Een zelf verzonnen wereld waar men de beschikking heeft over één van de vier elementen.
 

Welkom GUEST!
USERNAME
PASSWORD
Log me automatisch in bij elk bezoek: 
:: Ik ben mijn wachtwoord vergeten

Navigation

Season

Herfst
[ 8 tot 17°C ]

De herfst staat weer voor de deur en heeft scherpe winden en koude temperaturen met zich meegebracht, maar een mooie herfstdag is geen bijster zeldzaam fenomeen. De bladeren aan de bomen kleuren langzaam rood en bruin en door regelmatige regenbuien zijn er overal regenplassen te vinden.

Events

New Layout

ATF heeft een nieuwe layout, waarbij een aantal nieuwe functies zijn toegevoegd en aangepast. Klik op de volgende link om alle informatie over de nieuwe layout te kunnen lezen!

[ LINK ]


Mrs. Always Right [Tae]




http://i63.tinypic.com/2wg9c8g.png

17 jaar
Negatief
Lucht
avatar
Student


zo mei 10, 2015 10:39 pm
Het was vroeg en ze had verdomme koffie nodig maar de bekertjes waren opgeweest en er was geen stom wicht van het cafetaria geweest om ze bij te vullen en daarbij was haar favoriete smaak op en er was geen hond in de buurt om er wat aan te doen. Bijna briesend van woede stond Wren nu in de rij voor de vruchtensapjes en water. VRUCHTENsapjes. Donder toch op met je vitaminenbom en je gezonde rotzooi, zij wilde koffie. De school wilde dat zij haar dag vol lessen (deels) door zou komen, nou, dan moest er verdorie koffie zijn! En wel NU.
Wren kon zowat op de grond stampen en haar geduld was ook alweer lang vervlogen. Daarom duwde ze twee Astrals opzij die voor de stomme sapjes stonden, pakte er eentje en flikkerde een kan om die naast haar flesje stond. Oeps jammer, eigen schuld en pech. Wren zette het flesje onnodig hard terug op haar dienblad en besloot toen dat ze ook al geen zin meer had om te eten. Hoezo, dag verprutst? Deze school kon er wat van, zeg! Ze stampte naar de plaats waar broodjes en croissantjes lagen en gooide daar wat van op haar bord, zonder te kijken wat ze pakte. Wat maakte het ook nog úit, zelfs rattengif zou ze vandaag naar binnen werken zonder dat ze het doorhad. Haar dag was toch al naar de klote nu er geen koffie was.

De Astrals die wat geïntimideerd raakten gingen opzij en lieten haar netjes doorstampen naar het eetgedeelte van het cafetaria, waar ze aan tafels kon zitten. Maar natuurlijk, natuurlijk was het ontbijttijd en waren er niet zoveel plekken vrij. De tafels zaten al vol met vrolijk kletsende Astrals die fris en fruitig hun bed uit gekomen waren. Nou, voor hen gold hetzelfde als voor dat fruitsapje. Get lost! Wren scande de omgeving en bemerkte nog een vrij plekje, bij iemand die ze zo op het eerste gezicht niet herkende aan tafel. Prima. Ze zou het er wel mee doen hoor, haar hoorde je niet klagen. Niet hardop, in ieder geval.
Ze marcheerde naar het tafeltje toe en gooide haar dienblad zowat neer, waardoor het flesje sap vervaarlijk begon te wanken. 'Ik kom hier zitten,' deelde ze de persoon die er zat mee. Dat was eigenlijk nog een wonder, maar ze had vandaag ook geen zin in Astrals die kwamen zeuren dat ze zomaar ergens ging zitten. Dus deze minimale vorm van sociale interactie kon ze nog wel aan. Net hoor, net.

Wren pakte nu het flesje sap en probeerde het dopje open te krijgen. Probeerde het dopje open te krijgen. Probeerde- verdomme! Ze zette het flesje opnieuw hard terug en staarde ernaar, boos. Waarom. Alles had vandaag een hekel aan haar, ofzo? Hoe was dit eerlijk? Dit was niet hoe karma werkte! Ze probeerde het nog een keer open te krijgen, bleef ermee worstelen. De persoon die tegenover haar zat weigerde ze om hulp te vragen. Dat rotflesje moest zelf maar buigen voor haar, voor grote Wren! Ja, ze ontkende dat 1m54 eigenlijk helemaal niet groot was. In vergelijking met het flesje was ze in ieder geval een reus, dus.. 'GA OPEN,' beval ze het ding, overduidelijk geïrriteerd. Nee hoor, deze dag kon niet erger.

