Een zelf verzonnen wereld waar men de beschikking heeft over één van de vier elementen.
 

Welkom GUEST!
USERNAME
PASSWORD
Log me automatisch in bij elk bezoek: 
:: Ik ben mijn wachtwoord vergeten

Navigation

Season

Herfst
[ 8 tot 17°C ]

De herfst staat weer voor de deur en heeft scherpe winden en koude temperaturen met zich meegebracht, maar een mooie herfstdag is geen bijster zeldzaam fenomeen. De bladeren aan de bomen kleuren langzaam rood en bruin en door regelmatige regenbuien zijn er overal regenplassen te vinden.

Events

New Layout

ATF heeft een nieuwe layout, waarbij een aantal nieuwe functies zijn toegevoegd en aangepast. Klik op de volgende link om alle informatie over de nieuwe layout te kunnen lezen!

[ LINK ]


What comes around, goes around.




http://i61.tinypic.com/35hlfl1.jpg

13 jaar
Beiden
Geen

Student


wo mei 06, 2015 5:17 pm
Met een stalen blik staarde ze uit het raampje van de trein, die met een constant ritme zachtjes op en neer wiebelde en als je goed luisterde zacht geklik liet horen, waar de wieltjes met de rails in contact kwamen. De zachte geluidjes en het zachte gewiebel van de trein gaf haar een geruststellend gevoel, iets wat haar nervositeit lichtelijk wist te verminderen. Vandaag zou ze een nieuw hoofdstuk van haar leven openslaan. Ze was op weg naar Rikka High, een school waar ze haar energie misschien meer onder controle zou krijgen en ooit een sterke magiër kon worden. Als je haar dat kon noemen, in ieder geval. Ze was geen bestuurder van een element, ondanks dat beiden van haar ouders en al haar broertjes en zusjes dit wel waren. Nee, zoals enkele anderen in Dünya bezat ze over twee energieën, zowel positief als negatief. Het feit dat ze misschien anders was dan de meesten, gaf haar een redelijk ongemakkelijk gevoel. Ze wist niet hoe ze ermee om moest gaan, het liefst bleef ze namelijk uit de schijnwerpers staan. Zo weinig mogelijk aandacht trekken, dat was hoe Louise nou eenmaal door het leven ging. Helaas was dit niet altijd te vermijden, want in de kleine stam waarin ze was opgegroeid in Elion was ze de enige geweest met beide energieën en alhoewel ze heel erg van haar familie hield, had ze zich er ondanks alles een echt buitenbeentje gevoeld. Diep van binnen probeerde ze optimistisch te zijn over het feit dat ze nu naar school mocht, desondanks dat ze nog maar 13 jaar oud was en pas in November 14 werd. Van het druk maken over haar aankomende nieuwe leven, dreven haar gedachten uiteindelijk weg in een dagdroom over dingen die ze in het echte leven nooit zou durven. Avonturen waar ze alleen maar over kon dromen en er verscheen weliswaar een lichte glimlach op het gelaat van het bruinharige meisje.
Pas toen ze de stem van de conducteur door de trein hoorde galmen, ontwaakte ze weer uit haar dagdroom. De woorden 'Rikku High' kon ze nog, weliswaar met moeite, uit zijn zin uithalen. De brunette sprong meteen op, iets te snel voor haar doen. Ze had niet opgelet en nu moest ze opschieten, of ze zou haar halte nog missen ook. De dame pakte de twee koffers bagage die ze bij zich had en begon stug richting de uitgang te lopen. Gelukkig nog net voordat de twee deuren weer sloten, stond ze buiten op het perron. De warmte die haar meteen verwelkomde overviel haar even. Ze kwam immers van het noorden van Elion af, waar het bijna altijd vrij koud was en waar vaak sneeuw lag. Warmte was ze dus echt niet gewend en de dame moest toegeven dat ze liever het ijskoude klimaat had van Elion dan het weer hier. Ze bedacht zich dat ze het er maar mee moest doen, immers zou ze alleen maar terug naar huis gaan in de vakanties. De reis die ze had moeten afleggen was namelijk vrij lang geweest, omdat de plek waar zij vandaan kwam nogal ver weg lag van Rikku High. Een beetje gedesoriënteerd begon ze met lopen. Ze had zo namelijk een gesprek met het Schoolhoofd gepland staan en daar wilde ze alles behalve laat voor zijn. Haar ouders hadden haar opgevoed dat te laat zijn onbeschoft was en haar strenge opvoeding had ervoor gezorgd dat ze tot op de dag van vandaag nog nooit echt ergens te laat was geweest. Zij was immer meestal altijd degene die tien minuten eerder aankwam en dan nog moest wachten op de rest. Degene die zich er dan aan ging ergeren dat de anderen allemaal een kwartier te laat waren.
Uiteindelijk stond ze voor de immense deuren die haar het gebouw in zouden leiden. Even keek ze omhoog naar het grote gebouw dat nu voor haar stond. Ze moest haar nek helemaal naar achteren trekken om tot boven te kunnen kijken vanuit het punt waar zij stond. Ze mocht dan wel niet zo heel groot zijn, nee ze was eerder vrij klein, maar zo'n groot gebouw had het meisje nog nooit gezien. Haar stam was dan ook altijd vrij klein geweest en ze had niet zo heel veel gereisd, haar ouders konden het immers niet echt veroorloven om vaak weg te gaan van hun stam. Bovendien waren ze nou eenmaal niet zo rijk. Vervolgens, nadat ze een grote hap adem in had genomen en alle moed die ze in zich had bijeen had gespaard, opende ze de deuren om naar binnen te stappen. De zaal ontnam haar adem even en sprakeloos bekeek ze ieder klein detail. Ze moest toegeven dat ze wel hield van de manier waarop het gebouw was ingericht. Toch kon ze niet te lang blijven kijken, ze moest snel de weg vinden naar het kantoor van het schoolhoofd, ze wilde immers niet haar afspraak missen! Ze had geen idee waar ze heen moest en dat gaf haar ergens een heel ongemakkelijk gevoel. Uiteindelijk, gedwongen om niet laat te komen, had ze alle moed bijeen moeten sparen om iemand de weg te vragen naar het kantoor waar het schoolhoofd zich bevond. Nog vrij op tijd had ze de plek gevonden waar het kantoor zich bevond en stond ze nu voor de deur. Even zachtjes zuchtend klopte ze drie keer op de deur, hard genoeg om het aan de andere kant van de deur te kunnen horen. Afwachtend op een antwoord bleef ze voor de deur staan, in de hoop dat de vrouw of man die ze zo meteen zou ontmoeten wel mee zou vallen.

