jongen zag er wel schattig uit, dus ze had er geen moeite mee om naar hem te lachen. Ze kon wel een beetje misselijk raken van aardige Astrals, maar vandaag was ze in een vrij goede bui. Behalve dan voor de vriendin die niet was gekomen, maar misschien had ze dat probleem nu opgelost!

Het meisje sloeg toen zachtjes tegen haar voorhoofd. 'Wat stom! Ik vergeet me voor te stellen. Ik ben Wren, aangenaam.' Ze fronste even toen ze naar zijn hand keek. Moest ze die nu schudden? Hij had immers de frisbee nog vast. En menselijk contact, bah. Ze voelde heus niet de behoefte alles en iedereen aan te raken, laat maar zitten. Na dit korte, normale contact keek Wren hem weer verwachtingsvol aan. Kom op, ze deed hier zo haar best normaal en rustig te doen, in plaats van haar veel te energieke en onstuurbare zelf. Please? Ja? Alsjeblieft? 'Het hoeft niet lang,' voegde ze er hoopvol aan toe. Misschien moest ze hem een schuldgevoel aanpraten in de hoop dat hij dacht dat hij moest blijven om iets naar haar toe goed te maken? Nee, zou waarschijnlijk niet lukken. Zij had immers die frisbee gegooid. Damn. Dan maar lachen en fingers crossed!



"Hands UP like a Rollercoaster
This love is taking over!"
<3 Credits to Ani
Profiel bekijken





Gesponsorde inhoud