[Eerst Tae graag~]



"Hands UP like a Rollercoaster
This love is taking over!"
<3 Credits to Ani
Profiel bekijken



http://i61.tinypic.com/35hlfl1.jpg

17
Geen
avatar
Student


ma mei 11, 2015 5:43 pm
What doesn't kill you
Makes you wish you were dead

Oh god zij dank was hij van nature een vroege vogel. Tenminste, hij was een vroege vogel wanneer dit niet nodig was. Moest hij iets doen, was er iets belangrijks, tja dan versliep hij zich natuurlijk. Dat was ook niets nieuws, het was een slechte gewoonte die hij maar al te goed kende van zichzelf. Helaas was vandaag zo'n dag dat hij eigenlijk helemaal niet vroeg zijn heerlijke warme bed uit moest, maar toch veel te vroeg zijn ogen opende. Natuurlijk, waarom ook niet. Taeyang zuchtte en wreef nog even in zijn ogen waarna hij slaapdronken zijn bed uitrolde en het eerste de beste shirt aan trok wat hij kon vinden. Snel nog even een hand door zijn haar halen en klaar is kees, hij was helemaal klaar voor de dag, ook al zou die voor hem nog lang niet gebeuren. Natuurlijk Was Tae zo slim geweest niet op de klok te kijken voordat hij zijn bed uitrolde, en duurde het nog ruim drie uur voordat zijn eerste les van start zou gaan. Kon hij eindelijk een keer uitslapen, gebeurde dit. Prachtig, helemaal mooi. Zijn dag kon niet meer stuk.

Heel zinnig was het niet om nog je bed in te kruipen nadat je je al had aangekleed, dus was Taeyang met tegenzin zijn kamer uit gestrompeld op weg naar de kantine, waar er hopelijk een mooi ontbijtje op hem te wachten stond. Yeah sure, kantine voedsel en mooi ontbijtje in één zin samen.. het zou zomaar kunnen dat de roodharige jongen nog half aan het slapen was. Eenmaal aangekomen in de kantine merkte hij dat hij één van de eerste studenten was. Hè, dat was ook voor het eerst. Niet dat hij het erg vond, er was nu genoeg plek om een heerlijk solitair uitziend tafeltje uit te zoeken. Allereerst pakte hij een bekertje met koffie waarna hij er een oke uitziende croissant bij gooide, en niet te vergeten een appel voor zijn dagelijkse vitaminen. Langzamerhand zag hij dat er meer Astrals binnen begonnen te druppelen, dus snelde hij naar een tafeltje waar nog niemand aan zat, en waar hopelijk ook niemand aan zou gaan zitten.

Maar natuurlijk werd zijn rust al snel verstoord door een zeer zeker meisje met blauw haar die niet al te vrolijk aan kwam stormen. Nee, ze was zeker niet vrolijk. De jongen had werkelijk waar geen idee wie ze was, maar hij wist wel dat ze zeker niet geamuseerd was. Ochtendhumeur misschien? Wie weet. 'Ik kom hier zitten,' deelde ze prompt mee. Taeyang zei geen woord maar ging verder met het langzaam oppeuzelen van zijn croissant, ook al had hij niet veel trek. Ja, een gebroken hard deed dat je met je. Bij die gedachte zuchtte hij luid en probeerde die negativiteit uit zijn hoofd te zetten. Man up, Tae. Toen hij echter even later weer op keek naar het kleine meisje, nee ze was niet bepaald lang, kon hij een klein lachje niet onderdrukken. Ze was enorm haar best aan het doen het sapflesje die ze stampend had meegenomen open te krijgen, maar tevergeefs. Dat kleine lachje ontsnapte toch toen het hem doordring dat ze wel heel erg haar best deed. Ach, soms kon een klein beetje interactie geen kwaad. En dus pakte hij het flesje uit haar handen, zonder het eerst te vragen, draaide de dop met gemak open en zette hem weer voor haar neus neer. Zonder iets te zeggen nam hij daarna een slok van zijn koffie, waar zo te proeven net iets te veel melk in zat. "Geen dank, kleine meid." Hij wilde stoer over komen, alsof hij die grote jongen was die alles aan kon. Hij zou dan ook nooit toegeven dat het dopje al een stukje was opengedraaid door de eerdere pogingen van het meisje. "Beetje ochtendhumeur zie ik?" Vroeg hij in een poging toch een beetje een gesprek te beginnen, ook al was dit niet zijn favoriete bezigheid. En dat al helemaal niet zo vroeg in de morgen.