Fealwen


What goes around, comes around
Profiel bekijken



http://i1302.photobucket.com/albums/ag133/MightyCape/A%20Icon%206_zpsovsjkemd.jpg

41
Negatief
Water

Schoolhoofd


wo mei 06, 2015 6:30 pm
Met een kop thee in haar handen zat Fealwen rechtop in haar stoel. Op haar bureau, naar de zijkant, lag een opengeslagen agenda die een afspraak rond deze tijd aangaf. Aan de andere zijkant van het bureau stond een plateautje met een theekan waar nog meer heet water in zat, een bakje met smaken en een extra kopje. Voor haar neus lagen meerdere documenten, bestemd voor de persoon die zij over enkele minuten in haar kantoor verwachtte. De vrouw nam af en toe een slokje thee, terwijl ze haar agenda bekeek voor de afspraken die nog zouden volgen. Voor deze afspraak had ze niet zo gek veel tijd uitgepland; een half uurtje moest genoeg zijn voor een normaal introductiegesprek. Er zat vanzelfsprekend nog wat ruimte tussen deze en de volgende afspraak, omdat je altijd ruimte moest hebben voor uitloop of voorbereiding. Fealwen was een meester in plannen en dat was ook de reden dat ze nu, tien minuten voordat de eigenlijke afspraak zou zijn, klaar zat. Sommigen vonden het je reinste tijdverspilling; die gehele tien minuten deed ze immers niets. Voor Fealwen waren die Astrals gekken; waarom zou je je werk afraffelen als de persoon iets eerder was? Waarom zou je niet de tijd nemen voor voorbereiding? Daarbij waren de minuten rust die ze hier pakte deels haar pauzes, omdat ze het met haar nieuwe baan flink druk had. Niet dat er iemand thuis op haar zat te wachten, dus met overwerken had ze geen probleem.

Nog een slokje, een blik op de klok. Er was nog tijd. Mooi, want ze ergerde zich lichtelijk aan Astrals die te laat kwamen en het was altijd vrij lastig dat niet gelijk te laten blijken. Het kon haar planning in de war schoppen en het was daarnaast ook niet erg beleefd om te laat te komen. Fealwen had zich echter voorgenomen zich geen voorbarige beelden te vormen bij leerlingen en daarom was ze ook niet bepaald benieuwd naar de eerste indruk die mevrouw Hemming op haar zou maken. Het meisje dat ze zometeen verwachtte verdiende dezelfde behandeling als elke andere leerling. Fealwen ging haar gesprekken altijd heel neutraal in en hoewel ze niet immuun was voor de invloed van een eerste indruk, kon ze die effecten vaak wel loshalen van de werkelijkheid. Nee, Fealwen was uiterst zorgvuldig, rationeel en calculerend. Ze kon dan wel koud en intimiderend overkomen, maar het maakte haar geschikt voor het werk dat ze nu deed.

Er werd zachtjes geklopt. De vrouw keek nogmaals op de klok, tevreden dat deze afspraak wel op tijd was. 'Binnen,' meldde ze - hopelijk de goede persoon - achter de deur. Zodra deze binnen was knikte Fealwen haar toe. 'Louise Hemming? Ga alsjeblieft zitten.' Fealwen hoopte dat het meisje netjes genoeg was om de deur achter zich te sluiten. Vaak had ze haar deur open staan, om het inloopkarakter te benadrukken dat nodig was voor de leerlingen. Maar met gesprekken had ze de deur liever dicht, omdat je nooit wist wat er besproken ging worden. Zodra het meisje zat, bood Fealwen haar een kopje thee aan. 'Wil je misschien wat te drinken?' Ze gebaarde naar de theepot en keek het meisje aan. Haar blik was kalm en haar uitdrukking neutraal, er kon geen glimlachje vanaf - wat in het geval van Fealwen alsnog betekende dat het hartstikke goed ging en je niets verpestte. 'Louise, goed dat je er bent. Welkom op Rikka High,' begroette de vrouw daarna het meisje. Hoewel dit gesprek duizend keer hetzelfde was, bleef ze het leuk vinden iedereen apart te helpen en te begroeten. Ze vond het belangrijk al haar leerlingen minstens een keer gezien te hebben. 'De afspraak die ik vandaag met je heb, is een introductiegesprek,' begon Fealwen uit te leggen. 'Ik zal wat informatie geven over de school en de procedures hier en je kan altijd vragen stellen.' Het idee was dat de leerling wat basisinformatie zou krijgen en met alle directe vragen bij haar terecht kon. Als ze eenmaal wisten waar ze moesten overnachten en hoe de roosters werkten, kwam de rest meestal vanzelf.

Fealwen schoof een lessenrooster en een blaadje naar Louise toe. 'Dit eerste zijn de lessen waaraan je deel kan nemen. Leraren hier zullen lessen opstellen en aangeven aan de leerlingen, zodat iedereen zich voor de lessen in kan schrijven. Het is een kwestie van zelf in de gaten houden wanneer er lessen aangekondigd worden, maar dit gebeurt altijd ruim van tevoren.' Ze wachtte even af of Louise dit begrijpelijk genoeg vond. 'Het andere blad bevat de schoolregels. Je kan deze voor jezelf doorlezen, zodat je wat meer bekend raakt met de gewoonten hier. Op de achterkant staat aangegeven in welke slaapzaal je kan overnachten; de slaapzalen zijn apart voor jongens en meisjes en je hebt vijf kamergenoten van ongeveer dezelfde leeftijd.' Fealwen keek toe of het meisje het blad omdraaide en wachtte opnieuw even. 'De rest van de regels hier staan bij de schoolregels, bijvoorbeeld over gewoontes in de lessen en wanneer je naar huis kunt. Als je nog vragen hebt kun je altijd naar mij toe komen of naar één van de leraren. Ook zullen klasgenoten je altijd wel willen helpen.' Fealwen vertelde het allemaal wat droog, maar er was ook niet veel meer te vertellen. De meeste dingen moest je zelf ontdekken.

'Heb je verder nog vragen?' De vrouw keek Louise rustig aan, bleef stil nu ze de basis verteld had. Er waren nog zoveel meer dingen te vertellen over Amabele, Rikka High en alles hier op de school, maar naar haar idee zou ze de leerling daar alleen maar mee vervelen. De meeste leerlingen kwamen niet voor de lol naar het kantoor van het schoolhoofd en ze wist nog niet helemaal hoe Louise hierover dacht. Wel had Fealwen nog een vraag voor haar, aangezien er wat opvallends was aan dit meisje. Ze was dertien. Daar besloot Fealwen nog naar te vragen, op een vriendelijke manier om een kort gesprekje te houden. Pas nadat Louise klaar was met praten, ging Fealwen verder. 'Zeg, Louise, ik wilde jou nog een vraag stellen. Kun je me vertellen hoe je op zo'n jonge leeftijd al hier komt? Het komt niet vaak voor.' Hierbij kon er wel een kleine glimlach vanaf - hoewel zo klein dat je de glimlach zelf eigenlijk niet zag, maar toch wel het effect ervan op jezelf kon merken. Fealwen hoopte dat de vraag zo wat minder intrusief overkwam. Het was niet per se nodig nog wat aan het meisje te vragen, maar Louise was jong en in Fealwens ogen kon het geen kwaad dit meisje wat persoonlijker aan te spreken.