Profiel bekijken



http://i63.tinypic.com/2wg9c8g.png

17 jaar
Negatief
Lucht
avatar
Student


ma mei 11, 2015 9:01 pm
VER-DOMME. Wren kon wel iemand neerslaan en het was maar goed dat ze niet direct aangesproken werd door de jongen tegenover haar. Ze zat aan het flesje te draaien, probeerde zelfs een paar keer de dop eraf te trekken. Maar het mocht allemaal niet baten; het dopje gaf niet mee. Ze negeerde de jongen tegenover haar totaal, had geen boodschap aan hem. Hij had hier vroeg gezeten en had een plekje alleen; good for him, maar nu niet meer. Verder hoefde hij ook geen woord terug te zeggen, want ze zat hier niet voor hem en ze wilde niets met hem te maken hebben. Ze wilde gewoon haar verdomme trieste ontbijt naar binnen werken! Geen koffie, geen niks. Hoe wilde ze daarop overleven? Wren gromde zo ondertussen bijna tegen het flesje en haar ogen spuwden voor. Hoe durfde dit ding haar zo voor schut te zetten? Ze moest en zou haar vitamines nu ook wel hebben. KOM OP!

Ze maakte opnieuw een draaiende beweging met haar hand, maar nu in het luchtledige. Voor een moment maakte haar furieuze uitdrukking plaats voor verbaasde uitdrukking. Had dat flesje nu ook al de benen genomen? Het duurde niet lang voor ze doorhad dat haar grote 'held' tegenover haar het flesje in een handomdraai opende en het weer voor haar neerplantte. Wat. Waarom. Het was niet alsof ze hulp nodig had. Wren keek de jongen geschokt aan, maar die blik veranderde weer snel naar boos toen hij zijn eerste woorden uitte. Kleine meid?! Kom op zeg, als ze wilde stampte ze je zo plat! Lengte was relatief en zo, hij was gewoon te groot gegroeid. Beetje ochtendhumeur?! Wren snoof bijna opnieuw van woede.
Wren stond op en ramde haar handen op de tafel, keek de jongen woest aan. Het jammere was dat ze zo voorovergebogen staand hem recht in zijn ogen kon kijken, terwijl ze eigenlijk op hem neer had willen kijken. 'Eerst moet ik al door dat falende cafetaria en nu DIT! Had je wat, reus op steroïden,' blies ze zowat terug. 'Ik ben NIET klein! Ze hadden jou gewoon tot de knieën in moeten korten, probleem opgelost!' En als hij het zag zitten wilde zij ook wel zijn benen afzagen, no problemo. Ze keek even agressief naar het flesje en zette het toen opzij, voorlopig nog niet van plan eruit te drinken. This fight was on. 'En ik heb jouw hulp helemaal niet nodig, ik testte gewoon hoe goed het dopje vastzat!' Ja hoor, Wren. Tuurlijk. 'EN IK HEB GEEN OCHTENDHUMEUR.' Ja, dat mocht eens goed duidelijk zijn. Wren ging weer zitten, sloeg haar armen over elkaar en keek weg, met haar neus de lucht in. Waarom zei hij dat allemaal, het sloeg helemaal nergens op.

Ze zweeg even, wachtte tot de jongen uit angst weg zou rennen. Natuurlijk verwachtte ze die reactie; zij was zo intimiderend, man, ze kon zich niet voorstellen dat er na dit vertoon überhaupt nog iemand in de kantine zat. Maar sommige Astrals gaven er niet om en sommigen wisten al dat aanvaringen met Wren een hoop geschreeuw en verder niets waren. Af en toe sloeg ze je en hoewel ze best snel was, kon ze in de meeste gevallen toch niet bij je gezicht. Er was dus uiteindelijk niet zoveel te vrezen en daarom had Wren haar ogen ook een moment gesloten; ze leefde graag in haar eigen wereldje.
Langzaam deed ze haar ogen weer open en gluurde toen opzij, keek naar de jongen die ergens een slok van nam. Het walmde. Het rook.. goddelijk. Haar ogen sperden zich wat wijder open en langzaam draaide ze zich weer naar de jongen toe, verwonderd. 'Is dat.. koffie?' Ze wees naar het bekertje, onderdrukte de neiging het meteen weg te grissen. Ze had geen zin om ruzie te maken om thee, kom op zeg. Eerst even afwachten of het wel echt koffie was.



"Hands UP like a Rollercoaster
This love is taking over!"
<3 Credits to Ani
Profiel bekijken





Gesponsorde inhoud