Profiel bekijken



http://i61.tinypic.com/35hlfl1.jpg

13 jaar
Beiden
Geen

Student


wo mei 06, 2015 7:57 pm
Ze was niet goed in dit soort situaties, het ontmoeten van nieuwe Astrals had het kleine meisje altijd al heel eng gevonden. Vrienden maken was dan ook iets dat vrij lastig voor haar was, ze was nou eenmaal geen kletskous en Astrals vonden haar al snel ongezellig of saai - of in ieder geval, dat was wat het meisje over haarzelf dacht. Dat ze op haar dertiende nu naar school moest, in haar eentje nog wel, gaf haar een vrij ongemakkelijk gevoel. Haar ouders hadden er echter op gestaan dat ze haar lessen op Rikku High zou starten dit schooljaar en niet het volgende. Haar krachten waren immers de afgelopen tijd erg veranderd, sterker en meer aanwezig geworden, maar omdat ze er nog nooit echt veel training in had gehad, leek de energie in haar gewoon een eigen leven te leiden. Ze had ze eens een wezen gecreëerd zonder dat ze het zelf gewenst had, toen ze boos was geworden op haar kleine broertje. Emoties konden er dan ook vrij snel voor zorgen dat haar energie erop reageerde en dat moest ze snel onder de controle krijgen. Dat wist de brunette zelf ook vrij goed.
De woorden die haar toestemming gaven om naar binnen te komen werden al snel uitgesproken. Zachtjes haalde ze even diep adem en opende ze de deur. There we go. Ze liet haar roodbruine ogen door de kamer heen vallen toen ze de deur had geopend en in de deuropening stond. Echter duurde het maar een paar seconden, of ze had de deur achter haar rug alweer geopend en naar de stoel liep die duidelijk voor haar bedoeld was om op te zitten. Zachtjes schoof ze de stoel naar achteren en ging er op zitten. Nu nam ze kort de tijd om de vrouw voor haar in haar op te nemen. Louise schatte haar rond de veertig jaar, niet al te oud, maar ook weer niet super jong. Haar gezichtsuitstraling was vrij neutraal en Louise kan er vrij weinig uithalen. Ze kon niet zeggen of de vrouw iets goedkeurde aan haar of juist afkeurde. Geen glimlach, maar ook geen diepe frons. Het maakte haar eigenlijk nog nerveuzer. Ze wilde liever meteen weten waar iets op stond, namelijk. "Hallo mevrouw," Zei ze zachtjes toen ze begroet werd. Van haar kant kwam er nu een zuinige glimlach, meer onzeker hoe ze moest handelen tegenover deze vrouw met zo'n hoge aanzien. Ze had namelijk nog nooit echt gesproken met een baas over iets, haar stam was vrij neutraal qua rangen en veel daarbuiten was ze niet geweest. Je zou haar best wereldvreemd kunnen noemen, want dit alles was vrij nieuw voor haar. De vraag of ze iets te drinken wilde werd al snel haar kant op gekaatst en even keek de brunette naar het tafeltje. Ze kon vrij duidelijk raden dat er warm water in de kan zat, een lichte damp rees de lucht in en de theezakjes die ernaast in een doosje zaten maakten dit nog veel duidelijker. Ze hield wel van een warm drankje, het deed haar denken aan haar oma die haar altijd een kopje thee aanbood na een lange dag in de kou rond te hebben gelopen. De warmte die dan door haar lichaam gleed bij de eerste slok had altijd hemels voor haar aangevoeld. Lichtjes knikte ze. "Ja, graag." Probeerde ze zo beleefd mogelijk te zeggen, want zo was ze immers opgevoed. Ze liet haar blik weer afwijken naar de vrouw aan de andere kant van het bureau. Deze begon aan een uitleg over de school en aandachtig probeerde Louise te luisteren.
Een blaadje werd haar overhandigd en nieuwsgierig wat erop stond pakte ze het op. De vrouw voor haar legde uit dat dit eerste de lessen waren waar ze aan mee zou doen. Leraren zouden lessen ruim van te voren plannen en je kon je ervoor inschrijven, ze verbaasde zich er daarnaast een beetje over hoe vrij deze school wel niet was. Nou ja, zolang ze haar examen haalde was alles goed, niet waar? Ze knikte ondertussen, om haar lessenrooster weer rustig op de tafel neer te leggen en het andere blad in haar handen te nemen. Op de voorkant stonden de regels van de school, die voor zover ze even kon kijken vrij normaal waren. Gewoon de dingen waar ze ook mee was opgevoed, er werd van iedereen gewenst zich fatsoenlijk te kleden, normaal om te gaan met anderen en al die andere dingen die haar moeder haar allang had geleerd. Het blaadje draaide ze uiteindelijk ook nog eens om toen de vrouw erover begon dat er ook nog iets op de achterkant stond, om wat duidelijkheid te verkrijgen in welke slaapzaal ze moest zijn om te slapen en wie zich daar allemaal zouden bevinden. Meiden van haar leeftijd, niet meer dan twee jaar ouder. Wederom knikte ze. De brunette zweeg de hele tijd, haar blik van het blaadje naar de vrouw weer terug naar het blaadje gaan latend, om duidelijk te maken dat ze wel nog aan het luisteren was. Ze had namelijk soms het gevoel dat Astrals de indruk kregen dat ze soms helemaal uitviel en niet meer met de woorden die de ander uitsprak bezig was maar met haar eigen dingen - en alhoewel ze het niet wilde toegeven, kon dat soms nog wel eens gebeuren bij haar. Dagdromen was nou eenmaal niet bepaald iets wat raar was voor haar.
"Nee, bedankt. Alles is tot nu toe duidelijk." Ze besloot het blaadje weer op het bureau te leggen, ze wilde immers geen nervositeit aantonen door er de hele tijd mee te spelen. Het was namelijk een gewoonte van haar om met dingen te spelen die ze in haar handen had, ongestoord van de ene hand naar de andere hand over te laten gaan en het niet eens doorhebbend hoe irritant ze dan wel niet was. Soms kwam ze erachter of kreeg ze het door, maar meestal niet. Daarom had ze zich proberen af te leiden om, als ze niet bewust met iets bezig was, datgene gewoon voor haar neer te leggen en te focussen op iets anders. In dit geval het schoolhoofd dat haar nu een vraag stelde die haar vrijwel meteen in verlegenheid bracht. "Nou ehm.." ze zocht naar de juiste woorden om dit alles uit te leggen, ze wilde namelijk niet meteen teruggestuurd worden door deze vrouw - desondanks dat de kleine glimlach haar misschien ietsjes ten rust stelde. "Mijn moeder meent dat mijn energie het afgelopen jaar erg eh.. gegroeid is." Gadver, nee, dat klonk best dom. Ze was het er niet helemaal mee eens, maar dat kwam waarschijnlijk omdat het meisje vrij bescheiden over haarzelf was. Altijd al geweest. "Als mijn emoties te sterk worden dan kan ik soms de controle erover verliezen en euh, mijn ouders dachten dat een jaar wachten het misschien alleen maar erger zou maken.." zachtjes slikte ze, tot de conclusie komend dat door haar eigen zenuwen haar mond een beetje droog aanvoelde. Waarom vond ze het dan ook zo eng om tegen iemand die haar vrij onbekend was te praten?


What goes around, comes around
Profiel bekijken



http://i1302.photobucket.com/albums/ag133/MightyCape/A%20Icon%206_zpsovsjkemd.jpg

41
Negatief
Water

Schoolhoofd


wo mei 06, 2015 9:53 pm
Misschien was ze wat snel met de uitleg begonnen. Fealwen maakte wel eens de fout op dezelfde verschrikkelijk - onnodig - zakelijke manier te spreken tegen de leerlingen. Ook de leerlingen die nog zo jong waren dat ze net zo goed nog op de basisschool hadden kunnen zitten. Het was op zich mooi dat Fealwen vond dat iedereen aanspreekbaar was en dat je met iedereen een normaal gesprek kon voeren. Het jammere was alleen dat ze af en toe doorsloeg in haar definitie van 'normaal gesprek' en Astrals daarmee sprakeloos kon laten. Dit herkende ze altijd pas te laat en dan was er niets meer aan te doen, dus ging ze dan maar op dezelfde toon door. Het deed nooit zoveel schade als ze vreesde en ook nu had ze het meisje nog niet weggejaagd. Het zijn van schoolhoofd zou wel even wennen zijn, maar ze wist zeker dat ze ermee overweg zou kunnen. Het kostte misschien nog een paar gesprekken, maar dat maakte niet uit.

Het meisje gaf aan graag wat thee te willen, waarop Fealwen het voor haar inschonk en het schoteltje met Eldaraanse kruidentheeën naar haar toeschoof. Ze vond het altijd fijn als ze haar gasten wat te drinken aan kon bieden, hoewel lang niet iedereen van thee hield. Ach, koffie was ook een optie. Ze was tevreden met de reactie van het meisje, hoe ze de blaadjes bekeek en de informatie in zich opnam. Dit zag er niet uit als een probleemleerling. Fealwen observeerde echter wel in het meisje een soort van zenuwen; wat ze niet vreemd vond, maar wel wilde kalmeren. Haar affiniteit met het element water maakte haar gevoeliger voor sociale situaties en vaak was ze prima in staat deze te lezen. Oplossingen lagen echter buiten het bereik daarvan, daar moest ze haar eigen ervaringen voor aanspreken. Voor nu besloot ze echter gewoon de nodige informatie door te geven.
De vraag leek op zich niet verkeerd te vallen, maar leek het meisje niet meer op haar gemak te stellen dan eerst. Dit verleidde Fealwen tot een lichte glimlach, om het meisje toch een vorm van peiling te geven. Niet lang daarna echter, veranderde haar gezicht weer naar de neutrale uitdrukking, terwijl ze met haar handen over elkaar gelegd naar het antwoord luisterde. Ze knikte om te laten merken dat ze luisterde, was oprecht geïnteresseerd. 'Dan is het zeker geen slechte keuze geweest je hiernaartoe te sturen,' beaamde Fealwen de beslissing van Louise's moeder. 'Ik hoop dat jij jezelf ook comfortabel voelt bij deze beslissing?' Even keek ze het meisje vragend aan. De wensen van de ouders waren lang niet altijd de wensen van het kind. 'Bedankt dat je me antwoordt,' gaf Fealwen ook aan. Krachten die uit controle raakten, dat was geen grapje. 'Als er iets voorvalt of als je vragen of hulp nodig hebt, dan wil ik benadrukken dat je altijd hier terecht kan.' Opnieuw zonder glimlach, maar Fealwen klonk wel oprecht. Haar taak als schoolhoofd nam ze serieus en ze wilde iedereen haar diensten aanbieden.

Ze wilde de zenuwen die ze in het meisje zag niet hardop benoemen, omdat dat niet echt zou helpen. Hopelijk hielp een open en accepterende houding meer, in dit geval. Fealwen besloot nog wat verder te gaan met het gesprek. Vaak vroeg ze wat persoonlijke dingen door aan de leerling, om hen wat beter te leren kennen. Achter iedere persoon en iedere gedraging zaten namelijk genoeg redenen, een geschiedenis, gewoontes. Als je daar wat meer inzicht in kreeg, kon je Astrals beter begrijpen en beter beïnvloeden. Fealwen had besloten dit bij de leerlingen in het introductiegesprek al wat toe te passen. Je kon nooit vroeg genoeg beginnen. 'Mag ik vragen waar je vandaan komt?' informeerde de vrouw daarom. 'Ik kom zelf uit Eldara, dus ik ben vaak wel benieuwd naar de andere continenten,' legde ze uit. Hopelijk zou dit niet te verkeerd vallen en kon ze het meisje geruststellen. Fealwen was helemaal niet zo'n overweldigende autoriteit als dat niet nodig was; maar zodra je de grenzen van haar rationaliteit overschreed kreeg je te maken met een one woman army.


Profiel bekijken



http://i61.tinypic.com/35hlfl1.jpg

13 jaar
Beiden
Geen

Student


do mei 07, 2015 12:03 am
Ze wist niet wat ze ervan moest vinden dat ze dit jaar al naar school moest en waarschijnlijk steeds een jaar jonger zou zijn dan de rest in haar omgeving. Ergens maakte het haar vrij nerveus en bang dat de rest haar niet zou accepteren, dat ze als 'jongste' van de groep zwak zou zijn in hun ogen. Ze slikte zachtjes bij die gedachten en in plaats van weer weg te zinken in haar eigen gedachten en niet meer te luisteren naar de vrouw die voor haar zat, deed ze alle moeite om haar aandacht erbij te houden. Het begon weer, dat afwezige gedrag van haar hoofd. Soms haatte ze haarzelf ervoor, voor dat dagdromen en al dat nadenken. Kon ze niet eens, ook al was het maar voor een paar minuten gewoon stoppen met nadenken over dingen? Ze dacht over echt alles na, alsof alles in de hele wereld zo ingewikkeld was. Haar hersenen draaiden zo vaak op volle toeren en het zorgde er bijna iedere dag voor dat ze aan het einde van de dag k.o. was en moest slapen. Ze liet haar roodbruine ogen glijden naar het kopje thee dat voor haar werd neer gezet. Bij de volgende teug lucht die ze inademde, rook ze de geur die van de warme damp afkwam. Zachtjes krulden haar lippen wat omhoog, even terugdenkend aan de lange dagen in Elion dat ze buiten was geweest en aan het einde van de dag helemaal vermoeid thuis kwam, om erachter te komen dat haar oma een heerlijk kopje thee voor haar had klaargezet. Nog lekker warm, alsof ze iedere keer wist wanneer het meisje terug thuis zou komen. Ze pakte het kopje rustig vast en nam er een voorzichtige slok van. Het ding was zo warm als hel en gelukkig wist ze te voorkomen dat ze meteen haar mond verbrandde. Dat zou een mooie eerste indruk zijn geweest namelijk.
Na het kopje weer op de tafel neer te hebben gezet, liet ze haar handen er nog even tegen rusten. Ze was zich ervan bewust dat het lente was op het moment maar het was altijd al een gewoonte geweest om haar handen heerlijk op te warmen tegen het kopje, dat nogal verwarmd was door het warme water dat nodig was om een kopje thee te kunnen maken. Het ging nog enorm wennen worden hier op Rikku High, zeker niet de plek en de temperatuur die ze gewend was. Ook de Astrals zouden even wennen zijn, ze zou zich vast een tijd uit haar huisje voelen. Niet op haar gemak. Ze knikte wat overtuigend toen de vrouw vroeg of zij het daar ook wel mee eens was. Natuurlijk was ze het daar mee eens, desondanks dat ze het doodeng vond moest het ooit gebeuren en dan had ze het liever nu, nu ze haar energie nog een beetje onder controle had, dan wanneer het alweer een stuk sterker was geworden. Ze zou het namelijk nooit over haar hart kunnen krijgen als ze thuis in haar stam iets verwoest had, zoals een huisje of het interieur daarvan. Ze hadden al zo heel weinig en het leven was al zo hard in het ijskoude noorden van Elion, dat een verwoesting er niet helemaal geaccepteerd zou worden. "Ja natuurlijk ben ik het daarmee eens, ik zou niks willen verwoesten thuis." Zelfs al zou ze het onbewust doen, haar kleine creaties konden ooit wel eens omgetoverd worden tot iets heel ergs. Iets groots dat haar stam ten onder kon brengen - al zou dat vast alleen maar in haar ergste nachtmerries kunnen gebeuren. "Ik zal zeker naar U toekomen als ik hulp nodig heb," als het echt nodig was, zou ze dat ook doen. Daarom klonk haar stem ook zo oprecht, want ze meende het. Haar volk mocht dan wel eens hard zijn - iets wat niet heel erg in Louise zichtbaar was - maar stond vooral bekend om diens eerlijkheid. Ook Louise bezat die eerlijkheid, die haar soms ook wel tegenzat natuurlijk. Eerlijk zijn was niet altijd fijn.
De vraag waar ze vandaan kwam verbaasde haar even, maar het bracht haar voor deze keer niet van haar stuk. Ze sprak graag over de plek waar ze vandaan kwam, het was haar thuis immers en ze hield ervan. De vrouw zelf zei uit Eldara afkomstig te zijn, dat was voornamelijk de plek waar de soorten Astrals met elkaar mixten. Ze kon er niet bepaald uithalen wat de vrouw nou precies allemaal kon, maar daar zou ze ook niet naar durven vragen. "Ik kom uit Elion," begon ze. Ze was trots op de plek waar ze vandaan kwam, zelfs al dachten de meeste Astrals dat daar alleen maar harde en genadeloze Astrals vandaan kwaen. "Uit een sta-, euh een dorpje in het noorden." Ze was bijna vergeten dat het woord stam niet vaak meer gebruikt werd, maar eerder de termen dorp en stad gebruikt werden. Ze haar thuis altijd een stam genoemd. Een groep Astrals met hun eigen tradities en normen en waarden, hun eigen thuis. Het was een familie voor haar en dat zou het ook altijd blijven. Ze was niet echt het soort persoon dat graag ging reizen, al zou ze wel de andere continenten willen zien van Dünya, zou ze blij zijn weer terug te kunnen keren naar Elion. De kou hoorde bij haar.


What goes around, comes around
Profiel bekijken



http://i1302.photobucket.com/albums/ag133/MightyCape/A%20Icon%206_zpsovsjkemd.jpg

41
Negatief
Water

Schoolhoofd


do mei 07, 2015 1:55 pm
Gelukkig, het meisje was het zelf met de beslissing eens. In haar hoofd schoof Fealwen die eventuele issue aan de kant en ging ze weer verder met het gesprek. Ze moest toegeven dat het niet vaak voorkwam dat Astrals hier tegen hun wil kwamen - op de normale onwil van tieners om te leren na dan - maar je kon er natuurlijk nooit vanuit gaan. De manier waarop het meisje antwoordde vertelde haar ook dat ze niet zomaar iets verzon om niemand boos te maken. Dit was iets waar ze het mee eens was geweest en daarmee uit. Prima, Fealwen wist genoeg. Over de verwoestingen moest ze nog wel nadenken. In het document van Louise had ze gelezen dat zij beschikte over beide energieën, wat wel eens voor problemen kon zorgen als je deze niet onder controle had of als ze uit balans raakten.
Fealwen knikte tevreden toen het meisje aangaf naar haar toe te komen als er iets was. Natuurlijk kon Fealwen niet elke leerling 24/7 monitoren, dus ging ze uit van hun zelfredzaamheid. Maar als er iets was, kon ze daar best wel tijd voor inruimen. Niet dat Fealwen altijd even behulpzaam was; wanneer iets je eigen schuld was en er een niet te erg gevolg van kwam, zou zij geen hand uitsteken. Eigen schuld, dikke bult. In sommige gevallen, echter, kon je wel wat aan haar hebben. Kalmte was vaak nodig wanneer iemand in paniek raakte.

'Verder zijn hier ook twee uiterst ervaren leraren voor de energieën,' gaf Fealwen aan. 'Zij weten veel over hun eigen onderwerp. Mocht je daar ooit vragen over hebben, of op moeilijkheden stuiten, dan weet ik zeker dat zij jou verder kunnen helpen.' De heer Alphard bijvoorbeeld, hij was de docent voor negatieve energie. Hij mocht dan niet altijd als een zonnestraaltje overkomen, maar Fealwen was wel van mening dat hij prima wist wat hij deed. Ze had ook nog nooit klachten ontvangen over hem - of wat dat betrof, over geen iedere leraar - dus ze kon dit advies oprecht geven aan Louise.
'Elion,' knikte Fealwen. Ze kon het wel opzoeken in de documenten, maar het was altijd fijner om het van de persoon zelf te horen. Het meisje sprak met wat meer vertrouwen over haar thuis. Ze woonde blijkbaar in het noorden, in of bij de bergen, in een klein dorpje. Fealwen probeerde zich iets voor te stellen bij het leven in zo'n klein verband, een groepje Astrals dat elkaar door en door kende. Zelf had ze het grootste deel van haar leven met Kendal in de stad gewoond. Je was op jezelf aangewezen en zij waren dus met zijn tweeën. Er waren wel vrienden, Astrals waar je op kon bouwen, maar het voelde nooit als een familie. Ze was wel geïnteresseerd in culturen die vreemd voor haar waren. Daarom knikte ze ook geïnteresseerd toen ze naar de woorden van het meisje luisterde. 'Dan zal de temperatuur hier wel wennen voor je zijn,' merkte ze op. Tenminste, ze kon zich alleen maar voorstellen dat het hooggebergte ontzettend koud was. Eldara - en vooral Amabele, aangezien het aan zee lag - had een gematigd klimaat. Maar dat klimaat kon een constante hittegolf zijn voor de Astrals die temperaturen onder nul gewend waren.

'Ik denk dat je hier wel snel gewend zal raken,' vertelde Fealwen Louise. Er leefden zoveel Astrals hier, zoveel verschillende Astrals, dat er voor iedereen altijd wel een match te vinden was. Voor Fealwen zelf waren er echter wel wat te weinig volwassenen hier, dus ze zou maar snel beter kennis moeten maken met de leraren. De hele dag alleen maar kinderen zien en spreken kon niet goed voor haar zijn. Ze schonk nog wat thee voor zichzelf in en bedacht zich of ze nog meer aan het meisje kon vertellen. Er was niets aan de hand en het meisje leek zenuwachtig, waardoor het verkeerd voelde om nog meer door te zeuren over haar persoonlijke leven. Fealwen kon ook wel begrijpen dat je liever niet alles vertelde aan een oude vrouw. Het was niet alsof ze bevriend wilde raken met alle kinderen hier. Niet alleen was dat onmogelijk, maar ook nog eens dom.

Ze had alleen even op moeten letten, want Bela - die in zijn mand in de hoek van de kamer gelegen had - was gekomen om de nieuweling te bekijken. De grote Samojeed hield van Astrals en likte ze maar al te graag onder als hij de kans kreeg. Het mocht echter niet van zijn bazin, dus was hij zoveel mogelijk buiten haar lijn van zicht geslopen en probeerde hij nu naar Louise te gaan, als om ook zichzelf voor te stellen. Zodra Fealwen echter de witte kop op zag duiken naast Louise, keek ze het dier scherp aan. Bela besloot dit nog even te negeren, nu hij toch zo dichtbij was. 'Bela.' Ze sprak de woorden streng, maar niet hatelijk uit. Het vreemde dier, hij wilde met iedereen kennis maken. Hopelijk zou hij niet tegen het jonge meisje op proberen te springen.


Profiel bekijken





Gesponsorde inhoud